Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူငယ်ဓားသမားလား ဒါမှမဟုတ် ဖားလား၊ ငါတော့ မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘူး၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများ၊ အရူးများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ဟွာမှာ မကြာမီမှာပင် အရေးနိမ့်သည့်ဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးမှာ ငါးသေမျက်လုံးကဲ့သို့ ပြူးကျယ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလောင်းပုပ်နံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပေါ်လာကာ တိုက်ပွဲအတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ဟွာ၏ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် အန္တရာယ်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> သူမသည် ဂူအတွင်းဘက်သို့ မသိမသာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိရင်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီကောင်က ငါ့အပေါ် သိပ်ပြီး လေးစားမှုမရှိပေမဲ့ ငါတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကတော့ မဆိုးပါဘူး... သူ့ကို စောင့်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်အောင် စောင့်ပေးရမယ်</p> <p>​ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါမှာ နောက်တစ်ကြိမ် မြင့်တက်လာပြီး လှုပ်ရှားမှုများလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာသည်။</p> <p>သူမသည် ထူးဆန်းယုတ်မာလှသည့် အတတ်ပညာများရှိသည့် ထိုကျင့်ကြံသူ သုံးဦးနှင့် အသည်းအသန် လုံးထွေးတိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p> ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ သစ်တောများအတွင်း၌လည်း အခြားသော လူရိပ်အချို့ ထပ်မံတိုးပွားလာသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့အားလုံးမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည့် တောက်ပသော အနီရောင်အလင်းတန်းဟူသည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ထူးခြားဖြစ်စဉ်ကို မြင်တွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရသည့် ကျင့်ကြံသူများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤလူများထဲတွင် တရားသောလမ်းကို လိုက်သူများရှိသလို၊ မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်ရဲသည့် မိစ္ဆာဆိုးများနှင့် ကျင့်ကြံမှုအောင်မြင်ပြီး လူအသွင်ပြောင်းထားသည့် မိစ္ဆာသတ္တဝါများလည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>သူတို့သည် ထိုပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လောဘစိတ်များ ချက်ချင်းပင် ထကြွလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး မိစ္ဆာဆန်ဆန် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် သူမ၏ဘေးတွင် ဓားတစ်လက်ကို ကျောပိုးထားကာ အေးစက်သော မျက်လုံးများရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦး ပါဝင်သည်။</p> <p> </p> <p>​"စီနီယာဝမ်... ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်တဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင်ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ရှားပါးလှတဲ့ နတ်ရတနာပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>​ထိုမိစ္ဆာမလေးမှာ လျိုချင်းချင်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ဝေမြို့ထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက ဤအလင်းတန်းကို မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ ချွဲနွဲ့သော အသံလေးဖြင့် လူငယ်ဓားသမားကို ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ချင်းချင်းလေး သဘောကျတယ်ဆိုရင် ငါ သွားယူပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ချောမောသော ထိုလူငယ်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ ထက်မြက်လှသော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှသည်။</p> <p> ဓားမှာ အိမ်ထဲမှ မထွက်ရသေးသော်လည်း ဓားအရှိန်အဝါ  မှာ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ဟွာ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ခဏမျှသာ တားဆီးနိုင်ပြီး ထိုဓားအရှိန်အဝါ၏ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျွေ့ဟွာမှာ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်လှသဖြင့်သာ ထိုဓားအရှိန်အဝါကြောင့် အနာတရ မဖြစ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမသည် ထိုလူငယ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အတင်းခုန်အုပ်ကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော် ချောမောသော လူငယ်မှာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ကျောနောက်မှ ရှေးဟောင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချလွင်</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများမှာ ချက်ချင်းပင် နဂါးဖြူတစ်ကောင်အဖြစ် စုစည်းသွားကာ ကျွေ့ဟွာထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> ဓားနဂါးဖြူနှင့် ကျွေ့ဟွာ၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်တို့ တိုက်မိကြရာ ကျွေ့ဟွာမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​အကယ်၍ သူမတွင် ထူးခြားသော ပါရမီစွမ်းရည်များ မရှိပါက ယခုအချိန်တွင် ဓားနဂါးဖြူ၏ ထိုးဖောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထိုစွမ်းအားများမှာ သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ မကြာမီတွင် ထိုစွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူမ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါက ဤနေရာတွင်ပင် သူမ အသက်ပျောက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီကောင်က ဆေးစားနေတာ ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ</p> <p>သူမသည် ဂူအတွင်းဘက်သို့ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>​မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးကြီး