Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ခဏနားမလား။ ဆက်မလှည့်တော့ဘူးလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် အားချိုး၏ လက်ကို ဆွဲယူပြီး အောက်သို့ ချလိုက်ကာ သူမ လက်ထဲမှ ပဝါပါးကို ထုတ်ယူ၍ သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ ချောကျိကျိ ချွေးစေးများကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပေးနေရင်း တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ငါ ခေါင်းလည်း မမူးဘူး၊ ဖျားလည်း မဖျားဘူး။”</p> <p>အားချိုးသည် လုံးဝ စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ သို့သော် ကျုံးမင်းဝေ ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ကို ကြည့်ရင်း အားချိုး ၏ မျက်နှာသည် လည်ပင်းရင်းအထိ ပြန်၍ ရဲရဲနီလာကာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ ပစ်ထားလိုက်သည်။ နောက်သို့ လက်ပစ်ထားရင်း တစ်ဖက်မှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ နောက်ဆုံးတော့ နေရောင်ခြည် ခံလို့ ရပြီနော်၊ ပျော်ရဲ့လား”။</p> <p>“ပျော်ပါတယ်”။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တိမ်တိုက်ထဲတွင် လုံးဝ ပုန်းကွယ်နေသော နေရောင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူသည် ဘဝအတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသော ခံစားချက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ရှစ်လ ဟုတ်လား”</p> <p>အားချိုးသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်ကာ အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ </p> <p>“ဘိုးဘေးခန်းမမှာ ရှိနေတုန်းက သူတို့က ... ဘယ်လို ဆက်ဆံကြလဲ။ သူတို့က ရှင့်ကို အခန်းထဲ သော့ခတ်ထားတာလား။ အပြင်ထွက်ခွင့် မပေးဘူးလား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ က သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ကာ လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ရှုပ်ပွနေသော နဖူးဆံစများကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ပြုံးရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>သူ့မျက်လုံးထောင့်မှ စီးကျနေသည့် ပါးလျသော မျက်ဝန်းအစင်းကြောင်းများကို ကြည့်ရင်း အားချိုး သည် ရုတ်တရက် စွဲမက်ဖွယ်ရာကောင်းပြီး မှိန်ဖျော့နေသော မက်မွန်ပွင့်ကဲ့သို့ မျက်လုံးတစ်စုံကို ပြန်လည် သတိရသွားလေသည်။ သူမ မျက်နှာပျက်သွားကာ ခေါင်းကို အမြန် ငုံ့လိုက်သည်။ </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်လည်း မပြောနဲ့။ နောက်လည်း မပြောနဲ့တော့”</p> <p>ဟုတ်ပါတယ်။ မပြောနဲ့တော့။ ဘယ်လောက် ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက် အပြစ်ဒဏ် ခံစားခဲ့ရတယ် ဆိုတာတွေကို မပြောနဲ့တော့။</p> <p>ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ဘယ်လောက် ဝမ်းနည်းနေတယ်ဆိုတာ ရှင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ခြံဝန်းထဲတွင် ထိုင်၍ နေပူစာလှုံနေပြီး အားချိုးက ပန်းထိုးရန်အတွက် ချည်ထိုးခြင်းတောင်းကို ထုတ်ယူလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမသည် မီးဖိုချောင်ထဲမှ စားပွဲသေးတစ်လုံးနှင့် စားပွဲဝိုင်းပုလေး တစ်လုံးကို ရွှေ့ထုတ်လာသည်။ သူမသည် ကျုံးမင်းဝေအတွက် စံပယ်ပန်းရနံ့ လက်ဖက်ရည် ခွက်ကြီးတစ်လုံး ပြင်ဆင်ပေးပြီး သူမကိုယ်တိုင်လည်း ရေနွေးခွက်ကြီး တစ်လုံး ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ စားပွဲသည် သေးလွန်းသောကြောင့် လက်ဖက်ရည် ခွက်ကြီး နှစ်လုံးနှင့်ပင် ပြည့်သွားပြီး နောက်ထပ် ချည်ထိုးခြင်းတောင်း ထားရန် နေရာ မရှိတော့ပေ။ အားချိုးက ချည်ထိုးခြင်းတောင်းကို မြေကြီးပေါ် ချထားရန် တွန့်ဆုတ်နေသဖြင့် နောက်ထပ် စားပွဲဝိုင်းပုလေး တစ်လုံး ထပ်ရွှေ့ရန် စဉ်းစားနေစဉ် ကျုံးမင်းဝေက လက်ကို ဆန့်၍ အပ်ချည်ခြင်းတောင်းကို