Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရာအားလုံးကို အမှုန့်ခြေခြင်း၊ နေမင်းသဏ္ဌာန် ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း၊</h2> <h2 style="text-align: center;">လူ့စိတ်ကို ကစားခြင်း၊ ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ...</p> <p>ဘေးနားရှိ ကျန်းဝေမှာ ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်သွားပြီး တုန်တက်သွားရသည်။</p> <p>ဤတာအိုဆရာ ချောင်ချောင်မှာ ထူးဆန်းယုတ်မာလှသည့် မိစ္ဆာများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား  များမှာ လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ တိုးဝှေ့လာပြီး အရာဝတ္ထုများကို ထိန်းချုပ်သည့် ပညာရပ်  ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ  သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများစွာ ပျံတက်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်၊ နဂါးငါးကောင်စက်ဝိုင်း၊ မီးလျှံဓား၊ မီးကျီးကန်းတစ်သောင်းအိုး၊ ဝမ့်လီချီယွင်ယန်</p> <p> </p> <p>​၎င်းတို့မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ မီးဓာတ်လက်နက် (၅) မျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော မီးအလင်းတန်းများမှာ တာအိုနန်းတော်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> အတုမဲ့ နတ်ဘုရားမီးများ၊ ပူပြင်းလှသော ဓားအလင်းတန်းများ၊ မီးနဂါးများ၊ မီးကျီးကန်းများနှင့် မီးမြားများ</p> <p>​ဒဏ္ဍာရီထဲမှ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်...</p> <p>နေမင်းသဏ္ဌာန် ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း</p> <p>​ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နန်းတော်ထဲရှိ လူသေအလောင်းအားလုံးမှာ မီးတောက်များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရားမီးနှင့် ယင်စွမ်းအင်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုမှာ ရေနှင့် မီးကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ပူပြင်းလှသော ဆီပူထဲသို့ ရေခဲရေများ လောင်းထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>လာပြန်ပြီ</p> <p>မီးတွေနဲ့ ကစားတတ်တဲ့ အဲ့ဒီလူကြီးပဲ</p> <p>​ကောင်းကင်အနှံ့ ဖုံးလွှမ်းနေသော မီးတောက်များထဲမှ ခန့်ညားလှပသည့် တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။</p> <p> သူ၏ တည်ငြိမ်အေးစက်လှသော မျက်နှာထားမှာ ချန်နိုင်ငံ  တာအိုလောက၏ နာမည်ကြီး အလှပန်းလေးဖြစ်သော ရှောင်ရန်၏ ရင်ကိုပင် ဗုန်းဗုန်းလဲအောင် လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ကြွက်သားများမှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားလာပြီး ဝမ့်လီချီယွင်ယန် လေးကို လပြည့်ဝန်းသဏ္ဌာန် အစွမ်းကုန် ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြားကို တင်ကာ ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ</p> <p>တောက်ပလှသော မီးမြားနှင့် ကောင်းကင်အနှံ့ရှိ နတ်ဘုရားမီးများမှာ ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသည့် ထူးဆန်းသော လူသေကောင်ကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တကယ့်ကို လန်းတယ်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရုတ်တရက်...</p> <p>သူ၏ ဦးခေါင်းနောက်မှ အေးစက်လှသော ယင်လေ  တစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားကာ ကျောပေါ်တွင် အပ်များစွာဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆံပင်ဖားလျားနှင့် လူသေမျက်နှာကြီးတစ်ခုမှာ သူ၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>၄င်းမှာ စောစောက ကိုယ်တော်အိုနှင့် လူသေကောင်ပေါ်တွင် ကပ်နေသော ဦးခေါင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ ထိုထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးဦးခေါင်းမှာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လာပြီး ပြာနှမ်းဖြူလျော့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကျန်းဝေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြုံးနေသလိုလို၊ မပြုံးသလိုလိုပင်။</p> <p>​ကျန်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ ချုပ်တည်းခံလိုက်ရပြီး လည်ပတ်မှုမှာ ဝေဝါးသွားကာ သူသည် ကြီးစွာသော ကြောက်ရွံ့မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> ဤဦးခေါင်းမှာ သူ၏ ထိုက်ကျိပုံရိပ် ကာကွယ်မှုကို အသံတိတ် ဖောက်ထွက်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ဝေးကွာသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ကောင်းကင်အနှံ့ တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များမှာလည်း သူနှင့် မဆိုင်တော့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ရာသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအားဖြင့် သူသည် အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p>​သို့သော် ကျန်းဝေမှာ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှု ပြင်းထန်လှသည့် တာအိုဆရာ လီသည် ခေါင်းနှစ်လုံးရှိသော လူသေနှင့် တိုက်ခိုက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူမှာ အရင်အတိုင်းပင် ရဲရင့်ပြတ်သားစွာ တိုက်ခိုက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဤထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းကမူ သူ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ထောင်ချောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီမိန်းမက အစကတည်းက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာပဲ "</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ အသိတစ်ခု ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အစောပိုင်းက လူသေအလောင်း၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရစဉ်ကတည်းက အရာအားလုံးကို သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>ထိုအချိန်ကတည်းက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမှတ်အသား တစ်ခု အလုပ်ခံလိုက်ရခြင်းပင်</p> <p>မြေပြင်နတ်ဘုရား က ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကို ခွဲခြားကာ နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သော ထိုရှေးဟောင်းတားမြစ်ချက် မိစ္ဆာမသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အသုံးပြု၍ လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ဝင်စားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ အော်ဟစ်၍ တာအိုဆရာ ချောင်ချောင်ကို သတိပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ သွေးများမှာ ခဲနေသည့်အလား အေးစက်နေပြီး လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် အသံပင် ထွက်မလာတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုထူးဆန်းသော လူသေခေါင်း၏ ပြတ်ရှရာနေရာမှ ရက်စက်လှသော သွေးကြောများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ကြည့်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကြောက်ရွံ့မှု၊ ကူကယ်ရာမဲ့မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု</p> <p>ကျင့်ကြံသူ မိသားစုမှ လူငယ်ပါရမီရှင်လေးမှာ ယခုအခါ ဆိုးဝါးလှသော စိတ်ခံစားချက်များ၏ ဖုံးလွှမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> သူ တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီ...</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>သန်မာလှသော လက်ကြီးတစ်ဖက်က သူ၏ ပုခုံးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး နောက်သို့ အတင်းဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>အေးစက်လှသော နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ချက်မှာ သူ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝမ်းသာအားရ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ထိုထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းကို အေးစက်လှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သူ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားထဲတွင် ရက်စက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းလှသော စွမ်းရည်မျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လီယန်ချူမှာ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များပင် ပေါက်ကွဲလာသည်။</p> <p>ကျန်းဝေမှာတော့ စိတ်အေးသွားရပြီ။</p> <p> </p> <p>​"ယောက်ဖ "</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ လှပလှသော ဒုတိယအစ်မကို လီယန်ချူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် အမြဲ ကြံစည်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဤတာအိုဆရာ ချောင်ချောင်၏ ယောက်ဖ ဖြစ်လာရန် အိပ်မက်မက်နေသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဘဝ၏ ထိပ်တန်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ထိုအသုံးအနှုန်းကို အလန့်တကြား အော်ခေါ်မိလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော လီယန်ချူပင်လျှင် ကျန်းဝေ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးအနည်းငယ် ပြူးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင် ရူးနေတာလား</p> <p>ဘယ်သူက မင်းယောက်ဖလဲ</p> <p>​သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ မသိမသာ တုန်ခါသွားသော်လည်း ခေါင်းကို လှည့်ကာ ထိုထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလို စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေတာကိုး... အဲ့ဒါကြောင့်လည်း အရင်တုန်းက နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက မြေပြင်နတ်ဘုရားက မင်းကို တာအိုနန်းတော်ထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့တာပဲ"</p> <p> </p> <p>​ထိုဦးခေါင်းမှာ စကားပြောနိုင်စွမ်း ရှိသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ် ရှိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူမက လီယန်ချူကို ကြည့်ကာ မသိမသာ ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>​တောင့်တင်းနေပြီး၊ အေးစက်ကာ၊ ခံစားချက်မဲ့လှသော ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသည့် အပြုံးမျိုးမှာ လူကို ကျောချမ်းစေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို ချုပ်တည်းနိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမျိုးအတွက် သူ၌ ပိုကောင်းသော နည်းလမ်းရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်း တံဆိပ်တော်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ထဲမှ ပျံတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာရာ</p> <p>၎င်းမှာ ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော် ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤတံဆိပ်တော် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးဦးခေါင်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အတိုင်းသား ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဤရှေးဟောင်းတံဆိပ်တော်ကို