Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်စီကိုယ်ငှ အကြံယုတ်များ၊ မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီးနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">အလောင်းပြင်မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်း၊ ကျွေ့ဟွာ ဂူဝမှာ စောင့်ကြပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူအများအပြားမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဝေဖန်ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွင်း၌ လီယန်ချူသည် သူတော်စင်ပုံရိပ်နှင့်ထောင်ယဲ့ မိစ္ဆာပုံရိပ်တို့ကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ထိုသွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးကို လုယူရန် အကြံကို ချက်ချင်းပင် လက်လျှော့လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲ မှာတုန်းကတောင် မလုရဲတာ၊ အပြင်ရောက်မှ အရက်မူးနေလို့ သွားလုရမှာလား အဲ့ဒီ တာအိုဆရာ လူငယ်လေးရဲ့ ဆေးလုံးကို သွားလုတယ်ဆိုတာ အသက်ကို အပိုပေးချင်လို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော ထိုသက်စောင့်စွမ်းအင် အရှိန်အဝါမှာ အချို့သောသူများ၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကိုတော့ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> လီယန်ချူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် အချို့သော အဖိုးကြီးများမှာမူ ဤမျှ စွမ်းအင်ကြီးမားသည့် ဆေးလုံးအတွက်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အသက်ကိုပင် ရင်းရဲကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အသက်ရှည်လိုဇောဖြင့် ကံကြမ္မာကို အန်တုလိုကြသည့် ဤသူများ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရာများနှင့် သူတို့ ပေးဆပ်မည့် တန်ဖိုးများမှာ သာမန်လူတို့ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် ရနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ထိုအဖိုးကြီး များမှာ ကောင်းကောင်း သိထားကြသည်မှာ  ထိုကဲ့သို့သော ဆေးလုံးမျိုးကို သုံးစွဲသည့်အခါ မတော်တဆမှုများ သေချာပေါက် ဖြစ်လာနိုင်သဖြင့် အလွန်သတိထားရမည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဆေးသုံးစွဲသူသည် ဆေးရှိန်မခံနိုင်ဘဲ ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲသေဆုံးသွားနိုင်သည်၊ ထိုအခါမျိုးတွင် ဆေးသုံးစွဲထားသည့် ထိုသူ၏ အသားကို စားခြင်း၊ အရိုးကို စွပ်ပြုတ်လုပ်သောက်ခြင်း သို့မဟုတ် လူသားဓာတ်ဆေးလုံးအဖြစ် ပြန်လည်ဖော်စပ်ခြင်းတို့ ပြုလုပ်ပါကလည်း အလွန်ပင် ထူးခြားသည့် အာနိသင်များကို ရရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် အလင်းတန်းအချို့မှာ ဝေမြို့ရှိ တောင်တန်းများဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။</p> <p>လီယန်ချူ တောင်ထဲသို့ ဝင်လာခြင်းမှာ တစ်နည်းအားဖြင့် အကျိုးရှိသွားစေသည်။</p> <p>ဥပမာ  အခြားသူများ လိုက်လာရန် အချိန်ယူရခြင်းမျိုးပေါ့။</p> <p>ထို့အပြင် သာမန်အရပ်သားများနှင့် ဝေးရာသို့ ရောက်နေသဖြင့် သူတို့ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ လူသေဆုံးမှု မရှိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​တောင်ဂူအတွင်း၌...</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီများမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်သိပ်သည်းနေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ဝန်းရံထားသည်။</p> <p>ထိုပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသလို အမြင်အာရုံကိုလည်း ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p>အလွယ်ပြောရလျှင် ဆူပါဆိုင်းယန်း အသွင်ပြောင်းသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သော်လည်း ဆံပင်အရောင်ကတော့ ပြောင်းမသွားချေ။</p> <p> </p> <p>​သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း ဒုန်း  ဒုန်း</p> <p> </p> <p>ဒါကတော့ လီယန်ချူ၏ အားကောင်းလှသော နှလုံးခုန်သံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်လှပြီး မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ပင် ထိုအသံမှာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသည့် ဂူနက်ကြီးအတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။</p> <p>အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည့် သွေးချီအရှိန်အဝါများမှာ ပြန့်နှံ့သွားပြီးနောက် ဝုန်း ကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p>လေထုမှာလည်း ပူပြင်းလာပြီး အပူလှိုင်းများမှာ တရဟော လိမ့်တက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဂူဝတွင် စောင့်နေသည့် ကျွေ့ဟွာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးများ ထောင်ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ "</p> <p> </p> <p>​သူမ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ လီယန်ချူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီလား ဆိုသည်ပင်။</p> <p>သူမသည် ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အတတ်ဖြင့် အနီးသို့ သွားကြည့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများကြောင့် နောက်သို့ ပြန်လည် လွင့်ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ဟွာ : "..."