Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၆</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ စတုတ္ထမြောက် ဆံထုံးကို ဖြည်ရန် ကြိုးစားသောအခါ အားချိုးက မရဲတရဲနှင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“မ...မလိုပါဘူး။ အပင်ပန်းမခံပါနဲ့။ ခဏနေရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် ဖြီးလိုက်မယ်...”။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက သူမ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆံထုံးကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အားချိုး၏ အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းထဲတွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ထည့်ထားသော သစ်သားဘီးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ အားချိုး၏ ဆံပင်ကို တစ်မျှင်ချင်း ဖြီးပေးလေသည်။ သူ့ဒူးများသည် ခြေကျင်းဝတ်အောက် အနည်းငယ်ရောက်နေသည်။ ကျုံးမင်းဝေသည် ဆံပင်တစ်ဆုပ်ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ကာ ချောမွေ့စွာ ဖြီးပေးပြီးနောက် အခြားတစ်ဆုပ်ကို ကိုင်ကာ အပေါ်အောက် ထပ်ဖြီးပေးလေသည်။</p> <p>တစ်နေ့တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆံပင်ကို ဤမျှသည်းခံ၍ နူးညံ့စွာ ဖြီးပေးရလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။ သူ တကယ်ကို မတွေးခဲ့ဖူးပါ‌ချေ။ အများအားဖြင့် သူ စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်မှာ နောင်တွင် သမီးတစ်ယောက်ရလာသောအခါ သူမကို ပြုစုရန် အစေခံအချို့ကို ပို့ပေးမည်ဟုသာ ဖြစ်သည်။ ထိုအဒေါ်က သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မည်။ သူ့သမီး၏ မိသားစု သည် တန်ဖိုးရှိပြီး လုပ်စရာများစွာရှိသောကြောင့် ဂရုမစိုက်ပေးလို့ လုံးဝ မဖြစ်။ သူ့သမီးဖြစ်သည့်အတွက် ကျုံးမင်းဝေ၏ ထုံးစံအတိုင်း ပို၍ပင် တန်ဖိုးရှိသင့်ပေသည်။</p> <p>သူ့တွင် သမီးမရှိသောကြောင့် ထိုသို့သော အတွေးများသည် အသုံးမဝင်ချေ။ သို့သော် ယနေ့ ဤရိုးရှင်းသော ခြံဝင်းထဲရှိ မိန်းကလေးအပေါ် သူ၏ သည်းခံမှုနှင့် နူးညံ့မှုကို အကုန်အသုံးချခဲ့သည်။ သူ ဤသို့လုပ်ရသည်ကို ဂရုမစိုက်၊ အံ့ဩစရာဟုလည်း မခံစားရဘဲ ဤသို့ပင် ဖြစ်သင့်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>“မနာပါဘူး”</p> <p>ကောင်မလေးက မရဲတရဲ ဖြေလာသည်။ သူမ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား မပြောနိုင်ပေ။</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ဆံပင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြီးပေးဖူးတာ။ သေချာလည်း မဖြီးတတ်သေးတာမို့ နာလို့ရှိရင် အော်လိုက်၊ ကြိတ်မှိတ်ခံမနေနဲ့”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ထပ်ပြောသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ အသံသည် ပို၍ပင် တုန်ယင်လာသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ အားပြင်းလွန်းသည်ဟု ထင်သောကြောင့် သူ့အားကို လျှော့လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိန်းကလေးငယ်က သတိထားစွာ ထပ်ပြောသည်ကို သူကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p>“ကျုံးမင်းဝေ၊ ဒါဆို...ရှင် တကယ်...