BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ဧကရာဇ်ရဲ့ချစ်လှစွာသာရုပ်ဆိုးမလေး</h2>

<h2 style="text-align: center;">ငွေလောက်လို့လား</h2>

<p>“ ဖြည်းဖြည်းချင်းလေ့ကျင့်တာပေါ့” </p>

<p>ကျုံးမင်းဝေသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေပြီး အားချိုးက ဗန်းကို ခေါင်းအုံးရှေ့တွင် ချထားကာ ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ထားသည်။ ယခုအချိန်၌ လက်တစ်ဖက်တွင် ပန်းကန်လုံးကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က ဗန်းကိုကိုင်ကာ ကိုးရိုးကားရားဖြစ်နေသည်။ လက်ရှိတွင် ကျုံးမင်းဝေသာမဟုတ်၊ အားချိုးပင် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ နှစ်ယောက်စလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p>

<p>“ကျွန်မ ခေါက်ဆွဲစားရတာ ကြိုက်တယ်” </p>

<p>အားချိုးသည် တူကို စတင်အသုံးပြုပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲကိုမျိုချပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြောပြသည်။ </p>

<p>“ဒီနေ့တင်မကဘူး မနက်ဖြန်လဲ ခေါက်ဆွဲပဲစားကြရအောင်” </p>

<p>ကျုံးမင်းဝေသည် တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် တူများကို ကောင်းကောင်းကိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူသည် ခေါက်ဆွဲမျှင်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်လိုက်ရကာ တွေးမိသည်က </p>

<p>အားချိုးက အဘယ်ကြောင့် နားမလည်ဘဲနေမည်နည်း။ ကျုံးမင်းဝေမှာ အမြန်ပြန်ကောင်းလာချင်သဖြင့် ကြိုးစားရုန်းကန်ပြီး အစာစားနေသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့နဖူးပေါ်က ချွေးတွေကို ကြည့်ရင်း အားချိုးက တကယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည် ။</p>

<p>ကျုံးမင်းဝေသည် နောက်ထပ် မှိုတစ်ခုကို ထပ်စားသည်။ ဂျင်ဆင်း၊ ကြက်တောင်ပံနဲ့ အထူးအဆန်းအစားအစာတွေကို စားဖူးတဲ့ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်ယောကျ်ားဟာ ဒီအရသာကို အလွန်သဘောကျနေသည်။ အခုမှ အားချိုးက ကမ္ဘာသစ်ကို တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သလိုမျိုး ဘာပဲစားပါစေ အရသာရှိပြီး လတ်ဆတ်တယ်လို့ ခံစားနေရသည်။</p>

<p>“ကြိုက်လို့လား။ ကျွန်မ မနက်ဖြန်ကျ မှိုချည်း သပ်သပ် သုပ်ပေးမယ်၊ အဲ့ကျ လုံးဝလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အရသာဆိုတာကို သိနိုင်ပြီပေါ့” </p>

<p>အားချိုးကလည်း ခေါက်ဆွဲမျှင်တွေကို ကိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက ခေါက်ဆွဲအား ရွှင်မြူးစွာစားနေတာကိုကြည့်ပြီး သူမ အရမ်းပျော်နေခဲ့သည်။</p>

<p>ညစာစားပြီးနောက် အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေအတွက် စံပယ်ရေနွေးကြမ်းတစ်ပန်းကန် ယူဆောင်လာပေးသည်။ ကျုံးမင်းဝေသည် ပြင်းထန်သော စံပယ်ရနံ့ကို အနံ့ခံရင်း သောက်ရန် ပျင်းရိနေလေသည်။</p>

<p>“နန်းတွင်းကလူတိုင်းဟင်းချက်တတ်တာပေါ့၊ အကုန်လုံးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ရမှာပဲ။ အစေခံပေးမဲ့လူမှမရှိတာ အရှင့်သားရယ်” </p>