မိုအို၊ အလောင်းပြင်မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်း၊ ထူးဆန်းသော မိန်းမကြီး၊ လူငယ်ဓားသမား၊ ထို့ပြင် အသားတောင်ကြီးကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းလှသော လူဝကြီးတစ်ဦးနှင့် ပိန်ရှည်ရှည် ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး။</p> <p> </p> <p>​ဤလူခြောက်ဦးမှာ ကျွေ့ဟွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် အသားတောင်ကြီးကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းလှသော လူဝကြီးမှာ အသားထူပြီး ခွန်အားကြီးမားလှသည်။</p> <p>သူက ကျွေ့ဟွာကို လှောင်ပြောင်သည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်းလိုက်တဲ့ ကြောင်မိစ္ဆာ... ငါ့အတွက် အမြည်းလုပ်ဖို့ အတော်ပဲ "</p> <p> </p> <p>သူက လက်သီးဖြင့် အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်ရာ ထိုခွန်အားမှာ လူသားတစ်ဦး၏ အားမျိုးမဟုတ်ဘဲ ကြမ်းတမ်းလှသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါ ဝေမြို့တွင် နဂါးနှင့် ကျားများ ပုန်းအောင်းနေကြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်ထွက်လာမှုကြောင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြား ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေကြသည်။</p> <p>လောကကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားသော်လည်း နာမည်မကျော်ကြားသည့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သည့် ခေတ်ကာလတွင် ပျောက်ကွယ်နေသည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေများ ခဏခဏ ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် ပုန်းအောင်းနေသည့် အင်အားစုများမှာလည်း အခွင့်အရေးကို လုယူရန် ထွက်ပေါ်လာကြစမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများနှင့် လျှို့ဝှက် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ လူများမှာ လူ့လောကအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မူလက ရှိထားသည့် ဟန်ချက်များမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဤခေတ်ကာလမှာ အလှုပ်ခတ်ဆုံး ခေတ်တစ်ခု ဖြစ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွေ့ဟွာမှာမူ ဤကဲ့သို့ ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခံနေရခြင်းအပေါ် စကားတစ်လုံးတည်းသာ ပြောချင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောက်</p> <p>​နေရာလေးတစ်ခုမှာ ဒီလောက်အထိ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>​ဝက်ဝံစုတ်... နင်သာ အခုထိ ထွက်မလာရင် ငါတော့ သေတော့မှာပဲ</p> <p> </p> <p>ကျွေ့ဟွာမှာ စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်းနေမိသည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးမှာပင် လီယန်ချူကို အော်ဟစ် အကူအညီမတောင်းခဲ့ပေ။</p> <p>လီယန်ချူကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>​မူလက ဂူအတွင်းမှ ကြားနေရသည့် ထင်ရှားလှသော နှလုံးခုန်သံမှာ ယခုအခါတွင်မူ ရုတ်တရက် ပိုမို အားကောင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒုန်း</p> <p>ဒုန်း</p> <p>ဒုန်း</p> <p>​ပြင်းထန်လှသော နှလုံးခုန်သံမှာ အချက်ပေးသံတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လေထုမှာ တုန်ခါသွားပြီး ကြီးမားလှသော သက်စောင့်အားမာန်များမှာ ခုန်ပေါက်နေသည်။</p> <p>သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော သွေးချီများကြောင့် လေထုမှာပင် ပူလောင်လာပြီး ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းမှာ အေးစက်သော ရေကန်ထဲသို့ ဗုံးတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် အရှိန်အဝါများမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။</p> <p> မြေကြီးများမှာ တုန်ခါကာ တောင်ကြီးမှာလည်း ယိုင်နဲ့သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ဦး ဂူဝတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သာမန်လူတို့ မခံစားနိုင်သည့် ကြမ်းတမ်းလှသော စွမ်းအားများ ရှိနေပြီး သူ၏ သွေးချီများမှာလည်း တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသည့် မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်</p> <p>​အားလုံးမှာ တိုက်ခိုက်နေခြင်းကို မသိမသာ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> ထိုတာအိုဆရာ လူငယ်က သူတို့ကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် လူတိုင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အမွှေးများ ထောင်ထွက်သွားရပြီး ကမ္ဘာဦးခေတ်က ထိတ်လန့်စရာကောင်းသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ပြင်းထန် ပူပြင်းလှသော သွေးချီများကြောင့် လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှား တုန်ရင်သွားကြရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"တတိယအဆင့် "</p> <p> </p> <p>"သူက တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာကနေ အမြန်ပြေးကြ "</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပစ်ထုတ်လိုက်သည်</p> <p>အားအင်ကြီးမားပြီး အသားတောင်ကြီးကဲ့သို့ ထွားကြိုင်းလှသော ထိုလူဝကြီးမှာ ကြမ်းတမ်းလှသော စွမ်းအားများကြောင့် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>သူသည် လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပြာအဖြစ်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ</p> <p>​လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်ကုန်ကြသည်။</p> <p>ဤလူဝကြီးမှာ ခံစစ်အလွန်ကောင်းသည့် အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အရိုးအဆစ်များမှာလည်း အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်လှသည်။</p> <p>စောစောကပင် ကြောင်မိစ္ဆာ၏ ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများမှာ ထိုလူဝကြီးအပေါ်တွင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို