Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိုင်ခုံဝယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ အားချိုးက သူ့အတွက် လှဲစရာ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဝယ်မယ်ဆိုတာကြောင့် မမေးလို့ မရတော့ပေ။ သူလည်း နေပူထဲ ထွက်ချင်ပါသည်။ နှစ်ဝက်တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်တဲ့အခန်းထဲမှာ နေခဲ့ရတာကြောင့် သူတကယ်ကို အသက်ရှူကျပ်နေခဲ့သည်။ အရင်က သူစိတ်မဝင်စားပေမယ့် အခု နေပူဆာလှုံချင်မိသည်၊ ကောင်းကင်ပြာပြာနဲ့ တိမ်ဖြူတွေကို မြင်ချင်ပြီး အားချိုးပြောတဲ့ အိမ်က ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သိချင်သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ” </p> <p>အားချိုး အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ခါးကို ဆက်နှိပ်ပေးနေသည်။ သူမကအမြန် ပြော၏။</p> <p>“လောက်ပါတယ်။ ကျွန်မ နန်းတော်မှာ အလုပ်လုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီပဲလေ၊ သေချာပေါက် ကျွန်မမှာ စုဆောင်းငွေတွေရှိတယ်။ ပြီးတော့ သခင်မသွမ့်ကလည်း ကျွန်မအတွက် ငွေနည်းနည်း ပေးထားခဲ့တယ်၊ လေးငါးနှစ်စာလောက်တော့ လုံလောက်တယ်။ အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့။”</p> <p>“အင်း။” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ပြန်ဖြေပြီး ထပ်စကားမပြောတော့ပေ။ ရေနွေးကြမ်းက အေးသွားတာကြောင့် အားချိုးက ရေနွေးခွက်ကို အသစ်ဖြည့်ပြီး ဗန်းပေါ်တင်လိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက မွှေးကြိုင်လွန်းနေသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။</p> <p>လိမ်းဆေးဖြင့် နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းနေပြီဖြစ်သည်။ အားချိုး အခန်းထဲပြန်ဝင်ကာ ပိုက်ဆံအိတ်ကိုဖွင့်၍ ပြန်လှန်စစ်ကြည့်လိုက်သည်။ သုံးဆယ့်နှစ်ယွမ်၊ အားချိုးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကို ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>အိမ်ကို ပြုပြင်ရမည်၊ အမိုးဆောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး နင်းဂုတ၏ ဆောင်းရာသီသည် အလွန်ရှည်ကြာတတ်တာကြောင့် ဆောင်းအခါတွင် နှင်းတွေက တောင်ကြီးကို လအတော်ကြာ ဖုံးလွှမ်းနေမှာဖြစ်ကာ စားစရာတွေ၊ ငါးနဲ့ အသားတွေကို သိုလှောင်ထားရမည်။ ဆေးတွေလည်း ဝယ်ထားရဦးမည်။ ကျုံးမင်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဤကဲ့သို့ ဆေးဝါးမျိုးနှင့် မလုံလောက်သေးပေ။ မိုးရာသီအတွက်လဲ ဆေးဝါးအစုံ ပြင်ဆင်ထားရလိမ့်မည်။ ကျုံးမင်းဝေသည် အဝတ်ထူထူပင်မရှိသေးပေ၊ စကားမစပ်၊ မွေ့ယာနှစ်ခုဝယ်ရဦးမည်။</p> <p>ပိုက်ဆံဆိုတာ နေရာတိုင်းမှာ လိုအပ်နေတာတော့ အမှန်ပင်။ အားချိုးက ကောက်ရိုးဖျာပေါ် လှည့်ပြီး တိတ်တိတ်လေး အော်ဟစ်နေမိသည်။</p> <p>အဖွားချန်၊ အဖွားချန်၊ အဖွား ကျွန်မအတွက် အလုပ်အမြန်ရှာပေးမှဖြစ်မယ်နော်။</p> <p>မနက်စာစားပြီးနောက် အားချိုးသည် တောင်ပေါ်မှဆင်းခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဝါးခြင်းတောင်း