Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြန်ပို့ပေးမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီထိုင်ခုံလေးက တကယ်ကောင်းပေသည်။ အရမ်းကျယ်ပြီး ကြီးသည်။ ကျုံးမင်းဝေအတွက် ထိုအပေါ်တွင် လှဲလျောင်းပြီး နေပူဆာလှုံရန် အလွန်အဆင်ပြေလိမ့်မည်။ သူမ တကယ်ကြိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကလည်း သေချာပေါက်ကြိုက်မည်ပင်။</p> <p>“ငွေသုံးစတဲ့၊ ဘာလို့ အဲ့လောက် ဈေးကြီးနေတာလဲ။” </p> <p>အားချိုးက မျက်လုံးတွေ နီရဲပြီး လက်သီးတွေကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ထားကာ ခြေထောက်ဖြင့်မြေကို တစ်ကြိမ်ဆောင့်လိုက်သည်။ </p> <p>“အဲလောက်အမြတ်ကြီးစားနေတာ သေချာပေါက် စီးပွါးပျက်မှာပဲ ကြည့်နေ”</p> <p>အားချိုးသည် ရွှံ့နွံထိမှန်သော ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြေလှမ်းပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“အားချိုး”</p> <p>ဈေးအပြင်ဘက် လမ်းလျှောက်လာသောအခါ အားချိုးသည် သူမရှေ့တွင် တစ်ယောက်ယောက် ခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤနေရာ၌ သူမကို မည်သူမျှ မမှတ်မိနိုင်ပေ၊ အားချိုး အံ့သြသွားပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အကွာအဝေး သုံးလှမ်းအကွာတွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ဩဇာအာဏာရှိပုံရပြီး အရပ်ရှည်ကာ ထွားကြိုင်းသည်။ သူ့ဘေးမှာ မြည်းလှည်းတစ်စင်းရှိကာ ကုလားထိုင်ကို ချည်နှောင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>အားချိုးက သူဘာကိုဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ပေ။ မြို့တော်ကနေ နင်းဂူတအထိ၊ ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမကို မျက်နှာသာ မပေးခဲ့သလို အမြဲအေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ အားချိုးသည် သူမအတွက် ကောင်းကျိုးမရှိဟုသာ ခံစားခဲ့ရတာကြောင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မဘာသာ ပြန်ပါမယ်...”</p> <p>အားချိုးက သူ့နဲ့ ပြန်မလိုက်ချင်ပေ၊ ဒါ့အပြင် လှည်းပေါ်က သူမ မပိုင်တဲ့ ထိုင်ခုံကိုလည်း မလိုချင်ပါချေ။</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မြည်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ဘေးရှိနေရာအား လက်ဖြင့် ပုတ်၍ လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောသည်။</p> <p>အားချိုးသည် မြည်းလှည်းပေါ်သို့ နာခံမှုရှိရှိ တက်ခဲ့ရသည်။ သူမထိုင်ပြီးတာနဲ့ ကုန်းဝမ်ကျဲက ကြာပွတ်ကို ရိုက်လိုက်တယ်။ မြည်းဟာ အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့ကို ပြေးသွားလေသည်။ အားချိုးက သေချာမထိုင်ရသေးတာကြောင့် ယိုင်သွားပြီး သူက ကုန်းဝမ်ကျဲရဲ့လက်မောင်းကို ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသဖြင့် အမြန် ပြန်လွှတ်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ဘောင်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>မြည်းလှည်းကို လမ်းတစ်လျှောက် မောင်းလာရင်း ကုန်းဝမ်ကျဲက အားချိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မေးသည်။</p> <p>“မသိသေးဘူး။ ရှင်ပြောခဲ့သလိုပဲ အဲဒီ့မိန်းကလေးကို မတွေ့ဖူးဘူးဆိုတော့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ရတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေအတွက် သူမ သတိမထားဘဲနေလို့မရပေ။ ထို့အပြင် ကုန်းဝမ်ကျဲနှင့် လောင်ကျန်းတို့မှာ ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးရှိသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမ ပိုမိုသတိထားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက အသံနက်ကြီးဖြင့်ပြော၍ အားချိုးအား စိုက်ကြည့်ကာ မြည်းပေါ်သို့ နှင်တံကို ရိုက်လိုက်ပြီး နှေးကွေးသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ </p> <p>“အစ်ကိုနဲ့ ငါ အခု နင်းဂုတမှာနေနေကြတယ်၊ များသောအားဖြင့် မင်ခရိုင်ဘက်မှာ အနားယူတတ်တော့ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိရင် လာအကူအညီတောင်းလို့ရတယ်။”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ကိုယ်ရံတော်ကုန်း” </p> <p>အားချိုးက ခေတ္တရပ်ကာ အသံသေးသေးလေးဖြင့်ပြောသည်။ သူမက စိတ်တင်းပြီး သူ့ဘက်လှည့်ကာ </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အားချိုးကို ဘေးတိုက်ကြည့်ရင်း </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ့ကို ဘေကျင်း ပြန်ခိုင်းလိုက်တယ်” </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက ခေတ္တရပ်ကာ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ကြောင်းအား ထပ်လောင်းပြောသည်။</p> <p>အားချိုး သက်ပြင်းရှည်ကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာအကောင်းဆုံးပင်။ သူမအတွက် အခုတောင် တောင်အောက်ဆင်းရတာ ခပ်လန့်လန့်ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲသည် အားချိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လေတွေတိုက်လာတော့ ဆံပင်တွေက သူမမျက်နှာကို ပွတ်တိုက်နေခဲ့သည်။ ကောင်မလေးက ဆံပင်တွေကို လက်နဲ့သပ်လိုက်လေသည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး အနီရောင်ကြိုးကို ကိုင်ကာ သူမသည် ခေါင်းနောက်ဘက်ရှိ ဆံပင်များကို စည်းလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဖြူဖွေးတောက်ပတဲ့ နဖူးကို ထုတ်ဖော်ပြလိုက်သည်။ ဒီလိုကြည့်လျှင် အနီရင့်ရောင် အမာရွတ်က သိပ်ရုပ်မဆိုးတော့ပုံပင်။</p> <p>“သူ အခု ဘယ်လိုလဲ” </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက ထပ်မေးသည်။</p> <p>“လေဖြတ်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ အကုန်လုံးကို လုပ်ပေးနေရတယ်။” </p> <p>အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ ပြန်လည်နာလန်ထူလာသည်ဟူသောအချက်ကို မသိစိတ်မှ အလျင်အမြန်ဖုံးကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save