</p> <p> </p> <p>ဒီလောက်တောင် ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးလား။</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဂူဝမှာပဲ စောင့်နေ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝင်မလာစေနဲ့ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်လေးနက်သော အသံမှာ ဂူအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ကျွေ့ဟွာမှာ ထိုအသံကို ကြားမှ လီယန်ချူ ဘာဘေးအန္တရာယ်မှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ပြီး ဂူဝသို့ ပြန်လှည့်ကာ စောင့်ကြပ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူမှာ အလိုလို သိနေသည်။</p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးကို အကုန်အစင် ချေဖျက်ပြီးပါက သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည့် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားမည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p> ထိုဖြစ်စဉ်ကို လုံးဝ အနှောင့်အယှက် အဖြတ်အတောက် အဖြစ်မခံနိုင်ပေ၊ မဟုတ်ပါက ဆေးအာနိသင်ကို ထိခိုက်သွားစေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင်  မှဲ့များ ထူထပ်နေသည့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီးတစ်ဦးသည် သူ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအား ကုန်ဆုံးမည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နှလုံးသွေးတစ်စက်ကို အသုံးပြုကာ သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ရှိရာဆီသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ နှေးကွေးနေဟန် တူသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။</p> <p>ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ပေ ၂၀ ခန့် ရောက်သွားပြီး အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်နေသည်။</p> <p> မကြာခင်မှာပင် သူသည် တောင်ဂူရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒုန်း ဒုန်း ဒုန်း "</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်လှသော နှလုံးခုန်သံနှင့် ကောင်းကင်မြေကြီးအကြား ပြည့်နှက်နေသည့် သက်စောင့်စွမ်းအင်များကြောင့် သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေပြီဖြစ်သော ထိုအဖိုးကြီးမှာ မျက်လုံးများ တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသည့် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် အလွန်ပင် အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာကို သုံးကာ အလောင်းကောင်သေတ္တာထဲတွင် အသေယောင်ဆောင်ပြီး အိပ်မနေခဲ့ပါက သူ၏ သက်တမ်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက ကုန်ဆုံးသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ခေါက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အခါ သူသည် လူငယ်အချို့ကို စားသုံးခဲ့ပြီးမှသာ အားအင်အချို့ ပြန်လည် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လူသားကို စားခြင်း</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကျင့်ကြံသူလောကအတွင်း အသက်ရှည်ရန် လျှို့ဝှက်လုပ်ဆောင်ကြသည့် နည်းလမ်းဆိုးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သည့် ၁၀ နှစ်ခန့်ကပင် သူသည် စိတ်ထဲရှိ နောက်ဆုံးခံတပ်ကို ချိုးဖျက်ကာ လူသားစားပြီး အသက်ရှည်သည့် လမ်းစဉ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ထူးခြားသည့် အလောင်းကောင်သေတ္တာကို အသုံးပြုကာ အသေယောင်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့်သာ ယနေ့အထိ အသက်ဆက်နိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲကို ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ မရသေးခင်မှာပင် နယ်မြေထဲ က သူ့ကို အတင်းအကျပ် ပြန်လည် ကန်ထုတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီးသည် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ ဒီအခွင့်အရေးကို လုံးဝ အဆုံးရှုံးမခံတော့ဟု ကျိန်ဆိုထားသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမျှ စင်ကြယ်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို သူ သေချာပေါက် ရယူရမည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ ထိုအဖိုးကြီး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အသက်ကြီးမှဲ့များမှာ ပို၍ ထင်ရှားလာပြီး လက်မောင်းပေါ်တွင်လည်း အလောင်းကောင် အကွက်များ  ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ အလောင်းကောင်သေတ္တာရိုက်သည့် သံမှိုတစ်ချောင်း၊ လျော်ကြိုးတစ်ပင်နှင့် နှစ်ပေါင်း ရာချီရှိသည့် အလောင်းဆီ တို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကာ ဂူထဲမှ ကျင့်ကြံသူကို နှိမ်နင်းပြီး နတ်ဆေးလုံးကို လုယူရန် ဂူထဲသို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီးသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ရသည်။</p> <p>ဂူဝတွင် လိမ္မော်ရောင် ကြောင်လေးတစ်ကောင်က သူ့ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​"ဘယ်ကလာတဲ့ တိရစ္ဆာန်လဲ ငါ့ရှေ့က ဖယ်စမ်း "</p> <p> </p> <p>အဖိုးကြီး၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး နားမခံသာလောက်အောင်ပင် စူးရှလှသည်။</p> <p>သူက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပုပ်စော်နံလှသော အအေးလေလှိုင်းကြီးမှာ ကြောင်လေးဆီသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှူး</p> <p>ကြောင်လေးက လက်သည်းဖြင့် ကုတ်ခြစ်လိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော လေဓားပုံရိပ် သုံးခုမှာ အအေးလေလှိုင်းကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ပြီး