Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၂</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်စားချေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အားချိုးသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ နောက်စေ့ကို ကိုင်ရင်း စိတ်ထဲ၌ ရေရွတ်မိသည်။  </p> <p>“ဟို… တကယ်တော့ ရှင် ညည်းနေတာက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် နှာခေါင်းနဲ့တော့ မညည်းပါနဲ့လား။ ဝက်ပေါက်လေးက ဝက်မကြီးကို နို့တောင်းနေသလိုမျိုး ထူးဆန်းပြီး နားထောင်ရ အဆင်မပြေဘူး” </p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဖပ်”</p> <p>တစ်စက္ကန့်အကြာ၌ ကျုံးမင်းဝေ၏ လက်ကြီးသည် အားချိုး၏ လက်ပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး အနည်းငယ် အားသုံးရိုက်လိုက်သည်။ အားချိုးသည် သွားများကို ကြိတ်ပြီး ခပ်ကျယ်ကျယ် အော်မိသည်။  </p> <p>“ရှင်၊ ရှင်၊ ယောကျာ်းကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လိုလုပ် အပ်နှာခေါင်းပေါက်လောက် သေးသိမ်နိုင်ရတာလဲ” </p> <p>အော်လိုက်သည်။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်နှာသည် ညိုမည်းသွားပြီး ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ အားချိုးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အားချိုးသည် နံရံထောင့်သို့ ချက်ချင်း ဆုတ်သွားပြီး လက်ချောင်းများကို ပြ၍ နှိုင်းပြသည်။  </p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်က သဘောထားကြီးပါတယ်။ လက်သည်းလောက် ကြီးတယ်။ အပ်နှာခေါင်းပေါက်နဲ့ နှိုင်းရင် အများကြီး ကြီးတာပေါ့” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ ပါးစပ်သည် ရုတ်တရက် တွန့်သွားလေသည်။</p> <p>“ရှင် ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားရမယ်” </p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေ၏ ခြေထောက်များကို ချက်ချင်း ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပင်ပန်းစိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် ချွေးများပျံနေရင်း ပြောလိုက်သည်။  </p> <p>သူမသည် နေ့တိုင်း ဤအချိန်၌ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်။ ကျုံးမင်းဝေ ထပ်ပြီး လဲကျမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်မိသည်။ သို့သော် ယနေ့၌ ကျုံးမင်းဝေသည် တမင်လုပ်နေသလို ခံစားရပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်လည်း မှီထားတာကြောင့် အသက်ရှူဖို့ပင် မရဲတော့ချေ။</p> <p>“ရှင် တမင်လုပ်နေတာပဲ။ သဘောထားသေးသိမ်တယ်လို့ ပြောတော့ မဝန်ခံချင်ဘူး။ စိတ်ဆိုးသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် အခု ဘာလုပ်နေတာလဲ။ လက်စားချေတာလား။ မနေ့ကတော့ အကောင်းကြီးပါ။ ဒီနေ့မှ တမင် အားမထုတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား” </p> <p>မှန်သည်။ ကျုံးမင်းဝေက တမင်လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူသည် ဖားကလေးတစ်ကောင်လို ရုပ်ဆိုးသော အားချိုးမျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲ၌ သနားလည်းသနားမိသကဲ့သို့ စိတ်လည်း သက်သာမိသည်။ အခု သူမကို မနောက်တော့ဘဲ တစ်ဖက်မှ သူမ၏ ပခုံးကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ဖက်မှ နံရံကို မှီရင်း သွားများကို အံကြိတ်ကာ အပြင်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ </p> <p>ခြေထောက်များက အားမရှိသေးသော်လည်း ခါးကတော့ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပြီး လက်မောင်းအားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည်နှင့် အားချိုးကို အတော်လေး ပေါ့ပါးသွားစေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် အားချိုးသည် သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ထိန်းပေးရသည့်အပြင် လမ်းလျှောက်လျှင်လည်း