အလွန်ပင် ကြောက်လန့်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>​စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အမျိုးသမီးဦးခေါင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားရာ ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားတောင်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"အခုမှ ပြေးချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"နောက်ကျသွားပြီ"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကွဲအက်သံ</p> <p>​မှန်တစ်ချပ် ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး မူလက ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တာအိုနန်းတော်၏ ပုံစံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးဦးခေါင်းမှာ မမြင်ရသော အစွမ်းထက်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေသော်လည်း နာကြည်းမှုနှင့် ရက်စက်ယုတ်မာလှသော စိတ်ခံစားချက်များမှာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပေါ်လွင်နေသည်။ သို့သော်လည်း အချည်းနှီးပင်။</p> <p> </p> <p>​စွမ်းရည်မှာ ထူးဆန်းလှပြီး မက်မွန်ကိုင်းကို ကိုင်ကာ နဂါးကို သတ်ခဲ့သော နတ်မင်းကြီး ပင်လျှင် အမြစ်ပြတ်အောင် မသတ်နိုင်ခဲ့သည့် ဤကြောက်မက်ဖွယ် အမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါ ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်၏ ဖိအားအောက်တွင် လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ မျက်နှာတွင် သနားစရာကောင်းသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ပြာနှမ်းနေသော မျက်လုံးများမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး</p> <p>ကြောက်လန့်နေသော နုပျိုလှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကယ်ပါ... ကျမကို ဒီမိစ္ဆာက ထိန်းချုပ်ထားတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ကျမကို မသတ်ပါနဲ့... ကျမကို ဒီကနေ ကယ်ထုတ်ပေးပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ် ကယ်ပါဦး "</p> <p> </p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် "</p> <p> </p> <p>​မိန်းကလေးမှာ အသည်းအသန် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ယုတ်မာသော မိစ္ဆာမျက်နှာအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။</p> <p> ဤသို့ဖြင့် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အပြန်အလှန် ပြောင်းလဲနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"လူ့စိတ်ကို စမ်းသပ်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါ နောက်တစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေပြီး ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေရှာသည်။</p> <p>​ကျန်းဝေမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အကြီးအကဲ... ဒီမိန်းကလေးကို ကယ်ဖို့ နည်းလမ်းရှိမလားဗျာ "</p> <p> </p> <p>ကျန်းဝေမှာ လီယန်ချူကိုပင် တားဆီးရန် ဟန်ပြင်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါက လူ့စိတ်ကို လှည့်ဖြားတဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"အခုထိ မနိုးသေးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက်သို့ရီးသွားဇာတ်လမ်းထဲက စွန်းဝူခုန်းသည် လူသားမျက်လုံးသာရှိသော ကိုယ်တော် ထန်ဆန်းဆန်၏ ဘေးနားတွင် နားပူခံရသည့် ခံစားချက်မျိုးကို သူ အနည်းငယ် နားလည်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းဝေမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုဦးခေါင်းကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာရဲ့ လှည့်ကွက်ထဲ ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီပဲ</p> <p>​ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ် မိန်းကလေး တစ်ယောက် ပေါ်လာနိုင်ပါ့မလဲ အကယ်၍ တကယ် ရှိနေခဲ့ရင်တောင်မှ သူမက ဘယ်လို စွမ်းအားနဲ့ မိစ္ဆာရဲ့ ချုပ်တည်းမှုကို ဖောက်ထွက်ပြီး စကားပြောနိုင်မှာလဲ မိစ္ဆာက သူမကို စကားပြောခွင့် ပေးထားလို့သာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>​ဤမိစ္ဆာ၏ စွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်။</p> <p> လူ့စိတ်ကို ကစားခြင်း... ဒါကမှ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးပဲ ဒါကြောင့်လည်း နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲက နတ်မင်းတွေက သူမကို ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့တာပဲ။</p> <p> နောက်ပိုင်းမှာ ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး သေခဲ့ရတာကလည်း ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက ကျန်းဝေကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှသည်။</p> <p>သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲတွင် ခရမ်းရွှေရောင်အငွေ့အသက် နှင့် မီးနတ်ဘုရားကောင်းချီးများ ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် မိစ္ဆာအတတ်မှ သူ့ကို မလှည့်ဖြားနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုင်ရှန်းဖူကျွင်း တံဆိပ်တော်ပေါ်မှ ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါမှာ</p> <p>မမြင်ရသော လက်ကြီးတစ်ဖက်ကဲ့သို့ပင်...</p> <p>ထိုထူးဆန်းသော ဦးခေါင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p> </p> <p>တောင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီး ပျံ့နှံ့သွားပြီး</p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေကို ဒုက္ခပေးနေသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် တားမြစ်ချက် မိစ္ဆာသည် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save