Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ချင်ရွှမ်လိုင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဗိုက်က အရမ်းနာနေတယ်” </p> <p>အားချိုးက အဖွားချန်ကို မှီပြီး အိမ်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မနေ့ညကတည်းက အရမ်းနာနေတာ” </p> <p>“ဒါဆို သမားတော်သွားကြည့်ဖို့ ဘာလို့ စောစောတောင်အောက် မဆင်းလာတာလဲ” </p> <p>အဖွားချန်က စိတ်ပူနေတာကြောင့် သူမအသံက ပိုကျယ်လာသည်။ </p> <p>“ကလေးမလေးက ဒီလောက် ဗိုက်နာနေတာကို တစ်ယောက်တည်း ဒီထိလမ်းလျှောက်လာရတယ်။ မင်းမိသားစုက ဘာလို့ သမီးကို ဂရုမစိုက်တာလဲ။”</p> <p>အားချိုးက သာမာန်ဆန်စွာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ အိမ်ကို မပြောခဲ့ဘူး၊ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး”</p> <p>အဖွားချန်က တကယ်ကို ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပူနေခဲ့သည်။ သူမက အားချိုးကို အခန်းထဲကို ကူပို့ပေးကာ ထိုင်ဖို့ ကုလားထိုင်ပေါ် အခံတစ်ခုတင်ပေးလိုက်ပြီး </p> <p>“အရင်ဆုံး ထိုင်လိုက်ဦး၊ ချင်းရွှမ်ကို ဒီ လာကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်။ သူ ငယ်ငယ်က ဆေးပညာ သင်ခဲ့ဖူးတယ်၊ အရမ်းတော့မကျွမ်းကျင်ကေမဲ့ အခြေခံလောက်တော့သိထားပါတယ်။ အဖွား သမီးကို သွေးခုန်နှုန်း စမ်းခိုင်းလိုက်မယ်”</p> <p>အဖွားချန်သည် အမြန် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည် ။ ခဏအကြာတွင် သူမသည် ချန်ချင်းရွှမ်နှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချန်ချင်းရွှမ်သည်လည်း ဆေးသေတ္တာနဲ့တူသည့် သစ်သားသေတ္တာငယ်ကို ယူဆောင်လာလေသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ချန်ချင်းရွှမ်သည် သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ဖွင့်လိုက်ရာ သွေးခုန်နှုန်းတိုင်းသည့် ပစ္စည်းများ၊ ငွေထိုးအပ်များနှင့် အခြားအရာများဖြင့် ပြည့်နေသည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် အားချိုး နံဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူ၏သွေးခုန်နှုန်းတိုင်းရန် အဝတ်ကိုထုတ်၍ စားပွဲပေါ်တင်ပြီး အားချိုး၏မျက်နှာကိုကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မနေ့က မမှောင်ခင်လောက်မှာ စနာတာပဲ။ အစပိုင်းမှာတော့ သိပ်မဆိုးပါဘူး၊ ညသန်းခေါင်ကျော်မှ အိပ်မရအောင်နာလာတာ” </p> <p>အားချိုးက အသံသေးသေးလေးနဲ့ ပြောသည်။ သူမလက်ကို ခေါင်းအုံးပေါ်တင်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ </p> <p>“ဒီနာကျင်မှုကို ဘယ်လိုပြောပြရမှန်းတောင် မသိဘူး၊ တော်တော့်ကိုဆိုးတာ”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် အားချိုး၏ နူးညံ့သော လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် သူ့လက်ချောင်းကို တင်လိုက်သည်။ ခဏအကြာ သူ့လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး ကြောင်အစွာ အားချိုးကို ကြည့်လိုက်တယ်။</p> <p>အားချိုးက သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိပြီး ချန်ချင်းရွှမ်ကို မဝံ့မရဲ မေးသည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် သူမ၏ချွေးစေးကျနေသောမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး စကားမပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါင်းအုံးကို ဆေးသေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>အဖွားချန်သည် ချန်ချင်းရွှမ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ကြည့်ပြီး သူမလည်း စိတ်ပူသွားသည်။ သူမက အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်သည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က မဖြေဘဲ ဆေးသေတ္တာကိုယူ၍ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>အဖွားချန်က အားချိုးကို သံသယတချို့နဲ့ ကြည့်ပြီးတော့ ချန်ချင်းရွှမ်နှင့်အတူ စာကြည့်ခန်းထဲကို လိုက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးသည် ပင်မခန်းမတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး ပိတ်ထားသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမစိတ်တွေ ဗလာဖြစ်နေပြီး ပထမဆုံး ထွက်လာတဲ့ အတွေးက ငါရောဂါအတော်ပြင်းတဲ့ပုံပဲ၊ ငါသေရင်သေတော့မလားမသိဘူး။ ကျုံးမင်းဝေကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။</p> <p>သူ့အတွက် ဘယ်သူဟင်းချက်ပေးမှာလဲ။ သူ့ကို ဘယ်သူ ရေပက်တိုက်ပေးမှာလဲ သူ့နောက်ကျောကို ဘယ်သူနှိပ်ပေးမှာလဲ။ ဒီလောက်အသက်ကြီးနေပြီဖြစ်တဲ့ လူကြီးက အချိုကြိုက်တာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။</p> <p>အခုအချိန်မှစ၍ ကျုံးမင်းဝေ၏မွေးနေ့မှာ ဘယ်သူက “အသက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ” လုပ်ပေးပါ့မလဲ။</p> <p>အဖွားချန် တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အားချိုး မျက်ရည်များကျလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မျက်နှာမှာ ချွေးတွေအပြည့်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းနေသည်။ အဖွားချန်က အားချိုးရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး </p> <p>“သမီးလေး၊ မဟုတ်တာတွေ သိပ်မတွေးနဲ့။ ဘာမှကြီးကြီးမားမားရောဂါမဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ကို ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>အားချိုး တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။ ဒီအချိန် သူမဗိုက်ထဲမှာ နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့ဘဲ သူမ၏နှလုံးသားမှ နာကျင်မှုကိုပိုမိုခံစားနေရသည်။</p> <p>“သမီးက ဓမ္မတာလာလို့ ဒီလိုဗိုက်နာနေတာပဲ” </p> <p>အဖွားချန်က သူမကို အမြန် ရှင်းပြသည်။</p> <p>“ဓမ္မတာ” </p> <p>အားချိုး အံ့အားသင့်သွားပြီး နီရဲနေသောမျက်လုံးဖြင့် အဖွားချန်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။ </p> <p>အဖွားချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ မယုံနိုင်စရာဟု တွေးရင်း အံ့ဩနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက </p> <p>“သမီး အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save