Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ပန်းထိုးအလုပ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“မနာတော့ပါဘူး။ ဗိုက်ထဲမှာ နွေးနွေးလေး ဖြစ်သွားတယ်။” </p> <p>အားချိုးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အဘွားချန်ကို ပြုံးပြရင်း မျက်နှာပေါ်က ချွေးများကို လက်နှင့် သုတ်လိုက်သည်။ ထိုဂျင်းလက်ဖက်ရည်အိုးကြီးကြောင့် သူမ၏ ချွေးပေါက်များ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ချွေးများ ထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နွေးထွေးသက်သာလာသည်။  </p> <p>“နောင်လတိုင်း လတိုင်း ရာသီလာတဲ့အချိန် ဒီလိုဗိုက်နာနေသေးရင် ဒီဂျင်းလက်ဖက်ရည် သောက်လိုက်။ သေချာပေါက် သက်သာသွားမယ်။” </p> <p>အဘွားချန်က ညွှန်ကြားရင်း ခဏရပ်ကာ အလေးအနက် ထပ်ပြောသည်။ </p> <p>“နွေးနွေးထွေးထွေး နေဖို့တော့ မမေ့နဲ့။ မိန်းကလေးတွေအတွက် ဒါက အရေးကြီးတယ်။ အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားသမီးယူတဲ့အခါ အရေးကြီးတယ်။”  </p> <p>“အဘွား။ သိပါပြီ။”</p> <p>အားချိုး၏ မျက်နှာသည် သွေးများထွက်လုမတတ် နီရဲလျက် ဖြေလိုက်သည်။  </p> <p>“အင်း၊ အင်း၊ အဘွားထပ်မပြောတော့ပါဘူး။” </p> <p>အဘွားချန်က ပြုံးရင်း အားချိုး၏လက်နောက်ကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်ကာ အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို ယူလာ၍ အထဲမှ ပန်းထိုးစများကို ထုတ်ပြီး အားချိုးထံ ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>“တန်လီမှာ နှစ်ကုန်ပိုင်းကျရင် မင်္ဂလာပွဲတစ်ခုရှိတယ်။ အဘွား သမီးအတွက် ပန်းထိုးအလုပ် လက်ခံပေးထားတယ်။ သတို့သမီးရဲ့မိသားစုက ချမ်းသာတဲ့သူတွေ။ သတို့သမီးကလည်း အရမ်းရွေးတတ်တဲ့သူလေ။ ဒီဒေသရဲ့ ပန်းထိုးအလုပ်တွေကို ညံ့တယ်လို့ သူထင်နေတာ။ ဒါနဲ့ သမီးထိုးထားတဲ့ ဝါးရွက်ပန်းထိုးကို သူ့ဆီ ယူသွားပြကြည့်တာ။ သူတို့မိသားစုက အရမ်းကြိုက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် သမီးက ပြင်ပကလာတဲ့ မိန်းကလေးဆိုတော့ သူတို့ စိတ်မချသေးဘူး။ ဒါကြောင့် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို မြို့ထဲက ပန်းထိုးသမားက လုပ်ပေးမှာ။ သမီးကတော့ သူ့အတွက် အပိုင်းလေးပိုင်းကို ထိုးပေးရမယ်၊ အဲဒါကို သူ ဝမ်းဗိုက်စည်းမှာ သုံးမှာ။ ဟုတ်တယ်၊ သူက အဘွားကို ပြောသေးတယ်။ သူကြိုက်ရင် သမီးကို ဆုငွေ မနည်းပေးမှာတဲ့။ အနည်းဆုံး တစ်ပြားတော့ ရမယ်။”</p> <p>“တကယ်လား။” </p> <p>အားချိုးက အံ့ဩဝမ်းသာစွာ အော်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“သူက ဘယ်လိုပုံစံမျိုး လိုချင်တယ်လို့ ပြောလဲ။”  </p> <p>“ရေထဲမှာ ကစားနေတဲ့ မန်ဒရင်းဘဲလေးတွေ အတောင်ချင်းယှဉ်ပျံနေတဲ့ပုံ။ သမီး အတောင်တွေ၊ ကြာပန်း၊ ငါးနဲ့ ကြာရွက်တွေ ထိုးတတ်လား။” </p> <p>အဘွားချန်က သူမ၏အသက်ငယ်မှုကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“မလိုပါဘူး၊ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ ထိုးတတ်ပါတယ်။ ထိုးတတ်ပါတယ်။” </p> <p>အားချိုးက အလျင်အမြန် ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ နန်းတော်ထဲမှာ သူ မမြင်ဖူးတာ ဘာရှိလို့လဲ။ ဤလိမ္မာပါးနပ်မှုလောက်က သူမကို အခက်မတွေ့စေနိုင်ပေ။  </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒီတစ်ခါ သမီးကောင်းကောင်းထိုးနိုင်ရင် နောက်တစ်ခါကျ မင်္ဂလာဝတ်စုံ ထိုးဖို့ လူတွေ သမီးကို လာရှာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ဒီထက်ပိုပြီး ငွေများများ ရလာလိမ့်မယ်” </p> <p>အဘွားချန်က ပြုံးကာ ပြောရင်း အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို