Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလွန်ကြီးမားသော တည်နေရာပြကိရိယာ၊ ငတ်မွတ်ဝိညာဉ်၊ အင်းခွေအဘွားအို၊ကယ်ကြပါဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​သူ သွေးချီဓာတ်ဆေးလုံး သုံးစွဲစဉ်က ကျွေ့ဟွာက သူ့အတွက် အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးခဲ့သလို၊ ယခုလည်း ကျွေ့ဟွာအတွက် ကျန့်ကျောင်းဓားကို အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးရန် သူ အမိန့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် လီယန်ချူသည် ကျောင်းတော်အတွင်းမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏လက်ထဲရှိ ရှစ်ခွင်မှန် တွင် မြို့ထဲရှိ အမှိုက်သရိုက် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်နှင့် ယုတ်မာသော အရှိန်အဝါ တည်နေရာများကို မြင်တွေ့နေရပြီဖြစ်ရာ ထိုနေရာများကို တစ်ခုမကျန် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရန် သူ ကြံရွယ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>​မြို့ထဲရှိ လူနေအိမ်ခြေတစ်ခုအတွင်း၌ နံရံအင်္ဂတေများ ကွာကျနေပြီး ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်း ပေါင်းမြက်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသည်။</p> <p>အခန်းတွင်း၌ မှိုနံ့များ နံစော်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း နာရေးသုံး စက္ကူငွေများနှင့် မီးဖိုခွက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။</p> <p> ဝမ်းဗိုက်က အလွန်စူထွက်နေပြီး လည်ပင်းမှာမူ အလွန်ပင် သေးသွယ်လှသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဖြူရောင် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ကာ ဝါးမြိုစားသောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤ ငတ်မွတ်ဝိညာဉ် ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ နီရဲနေပြီး စားသောက်ပုံမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသော မိစ္ဆာကောင်မှန်း မသိရချေ။</p> <p>စက်ဆုပ်ဖွယ် တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းအတွင်း၌ သွားကြိတ်သံနှင့် ဝါးစားသောက်သံများသာ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ကြားရသူတိုင်း ကြက်သီးထစရာပင်။</p> <p> သာမန်လူများ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာလျှင်ပင် အခန်းထဲရှိ ထိုငတ်မွတ်ဝိညာဉ်ကို မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​ကံဇာတာ အလွန်ညံ့ဖျင်းပြီး သေခါနီးဖြစ်နေသူများမှလွဲ၍ ကျန်သူများ မြင်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းသည်။</p> <p> ထိုသို့သောသူမျိုးမှာ ကိုယ်တွင်းရှိ ယန်မီး  မှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ခြေတစ်ဖက်မှာ သင်းချိုင်းထဲ ရောက်နေသူများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျွီ...</p> <p>​အခန်းတံခါးမှာ ပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p> လေတစ်ချက် ဝေ့တိုက်သွားပြီးနောက် အလင်းတန်းများ အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာရာ ထိုငတ်မွတ်ဝိညာဉ်၏ နီရဲနေသော မျက်လုံးအစုံမှာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာလေပြီ</p> <p>​ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာနေသည့် အကြည့်ပင် သာမန်လူဆိုလျှင် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် လန့်သေသွားနိုင်ပြီး ထိုငတ်မွတ်ဝိညာဉ်၏ အစာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> အကြောင်းမှာ ဤမိစ္ဆာကောင်များသည် များသောအားဖြင့် လူစင်စစ်၏ ကလီစာများကို စားသောက်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ဦးမှာ စပ်စုချင်သော အမူအရာဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာသည်။</p> <p>အိမ်နီးနားချင်း လူငယ်တစ်ဦး အိမ်မှားဝင်လာသကဲ့သို့ပင် အေးဆေးလှသည်။</p> <p> ငတ်မွတ်ဝိညာဉ်၏ အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး အခန်းထဲရှိ စက္ကူငွေများမှာလည်း မမြင်ရသော လက်တစ်စုံက ဝှေ့ယမ်းလိုက်သကဲ့သို့ လွင့်ပျံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တာအိုဆရာလူငယ်လေးက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"မိပြီ"</p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ အမူအရာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဗီလိန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ငတ်မွတ်ဝိညာဉ်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းချုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏတာအတွင်းမှာပင် ထိုကြမ်းကြုတ်လှသော ငတ်မွတ်ဝိညာဉ်မှာ ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှစ်ခွင်မှန်ပေါ်ရှိ အနီရောင်အစက်ကလေး တစ်စက် ကွယ်ပျောက်သွားသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် အရေးမပါသော အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ထိုအေးစက်စက် အိမ်ပျက်ကြီးထဲမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကောင်လန်း ဟုခေါ်သော အပျော်မယ်ဂေဟာအတွင်း၌...