တွဲခေါ်သွားရသေးသည်။ သို့သော် ယခုမှာမူ အားချိုးသည် သူ၏ လက်မောင်းကိုသာ ထိန်းပေးရတော့သည်။ ယခင်က နှစ်ယောက်လုံး၏ ခါးတွင် ချည်ထားသော ကြိုးမှာလည်း မလိုအပ်တော့ချေ။  </p> <p>“အား ဖြည်းဖြည်း။ မစိုးရိမ်နဲ့။ မစိုးရိမ်နဲ့” </p> <p>အားချိုးက အိပ်ခန်းအပြင်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေရင်း အော်လိုက်သည်။ သူမက စိုးရိမ်သည့်ပုံမပေါ်သော်လည်း တစ်ကယ်တော့ မည်သူ့ထက်မဆို စိုးရိမ်နေသူဖြစ်သည်။  </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ဆက်လာ” </p> <p>သူမက နံရံကို ကိုင်ထားရင်း ဆက်ပြောသည်။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သွားများကို ကြိတ်ရင်း အိပ်ရာရှေ့မှ တံခါးဘောင်အောက်ထိ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းလောက်ကို တစ်ချီလောက် ကြာအောင် လျှောက်ခဲ့ရပြီး သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ချွေးများနှင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ သူသည် အားချိုး ပင်ပန်းမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ကိုယ်တစ်ဝက်လောက်ကို ကိုယ်တိုင် အားထုတ်ခဲ့သဖြင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်သည်။  </p> <p>“အရမ်းပင်ပန်းနေပြီလား။ ဒါဆို ခဏနားလိုက်ရအောင်။ ရေနည်းနည်းသောက်ချင်လား” </p> <p>အားချိုးက အလျင်စလို ပြောပြီး ကျုံးမင်းဝေအား နံရံ၌ မှီစေကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ လက်ကိုင်ပုဝါကို ထုတ်ပြီး သူ၏ ချွေးများကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခေါင်းခါပြပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အသက်ရှူကြပ်နေသည်။ အားချိုးက သူ၏ ချွေးများကို တစ်ခါတည်း သုတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ဝါဂွမ်းပဝါလေးနှင့်အတူ ကျုံးမင်းဝေ၏ ချွေးထွက်နေသောနဖူးမှ ဖြောင့်စင်းသည့် နှာခေါင်းထိပ်၊ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာ၊ ပြည့်ဝနီရဲသော နှုတ်ခမ်းများဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။  </p> <p>“ဂလု” ဟူသော အသံနှင့်အတူ အားချိုးသည် အားကြီးစွာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။  </p> <p>“မင်း ရေဆာနေတာလား။ လက်ဖက်ရည်နည်းနည်း အရင်သောက်လိုက်ပါလား” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက “ဂလု” ဆိုသော အသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်ကြည့်ကာ အားချိုးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ကို နံရံ၌ မှီထားသော အားချိုး၏ လက်မောင်းပေါ် တင်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တစ်နေရာ၌ ထပ်ထားလိုက်သည်။  </p> <p>သူမကိုယ်သူမ တကယ်ကို ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရသည်။ ယခုကဲ့သို့ ကျုံးမင်းဝေနှင့် အတူရှိနေရသည်နှင့် စိတ်ထဲ၌ ရှုပ်ထွေးသော အတွေးများ ဝင်လာသည်။ ချွေးသုတ်ပေးသည်မှာ ကူညီရုံသက်သက်သာဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားသည် ပေါက်ကွဲတော့မလို ဖြစ်နေသည်။  </p> <p>“ဒါဆို လက်ဖက်ရည်နည်းနည်းသောက်လိုက်။ ငါ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မတ်တပ်ရပ်နိုင်မလား စမ်းကြည့်ဦးမယ်” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး၏ နဖူးပေါ်က ချွေးစီးကျနေတာကို ကြည့်ပြီး ခဏရပ်လိုက်ကာ ဆက်ပြောသည်။  </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို သတိထားနော်”</p> <p>အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရသော်လည်း လုံးဝဝေးရာသို့ မသွားရဲသေးဘဲ နောက်နှစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ကျုံးမင်းဝေဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆန့်ထားကာ အချိန်မရွေး သူ့ကို ကူဖို့ အသင့်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save