Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၆</h2> <h2 style="text-align: center;">နှိပ်စက်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆယ့်ခြောက်နှစ်”</p> <p>အားချိုးက ပြောလိုက်သည်။  </p> <p>“ဆယ့်ခြောက်နှစ်အထိ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူးလား” </p> <p>အဘွားချန်က အားချိုးကို အံ့ဩစွာ အပေါ်အောက် ကြည့်ရှုပြီး ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ </p> <p>“သမီးသာ မပြောပြရင် ဆယ့်နှစ်နှစ် ဆယ့်သုံးနှစ်လောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်နေတာ။”  </p> <p>အဘွားချန်ပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သာမန်မိန်းကလေးများသည် ဆယ့်နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်သုံးနှစ်တွင် ရင့်ကျက်လာကြသော်လည်း အားချိုးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတော်ထဲသို့ အပို့ခံရပြီး ဒုက္ခများကို ခံစားခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ အာဟာရဓာတ် မပြည့်ဝခဲ့သဖြင့် သူမသည် ဖွံ့ဖြိုးမှုနှောင့်နှေးနေသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူမအသက်မှာ ဆယ့်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်ဖြစ်ရာ သူမ၏ဘဝမှာ အမှန်တကယ် မလွယ်ကူခဲ့ပေ။  </p> <p>“အဘွား၊ ရာသီလာတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဟင်”</p> <p>အားချိုးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“ရောဂါတစ်မျိုးလား ဆိုးရွားလား ဆရာဝန်ပြဖို့ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ကုန်မလဲ။”  </p> <p>“ဟယ်။” </p> <p>အဘွားချန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အားချိုး၏လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သမီးလေး အဘွားနဲ့အခန်းထဲကို လိုက်ခဲ့၊ ရှင်းပြပေးမယ်။” </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အားချိုးသည် အဘွားချန်နှင့်အတူ အိပ်ခန်းထဲသို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။  </p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ရင်း စာကြည့်ခန်းမှ ထွက်လာစဉ် ခုံပေါ်တွင် ထင်ရှားစွာပေါ်နေသော အနီရောင်စွန်းထင်းကို မြင်လိုက်ရပြီး အံ့ဩသွားကာ မျက်နှာချက်ချင်းနီရဲသွားသည်။ သူသည် လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ စိတ်တောင် မရှိတော့ဘဲ အလျင်အမြန် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ </p> <p>ခဏကြာသောအခါ သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်၍ ဘယ်သူမှမရှိကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးပြီးနောက် ဧည့်ခန်းဆီသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ပြီး စွန်းထင်းနေသော ခုံဖုံးကို လှန်လိုက်ကာ သူခိုးတစ်ယောက်နှယ် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြန် လျှိုဝင်သွားခဲ့သည်။ </p> <p>အားချိုး အဘွားချန်၏အခန်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် သူမဝတ်ထားသော ပိတ်စကတ်ကို ပန်းပွင့်စိတ်များဖြင့် ခေါက်သိမ်းထားသော စကတ်တစ်စုံဖြင့် လဲလှယ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အားချိုးသည် မျက်နှာနီရဲကာ အဆင်မပြေစွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး အဘွားချန်က နောက်မှ လိုက်လာသည်။ သူမ၏လမ်းလျှောက်ပုံကို ကြည့်ရင်း အဘွားချန်မှာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မိန်းကလေး၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အရမ်းမကြောက်ပါနဲ့။ ပုံမှန်လိုပဲ နေလိုက်ပါ။” </p> <p>အားချိုးသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ခဏလေးတင်ပဲ အခန်းထဲတွင် သူမ၏စကတ်ပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးကို ကြည့်ရင်း ခုံဖုံးလည်း ညစ်ပတ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ခုံဖုံးမှာ သန့်ရှင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်သက်သာရာရပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သတိထားစွာ ထိုင်ချလိုက်သည်။  </p> <p>အိမ်ထောင်ပြုခြင်းအကြောင်းကို အားချိုးအား ဘယ်သူမှ မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။ အရင်က သူမသည် အဝတ်လျှော်ဌာနတွင် အမေရှန်းနှင့်အတူ တစ်ခန်းထဲ နေခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က သူမအသက်မှာ ငယ်သေးသောကြောင့် အမေရှန်းကလည်း သူမကို ထိုအကြောင်းများ ပြောပြဖို့ သတိမရခဲ့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယန်ရှီးနန်းဆောင်သို့ ရောက်သွားချိန်၌ သူမအနီးတွင် ရှိသော မိန်းမပျိုများမှာ သူမထက် အသက်ကြီးသူများချည်းဖြစ်ပြီး သူတို့အားလုံး ကလေးမွေးဖူးသူများဖြစ်သည်ကို သတိရမိသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ကိစ္စကို ဘယ်သူကမှ လူသိရှင်ကြား ပြောပြမည် မဟုတ်သဖြင့် အားချိုးမှာ ဘာမှမသိခဲ့ပေ။ ယနေ့မှသာ အဘွားချန်ထံမှ အပျိုစင်ဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိခဲ့ပြီး သူမမှာ တကယ့်မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ဗိုက်က နာနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သိပ်မဆိုးတော့ပေ။ အားချိုးသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မသက်မသာထိုင်ရင်း ပိတ်ထားသော စာကြည့်ခန်းတံခါးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။  </p> <p>“ဆရာချန်ကတော့ သိသွားလောက်ပြီ။ တကယ့်ကို ရှက်စရာကြီး။” </p> <p>သို့သော် ကျုံးမင်းဝေသည် သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဇနီးသည်များစွာနှင့် အိမ်ထောင်ကျဖူးသူဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စကို သူသိမှာပဲ မဟုတ်လား။  </p> <p>ထိုသို့တွေးမိရင်း အားချိုးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်လာပြီး သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာတင် စကတ်ကို လက်နှင့် ပွတ်သပ်မိသား ဖြစ်သွားသည်။ ခဏကြာမှ လက်ကို ရုတ်ချလိုက်ပြီး ကြေသွားသော စကတ်ကို အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ဤစကတ်မှာ အဘွားချန် ငယ်စဉ်က ဝတ်ခဲ့ဖူးသော အရာဖြစ်ပြီး သေသပ်စွာ သိမ်းထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အဘွားက ဤစကတ်ကို အလွန်နှစ်သက်ကြောင်း သိသာသည်။ ထို့ကြောင့် ပျက်စီးမသွားစေရန် ဂရုစိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် လျှော်ဖွပ်သန့်ရှင်းပြီးသည်နှင့် အဘွားချန်ထံ ပြန်ပေးရမည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အဘွားချန်က ဂျင်းလက်ဖက်ရည် အိုးတစ်လုံးကို ယူလာပြီး အားချိုးထံ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“အားချိုး။ ဒါကို ပူပူနွေးနွေးလေး သောက်လိုက်။ ဒါ သောက်ပြီးရင် ဗိုက်မနာတော့ဘူး။” </p> <p>“အို့။ ကျေးဇူးပါ အဘွား” </p> <p>အားချိုးက ယဉ်ကျေးနာခံစွာ ဖြေကာ အိုးကို ယူလိုက်သည်။ အလွန်ပူနေပြီး ဂျင်း၏အနံ့မှာ စူးရှနေသော်လည်း သူမ ဂျင်းလက်ဖက်ရည်ကို အကုန်သောက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ၊ သက်သာသွားပြီမဟုတ်လား။” </p> <p>အဘွားချန်က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။  </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save