</p> <p>ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြီး အသားအရေ နူးညံ့လှပသော နာမည်ကြီး မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသည် သူဌေးသား လူငယ်တစ်ဦးကို ပြုစုယုယနေရင်း မိမိ၏ သနားစရာ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျမလည်း မူလက အရာရှိမျိုးရိုးထဲကပါရှင်၊ ကံမကောင်းချင်တော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘနှစ်ပါး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး အရပ်ထဲ လွင့်စင်ခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီမှာ စိတ်ကောင်းရှိတဲ့ ဒေါ်ဒေါ်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီဒေါ်ဒေါ်က ငွေမက်တဲ့သူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ကျမကို ဒီကောင်လန်းထဲကို ရောင်းစားပစ်ခဲ့တာ... ကျမဘဝက တကယ်ကို ကံဆိုးလွန်းပါတယ်ရှင် "</p> <p> </p> <p>​ထိုမိန်းမပျိုလေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေပြီး သူဌေးသားလေးကလည်း သူမ၏ ကျောပြင်လေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေသည်။</p> <p> ထို့နောက်တွင်မူ ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်သည့် ကိစ္စများ ဆက်လက် ဖြစ်ပွားတော့သည်။</p> <p> သူဌေးသားလေး၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်များနှင့် သွေးသား အရှိန်အဝါများမှာ ဆုံးရှုံးနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာမူ နီမြန်းနေကာ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးကဲသောအရောင်များ တောက်ပနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်ဟန်အနေအထားက တင့်တယ်ပြီး မျက်နှာထားမှာလည်း ပြတ်သားကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားချောမောလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် …</p> <p>​"ချောလိုက်တဲ့ တာအိုဆရာလေး... ကျမကို လာဖမ်းဆီးချင်လို့လားရှင် "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသည်မှာ ရင်ခုန်စရာ မြင်ကွင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>ခေတ်အမီဆုံး ဆံပင်ပုံစံကို ပြင်ဆင်ထားပြီး အလှဆုံး ပြင်ဆင်ခြယ်သထားသည့် အဘွားအို တစ်ဦးက လူငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် ဖက်လှဲတကင်း ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းမှာ သူ့ကို အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မိစ္ဆာအတတ်နဲ့ လူတွေရဲ့ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူနေတာတင် မကဘူး၊ ထွက်လာပြီး လူကိုပါ လန့်အောင် လုပ်နေသေးတယ် "</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး... လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပူလောင်လှသော ယန်မီး များမှာ ထိုမိစ္ဆာအတတ်ကို ကျင့်ကြံသည့် အဘွားအိုကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။</p> <p>ဤအဘွားအိုမှာ ရန်ငြိုးအာဃာတများ ဝန်းရံနေပြီး သူမလက်ချက်ဖြင့် လူပေါင်း မည်မျှ သေဆုံးခဲ့ရသည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​အောက်ထပ်တွင်ရှိနေသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သန်မာသည့် လူငယ်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> သူသည် အပေါ်ထပ်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>​"အင်းခွေအဘွားအို  သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>​သူသည် ခေါင်းပေါင်းကို ဆွဲချလိုက်ရာ ဦးခေါင်းပေါ်မှ အမာရွတ်များ ပါရှိသော ပြောင်လက်တောက်ပနေသည့် ကတုံးခေါင်းကြီး ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>သူသည် လျှင်မြန်စွာ ခုန်တက်လိုက်ရာ အပေါ်ထပ်သို့ အသံတစ်ချက်ပင် မမြည်ဘဲ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏အမည်မှာ ကျိချင်း ကိုယ်တော် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ထိုအင်းခွေအဘွားအိုနောက်သို့ ခြေရာခံ လိုက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုမှ သူမ၏ တည်နေရာကို ရှာတွေ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ အငွေ့အသက်မှာ ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာ အခန်းတစ်ခုရှေ့သို့ အမြန်ရောက်သွားပြီး... ဝုန်း</p> <p>​တံခါးကို ကန်ကျောက်ဖွင့်လိုက်ရာ အင်အားမှာ အံ့ဩစရာပင် အခန်းထဲတွင် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် သူဌေးသားလေးသာ ရှိတော့ပြီး၊ လူတွေ၏ အသက်စွမ်းအားကို စုပ်ယူကျင့်ကြံသည့် အင်းခွေအဘွားအိုမှာမူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မဟုတ်သေးဘူး။</p> <p>ကျိချင်းကိုယ်တော်၏ မျက်လုံးများမှာ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပလာပြီး အခန်းထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလှတဲ့ သွေးချီတွေလဲ... မီးဖိုကြီးတစ်ခုလိုပဲ၊ ခဏလေးအတွင်းမှာတင် အင်းခွေအဘွားအိုကို သတ်ပစ်လိုက်တာလား "</p> <p> </p> <p>"ခြေရာလက်ရာတောင် မကျန်ခဲ့ဘူးလား "</p> <p> </p> <p>​ကျိချင်းကိုယ်တော်မှာ အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင်မူ ယနေ့ ဝေမြို့အတွင်း၌ ပျံ့နှံ့နေသော သတင်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူလို့ ပြောကြတဲ့ တာအိုဆရာ လူငယ်လေးရဲ့ လက်ချက်လား "</p> <p> </p> <p>​ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ ဝေမြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဖြစ်ပွားနေသည်။</p> <p>မူလက တည်ငြိမ်နေသော ဝေမြို့မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ  များ မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကြောင့် လောကီလူသားများနှင့် ထူးဆန်းသောအစွမ်းရှိသူများစွာကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအထဲတွင် မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာမှ တရားသောသူများရှိသလို၊ လမ်းဘေးအတတ်ပညာရှင်များနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လိုက်သူများလည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသူများမှာ စိတ်နေစိတ်ထား အမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။</p> <p>လူအများအပြားမှာ ဝေမြို့အတွင်း၌ ပြစ်မှုများ ကျူးလွန်ရန် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရှိနေကြစဉ်မှာပင် တာအိုဆရာ လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဝေမြို့၏ နေရာတိုင်းတွင် သွေးစွန်းသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားနေတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာကောင်များနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးများမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပျောက်ကွယ်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် လူ့လောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင်မူ အလွန်ပူလောင်လှသော သွေးချီအကြွင်းအကျန် အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ၏ ယခုလက်ရှိ နည်းလမ်းများနှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ကိုယ်တွင် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိသော နတ်လက်နက် သုံးခု ပါရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤမိစ္ဆာကောင်များကို သုတ်သင်ခြင်းမှာ မည်သည့်ဆူညံသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာဘဲ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်သက်လွန်းလှသည်။</p> <p>ကုသိုလ်မှတ် သိန်းချီအဆင့်ရှိ ရှစ်ခွင်မှန် ဖြင့် အသာအယာ ထိုးပြလိုက်ရုံဖြင့် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာဖြစ်ပါစေ ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်ဝိညာဥ် ခေါ် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကို ထုတ်ဖော်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရကြချေ သတ်ဖြတ်ပုံမှာ ထိတ်လန့်စရာကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်လွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ညတစ်ညအတွင်းမှာပင် ဝေမြို့တစ်မြို့လုံးကို သန့်စင်ပေးလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>အတိအကျ ပြောရလျှင် ညတစ်ဝက်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> ထိုည၏ ရလဒ်အဖြစ် ကုသိုလ်မှတ် ၄၃,၀၀၀ ကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ လီယန်ချူမှာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားရသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး ညဆိုင်းပင် မဟုတ်ပါလား သူ ပင်ပန်းနေသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘေးခန်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ကျန့်ကျောင်းဓား မှာ တံခါးဝတွင် အလွန်ပင် တာဝန်ကျေပွန်စွာ ကင်းစောင့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> မည်သူမဆို အနားကပ်လာလျှင် ချက်ချင်းပင် ဓားဖြင့်  ထခုတ်ပစ်တော့မည့် အသွင်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူကို မြင်သည့်အခါ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် ပျံတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွား... သွား... ဟိုဘက်မှာ သွားနေစမ်း"</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားတွင် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိလာသည်ကို သူ မနှစ်သက်သည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် ယခင်က သူ၏ ဓားမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားပြီး ခန့်ညားလှသည် ယခုကဲ့သို့ အမြီးနန့်နေသော ခွေးလေးကဲ့သို့ ဖားနေသည့်  ပုံစံမျိုးကို သူ ခံနိုင်ရည်မရှိခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဒီစရိုက်က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ပေါ်လာရတာလဲ</p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ရိုးရှင်းသော ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လိမ်လိမ်မာမာဖြင့်ပင် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသော အပြုအမူဖြင့် လီယန်ချူ၏ ခါးတွင် လာရောက် ချိတ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။</p> <p> ချော့မြှူခံချင်နေသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​"ငါက မင်းရဲ့ အရင်ကလို အေးစက်စက် ပုံစံကိုပဲ ကြိုက်တယ်၊ အဲဒီလိုပဲ ပြန်နေစမ်းပါ "</p> <p> </p> <p>လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ နားမလည်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကဲနေတာလားတော့ မသိရပေ။</p> <p>ဆက်လက်၍ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေတုန်းပင်။</p> <p> </p> <p>​"ကယ်ပါ... ကျမ ကို ကယ်ကြပါဦး"</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် တိုးညှင်းလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကြီးတွင် ထိုအသံမှာ တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီးနောက်... သရဲခြောက်နေတာလား</p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တွန့်သွားပြီး... အဲဒါဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပေါ့  ဟု တွေးလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save