<p>အားချိုးသည် အမျိုးသား၏ ကျောပေါ်၌ လိမ်းဆေးကို လိမ်းပေးလိုက်သည်။ တခြားနေရာတွေမှာ ရှိတဲ့ အနာတွေထပ် ထိုနေရာက အနာကြီးပြီး လက်ဖဝါးလောက်ရှိသည်။ အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေကို တစ်နေ့ နှစ်ကြိမ်လိမ်းဆေး လိမ်းပေးတတ်သည်။ </p>

<p>“နာနေသေးလား”</p>

<p>အားချိုးသည် သူ၏ ငိုက်မျဉ်းပြီး ပျင်းရိနေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ သူသက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ အားချိုးက သူ့ကို ပိုသက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေချင်တာကြောင့် သူမ လက်တွင် အင်အားအနည်းငယ်ထည့်ကာ ယောက်ျား၏ခါးတစ်ဖက်ကို ဖိလိုက်သည်။ သူက တစ်နေ့လုံး ပက်လက်အိပ်ထားတာဆိုတော့ ညောင်းနေမှာပင်။ အဲဒီလူက ပိုနေလို့ကောင်းသွားတယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားစွာ ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လာသည်။</p>

<p>“နောက်ရက်တွေ အရှင့်သား သက်သာလာတဲ့အခါ ကျွန်မ နေပူဆာလှုံဖို့ကူညီပေးမယ်။” </p>

<p>အားချိုးသည် ထိုလူ အသက်ရှူကျပ်နေမှန်း သိတာကြောင့် နေပူထဲ အကြာကြီး ခေါ်သွားချင်သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျုံးမင်းဝေသည် သူမနှင့်ပူးပေါင်းခြင်းမရှိသဖြင့် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ အားချိုးသည် ပိန်လှီသော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး သူမ ဘယ်လောက် သန်မာပါစေ၊ သူ့အား မသယ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခြေအနေက မတူတော့ပေ၊ ကျုံးမင်းဝေသည်လည်း စိတ်ဝင်စားနေတာကြောင့် အားချိုးသည် လူတစ်ဦးကို နေရောင်ဆီသို့ လှမ်းခေါ်နိုင်လောက်သည်။</p>

<p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကျုံးမင်းဝေသည် အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုရှိပြီး မကန့်ကွက်ပေ။</p>

<p>“ဒါဆို အရှင့်သားအတွက် လှဲလို့ရတဲ့ထိုင်ခုံ အရင်ပြင်ထားရမှာပေါ့”</p>

<p>ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ချိန်လုံး ကျဉ်းမြောင်းနေခဲ့ရာမှ ရုတ်တရက် ဖွင့်ပြီး အားချိုးကိုကြည့်လိုက်သည်။ အားချိုးက ပြန်ပြီး မေးလိုက်သည်</p>

<p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p>

<p>“ငွေလောက်လို့လား” </p>

<p>ကျုံးမင်းဝေက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p>

<p>သူမွေးလာကတည်းက ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်ပူတာ ဒါမှမဟုတ် အိမ်သုံးပရိဘောဂပစ္စည်းအကြောင်း တစ်ခါမှ မမေးဖူးပေ။ ဒီရက်တွေမှာ သူ နေ့တိုင်း ကောင်းကောင်းစားပြီး ကောင်းကောင်းသောက်နေရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် နေလို့မကောင်းပေ၊ ဒါက အားချိုးရဲ့ စုဆောင်းငွေကြောင့်ဆိုတာ သူသိထားသည်။ အားချိုးရဲ့ စုဆောင်းငွေက မများဘူးဆိုတာကိုလည်း သူသိသည်။ တောင်ပေါ်တွင် ဒီလိုနေထိုင်နေတာက အဆင်မပြေနိုင်ကြောင်းကိုလည်း သိထားခဲ့သည်။ အကြိမ်ကြိမ် မေးချင်ခဲ့ပေမယ့် ပြောမထွက်တာကြောင့် အမြဲမျိုချနေခဲ့ရသည်။ သူ့အခြေအနေနှင့် သူ့အသက်အရွယ်ကြောင့် တကယ်လို့မေးခဲ့ရင်တောင် ဘာမှမကူညီနိုင်လောက်ပေ။</p>

Book List