အားချိုးရှေ့သို့ တွန်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p>“အကုန်လုံး ဒီထဲမှာ ပါတယ်။ ဆောင်းလလယ်ပွဲမတိုင်ခင် ပန်းထိုးပြီးအောင် လုပ်ရမယ်”  </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား။ ငွေရရင် ဈေးထဲက မုန့်တွေဝယ်ပြီး အဘွားကို လာကန်တော့မယ်။” </p> <p>အားချိုးက အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို ယူရင်း လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ အထဲမှ အပ်နှင့် ချည်မျှင်များကို ကြည့်ရင်း ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် သဘောကျနေလေသည်။</p> <p>အဘွားချန်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် အားချိုးသည် အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ခြင်းထဲတွင် အပ်နှင့် ချည်မျှင်များသာမက အဘွားချန်ထည့်ပေးထားသော သကြားညိုတစ်ထုပ်လည်း ပါသည်။ အားချိုးမှာ စိတ်ရောကိုယ်ပါ နွေးထွေးနေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် သူမသည် ပန်းထိုးအလုပ်ကို ကောင်းကောင်းလုပ်ပြီး အဘွားချန်ကို အရှက်မရစေရန်နှင့် နောင်တွင် အဘွားချန်ကို ပြန်လည်ကျေးဇူးဆပ်ရမည်ဟု တွေးနေခဲ့သည်။  </p> <p>အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အားချိုးသည် သကြားညိုထုပ်ကို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မထားဘဲ အိမ်ထဲရှိ သေတ္တာတစ်လုံးထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်သည်။ သကြားညိုမှာ သကြားခဲထက် ဈေးကြီးသည်။ အားချိုးက ၎င်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြွက်များက ဤအဖိုးတန် သကြားညိုကို လာစားမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်။  </p> <p>အားချိုးက သကြားညိုကို သိမ်းပြီးစဉ် အခန်းထဲမှ ကျုံးမင်းဝေက သူမကို ခေါ်လိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်သည်။  </p> <p>အားချိုးက ပြောရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ပြီး ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် သူမထွက်သွားချိန်က ဖျော်ပေးခဲ့သော လက်ဖက်ရည်ခွက် တစ်ဝက်ကျန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>“မနေ့ညက မင်းဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ လူးလွန့်နေတာလဲ။ ဘယ်နားမှာ မသက်သာဖြစ်နေလို့လဲ။” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မျက်နှာကို ဘေးသို့ စောင်းကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“နံရံနှစ်ခုကြားကနေတောင် ကြားနိုင်သေးတယ်တဲ့လား” </p> <p>အားချိုးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကျုံးမင်းဝေ၏ ခါးကို ညင်သာစွာ ညှစ်ပေးရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ </p> <p>“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့။ ကြောက်လွန်းလို့ အိပ်မပျော်တာ။” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက မေးသာမေးလိုက်သော်လည်း မေးလိုက်ပြီးပြီးခြင်းမှာတင် သူမျက်နှာပူထူသွားသည်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် မေးမိတာပါလိမ့်။  </p> <p>အားချိုးက ရေရွတ်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အသံကို ပို၍ တိုးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်က ဒီမှာ ရှိတာပဲ။ ကျွန်မ ခေါ်လိုက်တာနဲ့ ချက်ချင်းထူးတာပဲကို။ ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ။”   </p> <p>ကျုံးမင်းဝေနှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရပြီး </p> <p>“အင်း” ဟု သာ ဖြေလိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save