Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်ရံတော်ကုန်းက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ခြေအထိ ကုန်းဝမ်ကျဲက စကားမပြောတော့ပေ။</p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ကိုယ်ရံတော်ကုန်း” </p> <p>အားချိုးက တောင်ခြေရောက်တော့ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“တောင်တက်လမ်းက ကြမ်းတော့ မြည်းလှည်းတွေ သွားရလာရ ခက်တယ်။ ကျွန်မဘာသာ သွားလိုက်ပါတော့မယ်။”</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး ကြာပွတ်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။ မြည်းလှည်းက တောင်တက်လမ်းပေါ် တက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ကိုယ်ရံတော်ကုန်း တကယ်မလိုအပ်ပါဘူး။ ကျွန်မဘာသာ တက်လိုက်ပါ့မယ်။ သိပ်မဝေးဘူး” </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲသည် ယနေ့ ပုံမှန်မဟုတ်ဟုခံစားရသည်။ အားချိုးက စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်၊ ဒီလူက တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဘာလုပ်ချင်တာလဲ။</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ မျက်နှာကို လှည့်ကာ မြည်းလှည်းကို ဆက်မောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အားချိုးသည် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး လက်ကို ဘယ်မှာထားရမှန်းမသိတော့ပေ။ သူမလက်တွေကို ပွတ်သပ်ပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ထပ်ခါထပ်ခါ တွေးနေမိသည်။ သူမကဲ့သို့ လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးအတွက် ကုန်းဝမ်ကျဲ အပင်ပန်းခံစရာလိုပါသလား၊ ကုန်းဝမ်ကျဲက ကျုံးမင်းဝေဆီကို သွားနေတာများလား။</p> <p>ဒါကို စဉ်းစားကြည့်တော့ အားချိုး နှလုံးသားက ခဏတာ ရုတ်တရက် ခုန်သွားသည်။</p> <p>“ကိုယ်ရံတော်ကုန်း၊ အလုပ်တွေရှုပ်နေမှာပဲ။ တကယ်လိုက်ပို့စရာမလိုပါဘူး။ ဘယ်လောက်မှလဲ မဝေးတော့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်သွားလိုက်မယ်။ မြန်မြန်ပြန်လိုက်ပါတော့” </p> <p>အားချိုးက သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး ကုန်းဝမ်ကျဲကို ပြုံးပြုံးလေး ပြောနေပေမယ့် သူ့နှလုံးသားကတော့ လှုပ်ယမ်းနေသည်။</p> <p>“ကုလားထိုင်က အရမ်းလေးတယ်။ မြည်းလှည်းမပါဘဲ တောင်ပေါ်ကို ဘယ်လိုလုပ်သယ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>“ကိုယ်ရံတော်ကုန်း၊ ဒီကုလားထိုင်ကို လိုက်ပို့ပေးနေတာလား”</p> <p>အားချိုး အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်ပိုက်ဆံအိတ်ကိုထုတ်ရာ ငွေသုံးစကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာ တွေးပြီးတဲ့အခါ သူမ အံသွားကိုကြိတ်ပြီး ငွေတစ်စ ထုတ်လိုက်လေသည်။ သူမက ကုန်းဝမ်ကျဲဆီကို ပေးလိုက်ပြီး </p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ကိုယ်ရံတော်ကုန်း၊ ဒါက ကုလားထိုင်အတွက် ပိုက်ဆံနဲ့ မြည်းလှည်းစရိတ်ပါ။”</p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက သူ့လက်ဖဝါးထဲက ငွေတစ်စကို ကြည့်ပြီး </p> <p>“မင်းက ချမ်းသာတယ်ဆိုတာ ငါမသိခဲ့ဘူး။ အဲ့လောက် ချမ်းသာနေတယ်ဆိုရင်လည်း ခုနက လက်သမားဆိုင်မှာ ဘာလို့ ဈေးဆစ်နေတာလဲ။”</p> <p>အားချိုး အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။ သူမက ခေါင်းငိုက်စိုက်နဲ့ </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လမ်းကြားထဲ မောင်းသွားသည် ။ </p> <p>“မြို့တော်မှာတုန်းက သွမ့်ချန်းဟုန်က ငါတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ဆယ်လျန်ပေးခဲ့သေးတယ်” </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲ၏ နဖူးက ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ကြုံ့သွားပြီး မြည်းပေါ်သို့ ကြာပွတ်ကို စိတ်မရှည်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ </p> <p>အားချိုးက အတင်းမပေးတော့ဘဲ ငွေစကို ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပေမယ့် အားနာနေဆဲပင်။ သူမက ကုန်းဝမ်ကျဲကို ပြုံးပြပြီး </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲက သူမကို လျစ်လျူရှုပြီး မြည်းလှည်းကို တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ခြံဝင်းဆီသို့ မှန်မှန် မောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>မြည်းလှည်း တည်ငြိမ်စွာ ရပ်သွားသောအခါ အားချိုးသည် အပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားသည်။ ထိုအချိန်တွင်၊ ကုန်းဝမ်ကျဲသည် မြည်းလှည်းပေါ်မှ ကုလားထိုင်ကို သယ်ပြီး ခြံဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အားချိုးက အမြန် ခြံတံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကို မီးတုတ်ကိုကိုင်ကာ ကုန်းဝမ်ကျဲနှင့်အတူ ဝင်လာလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးက ကုန်းဝမ်ကျဲကို ပင်မခန်းမထဲသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p>ကုန်းဝမ်ကျဲသည် ကုလားထိုင်ကို ချလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော ပင်မခန်းမကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ခန်း၏ တံခါးပေါ်သို့ မျက်လုံးများက ရောက်သွားသည်။</p> <p>အားချိုးသည် ရုတ်တရက် ကုန်းဝမ်ကျဲ တံခါးအား တွန်းဝင်သွားမှာကို ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ အနှီးက စိုနေပြီလားမသိ၊ ကျုံးမင်းဝေသည် မာနကြီးသောလူဖြစ်၍ သူ၏ဆိုးရွားသောအခြေအနေကို အခြားသူများမြင်ပါက အလွန်နာကျင်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် အားချိုးသည် တံခါးဝသို့ အလျင်အမြန်လျှောက်လာပြီး နေရခက်စွာ ရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်လိုပ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက ကုန်းဝမ်ကျဲအား </p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ် ကိုယ်ရံတော်ကုန်း။ အချိန်က မစောသေးဘူးဆိုတော့ ရေနွေးကြမ်းနဲ့ဧည့်မခံတော့ဘူးနော်။ မိုးမချုပ်ခင် မြန်မြန်ပြန်သင့်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save