Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး၏ နုပျိုသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူမ၏အသံကို နားထောင်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် ဖြစ်နေသည်။ အချိန်အတော်အတန်ကြာပြီးနောက် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိလာပြီး “မင်းဘယ်လိုလုပ် ပန်းထိုးတတ်တာလဲ” လို့ အသံနက်ကြီးနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။</p> <p>“အမေရှန်းသင်ပေးတာလေ” အားချိုးက သူဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိခဲ့ပေ၊ သူ့ခါးကို ပွတ်သပ်ပြီး ဆက်ပြောသည် ။ “အမေရှန်းက အရင်က အပ်ချုပ်ဌာနမှာ ပန်းထိုးသမားအဖြစ် ဆယ်နှစ်ကျော် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ အမေရှန်းက အပ်ချုပ်ဌာနမှာ အတော်ဆုံး စက်ချုပ်သမတစ်ဦးလို့ပြောတာပဲ၊ မယ်တော်ကြီးနဲ့ ကျောက်ကွေ့ဖေးရဲ့ နန်းတွင်းအဝတ်တွေကိုတောင် သူကိုယ်တိုင် ပန်းထိုးပေးခဲ့ရတာ။ နောက်ပိုင်းကျ သူက အဝတ်လျှော်ဌာနကိုပြောင်းလာတော့ လူတွေကမေးကြတယ်၊ ဘာလို့ဆို ပန်းထိုးတာက ကျွန်မတို့အဝတ်လျှော်တဲ့ဌာနနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလေ။ သူပြောတာက ဒင်္ဂါးသုံး လေးပြားအတွက်နဲ့ တနေကုန် ပင်ပန်းနေတာ မဆန်ဘူးတဲ့။”</p> <p>“ရပီ။” ကျုံးမင်းဝေ ဆက်နားမထောင်ချင်တော့ပေ၊ အံကြိတ်ပြီး နဖူးပေါ်က အပြာရောင်သွေးကြောက ပေါ်လာတယ်။</p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ?” အားချိုးသည် အမြန်စကားစကိုဖြတ်ကာ ဂရုတစိုက် ငုံ့ပြီး ကျုံးမင်းဝေ၏ မှိတ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး “အိပ်ငိုက်နေပြီလား?”</p> <p>“ဟုတ်ပြီ၊ အိပ်လိုက်ပါဦး။ နိုးလာရင် အပြင်မှာ နေသာနေတာ၊ အပြင်ထွက်ပြီး နေရောင်နဲ့ ထိတွေ့ရဦးမယ်” လို့ အားချိုးက ပြောပါတယ်။ သူမထပြီး ကျုံးမင်းဝေကို စောင်ဖြင့် ပတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အိပ်ရာထဲ ဝင်ကာ သူ့ကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး “အရင်အိပ်နှင့်လဲရပါတယ် ကျွန်မ နောက်မှ အပြင်ကိုကူသယ်ပေးမယ်။”</p> <p>“ဒီလောက်မြန်မြန် အိပ်သွားပြီလား” အားချိုးက ပြောသည်။ ရေဇလုံနှင့်ထွက်၍ နောက်တဖန်ပြန်ဝင်လာကာ ကျုံးမင်းဝေ သူ့လက်လှမ်းနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးတွင် ရေနွေးကြမ်းကို ကုတင်ရှေ့မှာ ထားလိုက်တယ်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် လေထဲတွင် သင်းပျံ့သော jasmineရနံ့ကို ရှူရှိုက်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် စုပြုံနေသော လေထုအားလုံးကို ရှူထုတ်ချင်သလို ရုတ်ခြည်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်၊ သို့သော် သူ ဘယ်မှာ တကယ် အကုန်ရှူထုတ်နိုင်မည်နည်း။ သူ့နှလုံးသားက လေးလံနေပြီး အပြင်မှာ အဝတ်လျှော်နေတဲ့ အသံကြားတော့ ရီဝေစွာနဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြန်မှိတ်လိုက်တယ်။</p> <p>“လာ၊ ရှင့်လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်မကို ကိုင်ထား” အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေရဲ့ခါးကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့ကို မတ်တပ်ရပ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဟန်ချက်ထိန်းထားလိုက်ပါတယ်။ အားချိုးသည် လူနှစ်ယောက်လုံး၏ခါးကို ပြင်ဆင်ထားသည့်ကြိုးဖြင့် သေချာချည်ထားသည်။ “၊ ကျွန်မကိုကိုင်ထားနော်။”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခြေထောက်တွေကိုလုံးဝမလှုပ်နိုင်ပေ။ သူသည် အားချိုး၏ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် နံရံကို ကိုင်ထားသည်။ သူ့ခန္ဒာကိုယ်အောက်ပ်ုင်းမှာ ခွန်အားမရှိတာတောင် သူ့သန်မာသော လက်မောင်းများက အားချိုးရဲ့ ပုခုံးတွေကို ဖိနေခဲ့မိသည်။ အားချိုးသည် နာကျင်ပါသော်လည်း မျိုသိပ်ထားခဲ့သည်။ ကျုံးမင်းဝေလဲကျသွားမှာကို စိုးတာကြောင့် သူမလက်တွေက သူ့ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။</p> <p>“မနိုင်ရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် အတင်းမလုပ်နဲ့။ နောက်ရက််မှသွားလို့ရပါတယ်” လို့ ကျုံးမင်းဝေအား နှစ်သိမ့်ရင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ အားချိုးကို ပြောပါတယ်။ “ကျွန်မ ခြေထောက်ကငြိမ်ပါတယ် ရှင်ပြုတ်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ စိတ်ချလက်ချနဲ့ ကောင်းကောင်းကိုင်ထားလို့ရတယ်...”</p> <p>“ဘယ်သူက ပြုတ်ကျမှာကို စိုးရိမ်နေလို့လဲ” ကျုံးမင်းဝေ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ၊ သူသည် အားချိုး၏ ချွေးတသီးသီးများကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အဆက်မပြတ် ဖျစ်ညစ်အော်ဟစ်သံကို နားထောင်ရင်း သူ့နှလုံးသားက လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p>အားချိုးသည် သူ၏အေးစက်သောနှာမှုတ်သံကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကာ အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူမ အာရုံပြန်ဝင်လာပြီး “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျွန်မတို့ ပြုတ်မကျစေရပါဘူး” လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်ပါတယ်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက စကားမပြောတော့ဘဲ ခေါင်းကို မော့ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်သည်။ ခဏကြာတော့ သူအသက်အနည်းငယ်ရှူပြီး အားချိုး၏ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “လုပ်။”</p> <p>“ကောင်းပြီ” အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ခါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ပွေ့ဖက်ကာ သူ စိတ်ဓာတ်ကျနေမည်ကို စိုးရိမ်စွာဖြင့် “ခြေထောက်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ အလျင်စလိုမလုပ်နဲ့။ အားစိုက်ထုတ်ဖို့ ရှင့်ခါးကို သုံးကြည့်။”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save