ယူကာ သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အားချိုးက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး စားပွဲဝိုင်းသေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ပန်းများကို စတင် ပန်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p>သုံးပွင့်ကို ပန်းထိုးပြီးသား ဖြစ်နေပြီပင်။ ယခုအခါ အားချိုးသည် ရေကစားနေသော မန်ဒရင်း ဘဲရိုင်းများကို ပန်းထိုးနေသည်။ ရေကစားနေသော မန်ဒရင်း ဘဲရိုင်းသည် ပုံစံလေးမျိုးတွင် ပန်းထိုးရန် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် အားချိုးက နောက်ဆုံးမှ ထိုးခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ မျက်လုံးများသည် အားချိုး၏ လက်လေးကို တစ်ချိန်လုံး ကြည့်နေလေသည်။ အားချိုးသည် ခေါင်းကို မဖော်သည့်တိုင်အောင် ကျုံးမင်းဝေ၏ အကြည့်ကို ခံစားနေရပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ လက်ထဲမှ ချွေးပါးပါးလေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပိုးချည်မျှင်များကို အရောင်စွန်းထင်းသွားမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် သူမ ပဝါပါးကို ယူ၍ ချွေးကို အမြန် သုတ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ကျုံးမင်းဝေကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်း ကောင်းကောင်းလေး ပန်းထိုးနေတာကို ကြည့်နေတာပါ” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ အားချိုးသည် ပန်းထိုးရာတွင် တကယ်ပင် ကျွမ်းကျင်လှ သည်။ အထူးသဖြင့် သူမသည် ထိုကဲ့သို့ စိတ်ပူပန်မှုကင်းစင်ပြီး အတက်အကျများသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါလျက်နဲ့ စိတ်ရှည်ရှည်နှင့် ပန်းထိုးနိုင်သည်မှာ တကယ်ပင် မမျှော်လင့်နိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟေး။ ကျွန်မရဲ့ ပန်းထိုးလက်ရာက တော်ဝင်အပ်ချုပ်ခန်းထဲထိ ဝင်နိုင်တယ်လို့ စောစောက ပြောခဲ့တယ်မလား။ ကျွန်မက တော်တယ်လေ”</p> <p>အားချိုးသည် အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေပြီး အပ်ကို ထပ်ယူကာ အပေါ်နှင့် အောက်သို့ လိုက်လျောညီထွေစွာ ဆက်၍ ပန်းထိုးလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျုံးမင်းဝေ ကို ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ပန်းထိုးပြီးသွားတဲ့အခါ အ၀တ်အစားတွေ ယူထုတ်ပြီး ရှင့်အတွက် အ၀တ်အစားတွေ ပြန် ချုပ်ပေးမယ်”</p> <p>“မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အ၀တ်အစားတွေ ပေးမှာလဲ”</p> <p>“ငါက ရှိတာလေးတွေပဲ ဝတ်လို့ရတယ်။ မင်း ငါ့အ၀တ်အစားတွေ အကုန်လုံး လျှော်ပြီး ခြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား။ အဲ့ဒါတွေ ရှာပြီး ၀တ်လိုက်ရုံပဲ။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အ၀တ်အစား တချို့က မှိုစွဲနေတာ။ လျှော်မယ်ဆိုရင်တောင် မပြောင်တော့ဘူး”။</p> <p>အားချိုးက တိုးတိုးလေးပြောရင်း ကျုံးမင်းဝေ ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လမင်းရောင် ပိုးသား အပြင်ဘက် အင်္ကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။ အသားက ကောင်းသော်လည်း လည်ကတုံးတွင် မှိုစွဲနေသည်မှာ အားချိုးကို တကယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ </p> <p>“ရှင့်အတွက် နှစ်ထည် ထပ်ချုပ်ပေးမယ်။ ရာသီဥတုက အေးနေပြီဆိုတော့ အ၀တ်အစား ထပ်ဖြည့်ချိန် ရောက်နေပြီ။”</p> <p>“မလိုပါဘူး။ ငါ အ၀တ်အစား ထပ်ဖြည့်ချင်ရင် မင်းကို ထပ်ထည့်ခိုင်းပါ့မယ်”။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လျှော်ဖွတ်ပြီးသား အဖြူရောင် အပြင်ဘက် ၀တ်စုံလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။ သူမ၏ ခြေချောင်းဖော် ဖိနပ်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ စိတ်တိုလာပြီး </p> <p>ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save