Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ဆင်းရဲတဲ့ ဘဝလည်း ကောင်းပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နန်းတော်၏ တုံးအသော နန်းတွင်းသူ အားချိုးသည် ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ကို အခုမှ သိလေသည်။ သူမ တုန်လှုပ်သွားပေမယ့်  ခုထိနားမလည်သေးပေ။ </p> <p>“နတ်ရွာစံဧကရီက သားလေးမွေးပြီး ကွယ်လွန်သွားရင်တောင် အရှင်မင်းကြီးက ရှင့်ကို အပြစ်မတင်လောက်ပါဘူး။”</p> <p>“ဧကရာဇ်နဲ့ ဧကရီက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်မလား။ မယ်တော်က ငါ့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်၊ ခမည်းတော်က ငါ့ကို မမုန်းဘဲနေပါ့မလား။” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုးကို ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက တင်းကြပ်နေသည်။</p> <p>“ဒါပေမယ့် ရှင့်ကိုသာ တကယ်အပြစ်တင်ရင် အရှေ့နန်းတော်ရဲ့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားအဖြစ် ထားပါ့မလား” </p> <p>အားချိုး မယုံသေးပေ။</p> <p>“ မင်းဒီနေ့ ငါ့ရဲ့အဆုံးသတ်ကို မမြင်ဘူးလား” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အေးစက်စွာပြောသည်။ </p> <p>ဒါကိုကြားတော့ အားချိုး ပိုထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ ကျုံးမင်းဝေရဲ့ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး </p> <p>“ဟုတ်ပါပြီ၊ အခုဖြစ်နေပြီပဲ၊ မတွေးပါနဲ့တော့။ အခုစပြီး ရှင့်လက်တွေ လှုပ်ရှားလို့ရပြီ၊ ရှင့်နောက်ကျောက အနာတွေလည်း အရင်ကထက် အများကြီးပိုသက်သာလာပြီ။ ဆိုတော့ နောက်နှစ်လောက်ကျ ရှင်အိပ်ရာပေါ်ကထပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်တော့မှာ။ မြို့တော်က ဒီလောက်ရှုပ်ထွေးနေတာ ပြန်ချင်လို့လား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အနည်းငယ်ပြုံးကာ အားချိုးဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။ </p> <p>“ကိုယ့်ခြေထောက်တွေ လက်တွေ ပြန်ကောင်းသွားရင် တောင်ခြေမှာ လယ်စိုက်ကြရအောင်။ အနည်းဆုံး နှစ်ယောက်သားစားဖို့တော့ လုံလုံလောက်လောက်ရမှာပါ။ အနေ ဆင်းရဲပေမယ့် စိတ်ချမ်းသာရတယ်။”</p> <p>“မယ်တော်ကြီး သက်တော်တစ်ရာထိ အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ ခမည်းတော်က မယ်တော်ကြီးကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတော့ ငါစိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး”</p> <p>“သက်တော်တစ်ရာကျော်မှာပါ” </p> <p>အားချိုးက စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို တိတ်တဆိတ် သုတ်လိုက်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပိုမိုအားထည့်နှိပ်ပေးကာ အမြန်ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ရှင် ပဲနီယာယာဂုကို ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ လယ်ကွင်းထဲမှာ ပဲနီတွေ အများကြီးစိုက်ကြရအောင်။”</p> <p>“အင်း၊ မင်း နောက်ကျ မုန့်လုံးကြီးကို ခဏခဏလုပ်ကျွေးရမယ်” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၊ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောသည်။ </p> <p>“ဖက်ထုပ်တွေရော”</p> <p>“လုပ်လို့မရဘူး” </p> <p>အားချိုးက အရွှန်းဖောက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲ့ဒီထဲက ဟင်းရွက်တွေက တောရိုင်းပင်တွေချည်းပဲ။ ဒီနေရာက တောင်တွေချည်းပဲကို ဘယ်မှာ စိုက်လို့ ရပါ့မလဲ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ မေးခွန်းတွေ ဆက်မေးလိုက်သည်။ အချို့နေရာများတွင် သူ ဗဟုသုတများသည်ကို သိသော်လည်း အခြားနေရာများတွင်မူ ကလေးကဲ့သို့ တုံးအပြီး ဘာမှမသိပေ။</p> <p>“စိုက်ပျိုးမြေ ရှိဖို့ မလိုပါဘူး၊ မိုးရွာရင် အပြင်ထွက်ပြီး သစ်ဆွေးတွေ ရှာကြည့်ပေါ့” </p> <p>“သစ်ဆွေးတွေ အများစုရဲ့ ထိပ်မှာ မြေဩဇာရှိတယ်။ နောက်မှ လိုက်ပြမယ်။”</p> <p>ဘုရားကျောင်းမှ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျောက်ကွေ့ဖေးသည် မျက်နှာ တင်းမာနေခဲ့သည်။ တတိယမင်းသား ကျုံးမင်းကျန်းသည်လည်း သူမနှင့်အတူ ယန်ရှီး နန်းဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျောက်ကွေ့ဖေး ခန်းမထဲသို့ဝင်ပြီးနောက် ကျုံးမင်းကျန်းက မျက်နှာတည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>နန်းတွင်းသူတိုင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“အဲဒါ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ” </p> <p>ကျုံးမင်းကျန်းသည် ကျောက်ကွေ့ဖေးအား ဒေါသတကြီးပြောသည်။ </p> <p>“ခမည်းတော်က ကျွန်တော်နဲ့ ဒုတိယမင်းသားကို ဘာလို့ ရာထူးအဆင့်တူတူထားနေတာလဲ။ ရှူဖေးရဲ့ မူလဇစ်မြစ်ရော နောက်ခံရောက အဆင့်အတန်းနိမ့်နေတာ၊ ပြီးတော့ မယ်တော်ကမှ အနောက်ဆောင်ရဲ့အုပ်ချုပ်သူလေ။ ဘာလို့ရာထူးတူတိုး ပေးရမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save