Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင့်ကိုသတ်ချင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုး အံ့သြသွားသည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေက လောင်ကျန်းအကြောင်း မေးသည်ကို သူမ သိလိုက်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက ကုလားထိုင်ကို လာပို့တဲ့သူက လောင်ကျန်းဟုထင်နေတာဖြစ်လိမ့်မည်။ လောင်ကျန်းသည် ကျုံးမင်းဝေအား မည်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့သည်ကို သူမ ပြန်စဉ်းစားမိပြီး ကျုံးမင်းဝေ ဘာကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသည်ကို အားချိုး ချက်ချင်းနားလည်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ ကိုယ်ရံတော်ကုန်းကို မေးကြည့်တော့ လောင်ကျန်းလို့ ခေါ်တဲ့ သက်တော်စောင့်ကို မြို့တော်ဆီ ပြန်ပို့လိုက်ပြီတဲ့။ သူက ဒီဘက်ကို နောက်ထပ်ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်” </p> <p>အားချိုးက ဖြည်းညှင်းစွာပြောသည်။ သူမ ပန်းကန်ကိုချကာ ကျုံးမင်းဝေအား မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟင်းရည်သောက်ချင်သေးလား”</p> <p>“ဟင့်အင်း” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ခေါက်ဆွဲကိုထပ်မံ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆက်စားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူက တိုးတိုးလေးပြောသည်။</p> <p>“ငါပဲနီယာဂု စားချင်တယ်” </p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျ အရှင့်သားအတွက် လုပ်ပေးပါ့မယ်” </p> <p>အားချိုးက ပြုံးပြီး ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမစိတ်အေးသွားပြီး လေပြန်ပေါလာသည်။ </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းမော့ပြီး အားချိုးကို ကြည့်၍ အနည်းငယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p>“လောင်ကျန်းက မြို့တော်ကို တကယ်ပြန်သွားတာလား” </p> <p>ညစာစားပြီးနောက် အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေကို ပုံမှန်အတိုင်း နှိပ်ပေးနေသည်။ ပခုံးကို ဖိညစ်ရင်းနဲ့ ကျုံးမင်းဝေက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ လောင်ကျန်းက အလျင်စလိုပြန်သွားရပြီး နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ကိုယ်ရံတော်ကုန်းက ပြောတယ်၊ သူတို့ကုန်းညီနောင် နှစ်ယောက်က နောက်ကျ ဒီနင်းဂုတကို စောင့်ကြပ်ပေးရတော့မှာတဲ့” </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ လောင်ကျန်းက နင်းဂုတကို ပြန်မလာနိုင်လောက်တော့ဘူး။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ခေတ္တတိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လောင်ကျန်းက တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အဖွဲ့က မဟုတ်ပေမယ့် မြို့တော်အကြောင်း အကုန်သိနေတယ်။ သူက မြို့တော်နဲ့ အနီးကပ် အဆက်အသွယ်ရှိတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားတယ်။ သူက အရေးပါတဲ့အရာရှိ၊ ဒါမှမဟုတ် အနောက်ဆောင်ရဲ့ မိဖုရားတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက် လွှတ်ထားတာပဲ” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် နင်းဂုတကို ပထမဆုံးလာရောက်တုန်းက အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>အားချိုး၏လက်သည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားကာ လူတစ်ယောက်လုံး အေးခဲသွားပြီး အချိန်အကြာကြီး နှေးကွေးသွားသည်။ </p> <p>“ရှင်က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ သားပဲ။ ဘာလို့ ရှင့်ကို ဘာလို့သတ်ချင်တာလဲ။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အဝါရောင် ဖယောင်းတိုင်မီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နက်မှောင်သော မျက်လုံးများ မှေးထားလိုက်သည်။ </p> <p>“ငါငယ်ငယ်ကတည်းက အဖေကို ကြောက်ခဲ့တယ်၊ အဲဒါ သူက နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်တဲ့ ဧကရာဇ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ငါ့ကို မုန်းတီးနေတယ်လို့ အမြဲခံစားခဲ့ရလို့ပဲ”</p> <p>အားချိုးသည် သူ၏ ပေါ့ပါးသော လေသံကို နားမလည်ပေ။ </p> <p>“ရှင်က သူ့ရဲ့အကြီးဆုံး သားဦးပဲလေ။ ပြီးတော့ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ နတ်ရွာစံဧကရီကြားက ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ရှင်က နတ်ရွာစံဧကရီရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသားပဲဟာ၊ ရှင့်ကိုဘာလို့ ထိခိုက်အောင် လုပ်ပြီး မုန်းပါ့မလဲ”</p> <p>“ဒါပေမယ့် မယ်တော်က ငါ့ကြောင့် သေသွားတာဆိုရင်ရော” </p> <p>အားချိုးသည် အေးမြသောလေကို ရှုရှိုက်ရင်း အတန်ကြာမှ အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။ </p> <p>“နတ်ရွာဧကရီက ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါကြောင့် ဆုံးပါးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>“ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါလို့ ပြောရလောက်ပေမယ့် အတိအကျဆိုရင် ဒါက ရောဂါကိုအမြတ်ပြတ်တဲ့အထိ ကုသမှုမခံယူဘဲ မီးဖွားခဲ့လို့ ဆုံးသွားတာပဲ</p> <p><br />          </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save