အဖိုးကြီး၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ဂွမ်း</p> <p>အဖိုးကြီး၏ ရင်ဘတ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် နှလုံးကာမှန်ချပ် တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်သွားရသည် သူသည် မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> ဤမှန်ချပ်မှာ တိုင်းပြည်တည်ထောင်ခဲ့သည့် မြင့်မြတ်သော မှူးမတ်တစ်ဦး၏ ဂူသင်္ချိုင်းမှ တူးဖော်ရရှိထားသည့် ရတနာဖြစ်သော်လည်း ကြောင်တစ်ကောင်၏ ကုတ်ခြစ်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားရသည်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​အဖိုးကြီးသည် လက်ဝါးထဲသို့ စွမ်းအားများ စုစည်းကာ အားကုန် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ကြောင်လေးကလည်း လက်သည်းကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထက်မြက်လှသော လေဓားနှင့် လက်ဝါးလေလှိုင်းတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဗုံး</p> <p> </p> <p>စွမ်းအားနှစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားပြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီးမှာ နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိုင်သွားရပြီး မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် အကျည်းတန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အသက်ရှည်ရန်အတွက် ကံကြမ္မာကို အန်တုပြီး နတ်ဆေးလာလုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဆေးပိုင်ရှင်ကို မမြင်ရသေးခင်မှာပင် ကြောင်တစ်ကောင်၏ တားဆီးခြင်းကို ခံနေရသည်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​"တိရစ္ဆာန်စုတ် ဒီနေ့တော့ ငါ နင့်ကို အစုတ်စုတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ် "</p> <p> </p> <p>အဖိုးကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ ထူးဆန်းသော လျော်ကြိုးမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ကျွေ့ဟွာကို ဝိုင်းပတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ဟွာသည် ထိုလျော်ကြိုးကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းတွင် ပြင်းထန်လှသော သေမင်းအရှိန်အဝါ  များ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ လူကို ဆွဲကြိုးချသတ်သည့် ကြိုးဖြစ်ရမည်၊ ၎င်းအပြင် လူတစ်ယောက်ထက်မက သေဆုံးခဲ့ဖူးသည့် ကြိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် လက်သည်းများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုအဖိုးကြီးနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျွေ့ဟွာမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသဖြင့် အဖိုးကြီး၏ ယုတ်မာလှသော တိုက်ခိုက်မှုများမှာ သူမ၏ အပေါ်သို့ မကျရောက်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် အလောင်းပြင်မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းတစ်ဦးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်ထားရင်း အဖိုးကြီးနှင့် ကြောင်လေး တိုက်ခိုက်နေသည်ကို ရှောင်ကွင်းကာ ဂူဝသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်...</p> <p> </p> <p>ကျွေ့ဟွာက ပို၍ လျင်မြန်လှသည်။</p> <p> သူမ၏ အရိပ်မှာ ဟာလာဟင်းလင်းထဲတွင် ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလာတော့သည်။</p> <p>ကျွေ့ဟွာသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြီးမားအောင် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး နတ်သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဂူဝကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p>ကြီးမားလှသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အရှိန်အဝါမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလောင်းပြင်မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။</p> <p> ကျွေ့ဟွာ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိုအို ... ဒီကြောင်က မရိုးရှင်းဘူး၊ ကျုပ်တို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး သူ့ကို အရင်သတ်မှ ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဒီဂူထဲကို ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး "</p> <p> </p> <p>ဟု လူလတ်ပိုင်းက အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>မိုအိုဟု ခေါ်သည့် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသည့် ထိုမိစ္ဆာနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ နည်းလမ်းအသွယ်သွယ်ကို အသုံးပြုကာ ကျွေ့ဟွာကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> ကျွေ့ဟွာမှာလည်း စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p> ဤလူနှစ်ဦး၏ အဆင့်မှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်ပါလား သူမသည် ချင်းယွန်းကျောင်းတွင် ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ် တက်လာခဲ့သော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းဆိုလျှင် အနိုင်ယူရန် အခွင့်အရေး ရှိသော်လည်း၊ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး တိုက်ခိုက်လာလျှင်မူ သူမ မယှဉ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ထိုသူများ ဂူထဲသို့ မဝင်နိုင်အောင်ပါ သူမက တားဆီးနေရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​ကြောင်ဆိုသည်မှာ သဘာဝအရ ခံစစ်နှင့် ခံနိုင်ရည်ပိုင်းတွင် အားနည်းသည့် သတ္တဝါမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save