မသယ်ခဲ့ပေ၊ သူမသည် လှဲသည့်ထိုင်ခုံဝယ်ရန် စျေးသို့သွားဖို့ စီစဉ်ခဲ့သည်။ ဝယ်နိုင်ရင် သူမဘာသာ အပေါ်ထိ တိုက်ရိုက်ပြန်သယ်သွားရမည်ဖြစ်တာကြောင့် သူမနှင့်အတူ ဝါးခြင်းတောင်းယူရန် အဆင်မပြေပေ။ ပိုက်ဆံအကြောင်း တွေးလိုက်ရုံနဲ့ အားချိုးရဲ့ နှလုံးသားက မသာယာတော့ချေ။ သူမ အဖွားချန်တို့ကို မတွေ့ခင် နှလုံးသားထဲမှာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဆုတောင်းနေမိသည်။</p> <p>ကျီရှန်းကျောင်းအရောက်မှာ အားချိုးက အရှိန်လျှော့ပြီး အထဲကို ကြည့်လိုက်သည်။ အဖွားချန် ရှိလားဟု အထဲကိုဝင်ပြီး မေးချင်နေခဲ့သော်လည်း အားနာစရာကောင်းလှသည်။ မနေ့က အကူအညီပေးပြီးတာကို ဒီနေ့ပဲ ထပ်ပြီး အကူအညီလာတောင်းပြန်သည်။</p> <p>ဈေးထဲမှာ လက်သမားဆိုင်ကို ရှာတွေ့တဲ့အချိန်  နောက်ဆုံးအကြိမ်က မဝင်ရဲခဲ့သော်လည်း ဒီတစ်ခါ အားချိုး ဝင်လာခဲ့သည် ။</p> <p>အားချိုးက ပတ်ကြည့်ရင်း သူမ လိုချင်တဲ့ပုံစံကို မမြင်တာကြောင့် </p> <p>“ဟိုဟာ နေရောင်အောက်မှာ လှဲမှီလို့ရတဲ့ ထိုင်ခုံမျိုးလေ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ အသုံးများတယ်။”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က အမြန် အားချိုးကို သူနဲ့အတူ ထောင့်ကိုခေါ်သွားပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ </p> <p>“ကောင်မလေး တိုက်ဆိုင်လို့ ဒီနေ့ရောက်လာတာ။ ဆိုင်မှာ ဒီကုလားထိုင်မျိုးက တစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်။ နောက်မှ ရောက်လာရင် မင်းလက်ဗလာနဲ့ပြန်သွားရတော့မလို့။”</p> <p>အားချိုးသည် သင့်လျော်သောအရွယ်အစား၊ လှပသောဒီဇိုင်းဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စရာကောင်းသော ကုလားထိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခု သူမ ထိုင်ကြည့်ပြီး နှစ်ကြိမ်လှုပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ ခုံက တော်တော်ကျယ်ပြီး သူမ ခန္ဓာကိုယ်အရွယ်အစား နှစ်ယောက်ထိုင်ရန် လုံလောက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားကို တွေးတောရင်း အားချိုးသည် ပို၍ ကျေနပ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဆိုင်ရှင်ကို ခေါင်းစောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ထိုင်ခုံရဲ့ နောက်ကျောကိုရော ချလို့ရလား၊ အကြာကြီးထိုင်ပြီးရင် ညောင်းလာနေမှာပေါ့”</p> <p>“မိန်းကလေး ကြည့်၊ ကုလားထိုင်ရဲ့နောက်ဘက်မှာ ယန္တရားတစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါကို လှည့်လိုက်ရင် ထိုင်ခုံရဲ့ နောက်ကျောကို ချလို့ရတယ်။ လွယ်လွယ်လေး။”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က ပြောသည့်အတိုင်း လှည့်လိုက်ရာ ကုလားထိုင်၏ နောက်ကျောက ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းလာသည်။ ဆိုင်ရှင်က ကုလားထိုင်ရဲ့နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ပြီး အားချိုးအား ပြောသည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save