သူတို့ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် ယခု တာအိုဆရာ လူငယ်မှာမူ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဤနေရာတွင် ခံစစ်အကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူကို ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားအောင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​"ပြေး"</p> <p> </p> <p>အလောင်းပြင်မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်းက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ လုံးဝ မယှဉ်နိုင်တော့ပေ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရန်ဟူသော အတွေး စိုးစဉ်းမျှပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p> သို့သော် လီယန်ချူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p>ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြီး ပါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းက စကားအရမ်းများတာ "</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>အလောင်းပြင်မျက်နှာနှင့် လူလတ်ပိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့်မှာ သွေးမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများ၏ အာနိသင်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> လီယန်ချူသည် မည်သည့် တာအို အရှိန်အဟုန် အတတ်ပညာကိုမျှ မသုံးဘဲ  မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် စွမ်းအားသက်သက်ဖြင့်သာ ယခင်က တာအိုအတတ်ပညာ သုံးထားသကဲ့သို့ မြန်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p>သူသည် ထိုမိန်းမကြီး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> ထိုမိန်းမကြီးမှာ ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ မည်းနက်လှသော ဆံပင်များမှာ ကောင်းကင်အနှံ့ မြွေနက်များကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။</p> <p> သူမ၏ အရေပြားများမှာလည်း ပုပ်ဆွေးလာပြီး သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ရုတ်တရက် အားကောင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>လီယန်ချူက နောက်ထပ် ပါးတစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>အလောင်းကောင်ကနေ မိစ္ဆာဖြစ်လာတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆံပင်ရှည်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ထက်မြက်နေပါစေ၊ အားလုံး ပြာအဖြစ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဝုန်း</p> <p>သူသည် ပိန်ရှည်ရှည် ဝတ်စုံနက်ဝတ် အမျိုးသား၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ ပါးတစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်ရာ ထိုသူလည်း ကြေမွသွားရတော့သည်။ အားလုံး ပြာအဖြစ်သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​ယခုအခါတွင်မူ...</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရဲတော့ပေ</p> <p>ကျွေ့ဟွာကို ဝိုင်းဝန်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် ကျင့်ကြံသူများသာမက ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် မကောင်းသော အကြံဖြင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည့် ကျင့်ကြံသူများလည်း ဘာမှ မလုပ်ရဲတော့ချေ။</p> <p> သူတို့သည် ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများရှိသည့် ဤတာအိုဆရာ လူငယ်ကို ဒေါသထွက်သွားအောင် မလုပ်မိရန် အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့တွေ ဦးနှောက် မရှိကြဘူးလား... ရတနာမြင်တာနဲ့ လာလုကြရလား "</p> <p> </p> <p>"ပုရွက်ဆိတ်က သစ်ပင်ကြီးကို လှုပ်သလိုပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာ "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ပင် သူသည် အေးအေးဆေးဆေး ဆေးစားချင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမျှအထိ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ဒီလူတွေ ရူးနေကြတာလား  ငါက တိုက်ခိုက်ရတာ အရမ်းတော်မှန်း မသိကြဘူးလား ငါ့မှာ အစွမ်းမရှိဘဲနဲ့ ဒီသွေးချီဓာတ်ဆေးလုံးကို လုယူနိုင်ပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း... သံသယဖြစ်နေရုံနှင့်တော့ မပြီးပေ။</p> <p>လီယန်ချူမှာ ဘယ်တော့မှ လက်မနှေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှားတွေးခဲ့မိသည်ကို သူ သိလိုက်ရပြီ။</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံ၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ဖုံးကွယ်ပြီး မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို လျှော့ချထားခြင်းမှာ သူတစ်ပါးကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူသည် လူသတ်ပွဲကြီးကို ကျင်းပတော့မည် ဤလူများ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ဆူပူသောင်းကျန်းခြင်း မပြုရဲတော့အောင် သူ သတ်ပြရမည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များမှာ အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေအကြားရှိ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများမှာလည်း ပေါက်ကွဲတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဖိုးကြီး မိုအို ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ရူးသွပ်မှုများ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များက ဤတာအိုဆရာ လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းအောင် တွန်းတင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်ဆိုလျှင်... အကယ်၍ ထိုစွမ်းအင်များသာ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေခဲ့ပါက ငါလည်း ပြန်လည် နုပျိုသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>​သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီယန်ချူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်  ထိုလူများသည် အသက်ရှည်ရန်နှင့် ထာဝရရှင်သန်ရန်အတွက်ဆိုလျှင် တကယ်ကို ရူးသွပ် နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save