Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၃</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ဆုံးတော့ နေရောင်ခံနိုင်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ချက်ရှူထုတ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ခြေထောက်များသည် အားမရှိဘဲ ပျော့ခွေသွားပြီး နံရံကို အမြန် ထပ်မှီလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်၌ သူ၏ နောက်မှ လက်တစ်စုံက သူ့ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လာခဲ့သည်။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသော လက်လေးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲ၌ ပြည့်နှက်နေသော စိတ်ညစ်ညူးမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှုများသည် အခိုးအငွေ့လိုမျိုး ရုတ်တရက် အကုန်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။  </p> <p>ဤမိန်းကလေးသည် သူ့ကို စိတ်ပူနေ‌ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို လည်ပင်းညစ်လိုက်သလို လုပ်လိုက်မိသောကြောင့်ပင်။  </p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ချာတိတ်လေး၊ ငါ့ကို မဆွဲနဲ့တော့။ ငါ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပါပြီ” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ခဏအကြာမှာ ပြောပြီး အားကုန်သုံးလို့ နီရဲဖျော့နေသော လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုတ်ပေးလိုက်သည်။  </p> <p>အားချိုး၏ အသံက နောက်မှ ထွက်လာသည်။ သူမ “အို့” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောပြီး လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ထိုလက်များ တဖြည်းဖြည်း ရုတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ထိုလက်များ ပျောက်ကွယ်တော့မည့် အချိန်၌ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ရုတ်တရက် ခြေဖဝါးများ ပျော့ခွေသွားကာ ကိုယ်လုံးက ယိမ်းယိုင်သွား၍သဖြင့် လက်များက သူ့ကို ထပ်မံ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်မိပြန်သည်။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ နှလုံးသည် ရုတ်တရက် ခုန်တက်သွားပြီး ကျောပြင်သည် မိန်းကလေး၏ ရင်ခွင်ထဲ ပြန်ရောက်သွားသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးက သူ့ထက် အတော်လေး ပုတာမို့ သူ့ကို ဖက်ထားရသည်မှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။ သူမထုတ်လွှတ်သော အသက်ရှူသံများသည် သူ၏ ကျောပေါ် လာရောက်ထိမှန်ပြီး တစ်ချက်ချင်း လေပူလေးများသည် ပါးလွှာသော အဝတ်ကနေ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသည်။ ကျုံးမင်းဝေသည် တစ်ကိုယ်လုံး ကြွတက်သွားသလို ခံစားရသည်။ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဒီလောက် နီးကပ်ခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။  </p> <p>ဘာကြောင့်မို့ ဒီလောက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေရတာလဲ။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုးကို လွှတ်ပေးချင်စိတ်ရှိသော်လည်း နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာပြီး ဘာမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် နံရံကို တိတ်တိတ်လေး ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နံရံပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အက်ကွဲရာလေးများကို မျက်စိမှေးကြည့်ကာ အားချိုး၏ ကျောဘက်မှ လာသည့် ပူနွေးသော အသက်ရှူသံတိုင်းကို တိတ်တဆိတ် ခံစားနေမိသည်။  </p> <p>အားချိုးက ခဏအကြာမှာ စကားတွန့်တွန့်နှင့် စပြောလိုက်သည်။  </p> <p>သူမ၏ အသံထဲ၌ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်နေပြီး အားကြီးစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသဖြင့် ကျုံးမင်းဝေသည် မသိမသာ နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွတ်မိသွားသည်။  </p> <p>အားချိုးသည် သူမကိုယ်သူမ အရူးဖြစ်နေပြီဟု ထင်မိသည်။ လက်ကို ပြန်ရုတ်သင့်သည်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျုံးမင်းဝေကို ကူညီသင့်သည်။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို အခန်းထဲ ပြန်ဖက်ခေါ်သွားသင့်သည်ဆိုသည်ကို သိသော်လည်း သူမ ကျုံးမင်းဝေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားမိတုန်းပင်။ သူမ၏ ချစ်စိတ်သည် မဖြူစင်သလို ခံစားရသည်။  </p> <p>မှန်သည်။ မဖြူစင်သော ချစ်စိတ်၊ အရှက်မရှိသော ချစ်စိတ်၊ အလှတရားကို မြင်လျှင် အသိစိတ် ပျောက်သွားတတ်သူထက် ပို၍ ရှက်စရာကောင်းသော ချစ်စိတ်။  </p> <p>ကျုံးမင်းဝေက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး အသံထဲ၌ ဖုံးမထားနိုင်သော မာန်တစ်ခု ပါနေသည်။  </p> <p>အားချိုးက ရေရွတ်သော်လည်း စိတ်ထဲ၌ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေသည်။ ထို့နောက် ကျုံးမင်းဝေကို တစ်လှမ်းချင်း အိမ်ဝင်းဆီသို့ ရွှေ့ပေးနေသည်။ </p> <p>အမှန်တကယ်ပင်။ သည်နေ့၌ ကျုံးမင်းဝေသည် နေရောင်ခံနိုင်ခဲ့သည်။  </p> <p>နံနက်အစောကြီး၌ ခြံဝင်းထဲတွင် ပုခက်ကုလားထိုင်ကို ထားလိုက်သည်။ သူ နံနက်စောစော အိပ်ရာထချိန်တွင် အေးမြနေသေးသည်။ အားချိုး က ထူထဲသော စောင်တစ်ထည်ကို ပုခက်ကုလားထိုင်ပေါ် ဖြန့်ခင်းနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် နေမွန်းတည့်ချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ နေ၏ တစ်ဝက်သည် တိမ်တိုက်နောက်ကွယ်တွင် ဖုံးကွယ်သွားသော်လည်း အနည်းငယ် ပူနေသေးသည်။ အားချိုး က စောင်ကို ဖယ်ရှားလိုစိတ်မရှိသေးပေ။ ကြိမ်သားမျက်နှာပြင်သည် နူးညံ့သော်လည်း အားချိုးက ကျုံးမင်းဝေ ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသေးသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကျုံးမင်းဝေ ကို ပုခက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်မဝယ်ထားတဲ့ ပုခက်ကုလားထိုင် မဆိုးဘူးမလား။ အဲဒီလိုထိုင်ရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိရဲ့လား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားချိုးမှာ သိသိသာသာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် ပုခက်ကုလားထိုင်ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်၍ လျှောက်သွားကာ ပွတ်သပ်ကြည့်ရှု့ရင်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေမည်ကို စိုးရိမ်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သေးသည်။ </p> <p>“ဒီကုလားထိုင်ကို လှဲချလို့ရသေးတယ်။ ကုလားထိုင်နောက်ကျောက ယန္တရားကို လှည့်လိုက်ရင် အိပ်ရာကုလားထိုင်အဖြစ် ပြောင်းလို့ရတယ်။ ဒီမှာကြည့်ပါဦး။ အရမ်းမိုက်တယ်...”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ထပ်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် အားချိုး ၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆွဲကာ သူ့ရှေ့တည့်တည့်သို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ခေါင်းမူးတယ် ဟုတ်လား။ ဘာလို့ မူးတာလဲ။ နေမကောင်း ဖြစ်နေလို့လား”</p> <p>အားချိုးမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး စကားပြောနေရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို သူမနဖူးနှင့် ကျုံးမင်းဝေ၏ နဖူးပေါ် တစ်လှည့်စီ တင်လိုက်သည်။ သူမ လက်အောက်တွင် ချွေးစိုရွှဲနေသော နဖူးပေါ်မှ အပူချိန်နှစ်ခုကို စမ်းသပ် တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် အားချိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ </p> <p>“နည်းနည်းတော့ ပူတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းတော့ မပူပါဘူး၊ ကျွန်မအပူချိန်နဲ့ သိပ်မကွာဘူး...”</p> <p><br />          </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save