Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ကုန်းဝမ်ကျဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးက မအိပ်ခဲ့ပေ၊ သူမက ထိုင်ခုံနောက်ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိလိုက်သည်။ ကုလားထိုင်က နေရထိုင်ရအရမ်းကောင်းတယ်လို့ သူမ ခံစားမိသည်။ သူမက ကုလားထိုင်ကိုကိုင်ပြီး အတွင်းဘက်ကို ပြန်လှည့်ကာ ကုလားထိုင်၏ နောက်ကျောကို ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်လိုက်သည်။ အားချိုးက အရမ်းကျေနပ်နေပေမယ့် တုံ့ဆိုင်းစွာမေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဆိုင်ရှင်၊ ဒီကုလားထိုင်ရဲ့ ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ” </p> <p>ဆိုင်ရှင်က ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ပြောသည်။</p> <p>“မိန်းကလေး ဒီထိုင်ခုံက ဘယ်လောက်တောင် ခေတ်မှီလဲ။ ဒီလိုကောင်းတဲ့ ကုလားထိုင်က အနည်းဆုံး ငွေသုံးစလောက်တော့ ပေးရပါတယ်”</p> <p>“ငွေသုံးစ ဟုတ်လား” </p> <p>အားချိုးက တကယ်ကို ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမမျက်လုံးတွေက ကြေးခေါင်းလောင်းလို ဝိုင်းစက်နေသည်။</p> <p>“ဒီလိုကုလားထိုင်တစ်ခုအတွက် ငွေသုံးစတောင် ယူသလား၊ ပြီးတော့ ဒီဆိုင်မှာ ဒီတစ်လုံး ကျန်တော့တာကို မလျှော့ပေးဘဲ ဘယ်လိုတောင် ငွေသုံးစတောင်းရဲတာလဲ။”</p> <p>ရယ်စရာတွေ၊ သူမ သုံးလလောက် အဝတ်လျှော်ပြီးမှ ဒီထိုင်ခုံကို ဝယ်နိုင်မှာပေါ့။</p> <p>ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီး ဓါးပြတိုက်နေတာပဲ။</p> <p>“ကောင်မလေး ဒီလို ကုလားထိုင်တစ်လုံးပဲ ကျန်တော့တယ်ဆိုကတည်းက ဒါရောင်းအားကောင်းလို့လေ။ ဒီကုလားထိုင်မှာသာ ပြဿနာတစ်ခုခုရှာတွေ့ရင် ငါအလကားတောင် ပေးလိုက်ဦးမယ်” </p> <p>“ဒီကုလားထိုင်က ဇီယန်က ကြိမ်နဲ့လုပ်ထားတာ၊ ပြီးတော့ ထိုင်ခုံခြေဆိုလဲကြည့် နင်းဂုတမှာ ရှာမတွေ့တဲ့အသားနဲ့ကွ။ ဒီလောက်ကောင်းတာ၊ သေချာပေါက် စျေးမြောက်တာပေါ့”</p> <p>အားချိုးသည် သူပြောသော သစ်သားတွေကို မသိသော်လည်း ဒီလောက်ထိ အဖိုးတန်သည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ </p> <p>“မဟုတ်သေးဘူး၊ အရမ်းဈေးကြီးနေတယ်။ ရှင် နည်းနည်လျှော့ပေးပါဦး မဟုတ်ရင် ကျွန်မ မဝယ်တော့ဘူး”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က ထပ်ပြောချင်သော်လည်း သူ့ပခုံးပေါ်၌ လက်တစ်ဖက်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ကြောက်လန့်တကြား ဆဲဆိုကာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာထားအမြန်ပြောင်းကာ ပြုံးပြီး </p> <p>အားချိုးလည်း ဆိုင်ရှင်နောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူ၏မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် ရုတ်တရက်</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက အားချိုးကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဆိုင်ရှင်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူက အရပ်ရှည်ပြီး လူကောင်ထွားတာကြောင့် ဆိုင်ရှင်ရဲ့ဦးခေါင်းတစ်လုံးစာလောက် ပိုမြင့်နေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်လွန်းတဲ့ မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကို ရှုံ့ချစွာစိုက်ကြည့်နေသည်။ ဒီလိုချပ်ဝတ်တန်ဆာတွေကြောင့် ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အပြုံးက ငိုတာထက်တောင် ပိုဆိုးလာသည်။ </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက အားချိုး နံဘေးက လှုပ်ကုလားထိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုင်ရှင်ကို စျေးမေးလိုက်သည်။</p> <p>ဈေးဆိုင်ရှင်က သူ့ကို ဘယ်မှာ ငွေတောင်းရဲပါ့မည်နည်း။ သူက ပြုံးပြုံးလေးဖြင့် </p> <p>“သခင်လေး ကြိုက်ရင် သခင်လေးရဲ့အိမ်တော်ကို ကျွန်တော်ပို့ပေးလိုက်ပါမယ်၊ ပိုက်ဆံကတော့ မယူတော့ပါဘူးဗျာ”</p> <p>တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသော အားချိုးသည် အလျင်စလိုဖြင့် ဆိုင်ရှင်ရဲ့ အကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး </p> <p>“ဆိုင်ရှင်၊ ကျွန်မ အရင်မေးတာလေ၊ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ရောင်းလို့ရမှာလဲ။”</p> <p>ဆိုင်ရှင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အားချိုး၏လက်ကို ခါလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက အမြန်ပြုံးကာ ကုန်းဝမ်ကျဲအား ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“သွားရအောင် သခင်လေး၊ ကျွန်တော် ကုလားထိုင် လိုက်ပို့ပေးမယ်”</p> <p>နင်းဂုတသည် ကျောက်မင်းဆက်တွင် ထူးခြားသောတည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဝေးလံခေါင်သီတဲ့အရပ်မှာ တည်ရှိပေမယ့် ကျောက်မင်းဆက်အတွင်း ရာဇ၀တ်ကောင်များကို ပြည်နှင်ဒဏ်ပေးသည့်နေရာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် အဓိကအားဖြင့် တော်ဝင်တရားရုံး၏ အရေးပါသော အရာရှိများထံ လွှဲအပ်ထားသည်။ ဤနင်းဂုတတွင် နေထိုင်သူနည်းပါးပြီး သက်တော်စောင့်များစွာရှိသည်။ ထိုထဲမှ ကိုယ်ရံတော်တပ်မှူး ကုန်းဝမ်ကျဲသည် မြို့အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထက်ပင် မြင့်မားသော အဆင့်အတန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဆိုင်ရှင်သည် ဆယ်စုနှစ်များကြာအောင် စီးပွါးရေးလုပ်ခဲ့သူပင်၊ သူဘယ်မှာ နားမလည်ဘဲနေမည်နည်း။</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲသည် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ကုလားထိုင်လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားသည့် အားချိုးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဈေးဆိုင်ရှင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သစ်သားထည်ဆိုင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်သည် အမြန်ဝန်ထမ်းကို ကုလားထိုင်ကို ပို့ပေးရန် ပြောလိုက်သည်။ အားချိုးက ဝန်ထမ်းတွေ သယ်ဆောင်သွားတဲ့ ကုလားထိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေ့ ဒီကုလားထိုင်ကို သူမ မဝယ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရပြီး ဆိုင်ရှင်နဲ့ စကားပြန်မပြောချင်တော့တာကြောင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်နဲ့ ဆိုင်က ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save