တကယ်ကို တခြားဘယ်သူ့ဆံပင်ကိုမှ မဖြီးပေးဖူးဘူးလား”</p> <p>ကောင်မလေးက ထပ်မေးသည်။ သူမ၏ အသံသည် ယခင်ကလောက် မကြောက်တော့ဘဲ ပိုကျယ်လာကာ ထိန်းချုပ်မထားနိုင်သော ရယ်သံအနည်းငယ်ပင် ပါလာသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။ သူ့လက်အောက်ရှိ အမွေးနုခေါင်းလေးသည် တလှုပ်လှုပ်နှင့် လုံးဝ ငြိမ်မနေပါချေ။ ကျုံးမင်းဝေ အချိန်အတော်ကြာ သည်းခံပြီးနောက် နောက်ဆုံး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိန်းကလေးငယ်၏ ပန်းရောင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ နားရွက်လေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ထပ်ရယ်မနေနဲ့တော့။ သတိထား ငါ မင်းကို ရိုက်ပလိုက်မယ်။”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လည်ချောင်းဆို့တော့မတတ်ဖြစ်နေသည့် မိန်းကလေးငယ်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ရယ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ယောကျ်ားကြီး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အပ်ကာ အသက်ရှူမဝနိုင်အောင် ရယ်မောနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဘေးသို့ လှည့်လိုက်ရုံသာတတ်နိုင်တော့ပြီး ရယ်သံသည် ငွေရောင်ခေါင်းလောင်းလေးများကဲ့သို့ တချွင်ချွင်မြည်ပြီး သွက်လက်သာယာစွာ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာလေသည်။ ရုတ်တရက် သူမသည် ရယ်မောခြင်းကို ရပ်ပစ်လိုက်သည်။ ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ရုံသာမက သူမ၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်လာကာ သိသိသာသာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ လက်ချောင်းများသည် သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် တင်ထားပြီး နီညိုရောင် အမာရွတ်တစ်လျှောက် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေသည်။ အားချိုး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော နှလုံးသားသည် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝမ်းနည်းသွားသည်။</p> <p>“အဲဒီတုန်းက သေလောက်အောင် နာကျင်ခဲ့လား”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် နီညိုရောင် အမာရွတ်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အားချိုးမှာ သူ ဘယ်အချိန်အကြောင်း ပြောနေသည်ကို သေချာသိသည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲလာသည်။ </p> <p>“နာတယ်၊ အရမ်းနာတယ်။ နေ့ဘက်ဆို သည်းခံရတယ်။ အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လည်း လုပ်ရသေးတယ်။ အရင်ကထက် ပိုကြိုးစားပြီး လုပ်ရတယ်။ ညဘက်မှာလည်း နာလွန်းလို့ အိပ်မရဘူး။ ကျွန်မ သည်းခံနိုင်ရမယ်လို့ပဲ တွေးခဲ့တယ်။ ခေါင်းအုံးနှစ်လုံးကိုတောင် ကိုက်ဖြဲပစ်လိုက်ရတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ သည်းမခံနိုင်ရင် ဘာလုပ်ရမှာလဲ”</p> <p>သူမသည် ကျောက်ကွေ့ဖေး၏ မျက်စိထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်းလို ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ ငိုယိုကာ အခြားသူများကို သင်ခန်းစာပေးရန် သတိပေးရမည်လား။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် သည်းခံနိုင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သို့သော် အားချိုးသည်လည်း ထိုအရာကို အသားကျနေပြီပင်။ အစေခံတစ်ဦးသည် အမြဲတမ်း သည်းခံနိုင်ရမည် မဟုတ်ပေလော။</p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်၌ ကျုံးမင်းဝေ၏ ရှေ့တွင် သူမသည် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်က ယန်ရှီးနန်းတော်တွင် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခဲ့ရသော သူမအတွက်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွန်အဖြစ် အလွန်အမင်း ကြိုးစားခဲ့ရသော သူမအတွက် သူမ ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>“နောက်ကျရင် မင်းကို ကုပေးမဲ့ အကောင်းဆုံး ဆရာဝန်ကို ငါရှာပေးပါ့မယ်” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ လည်ချောင်းသည် အလွန်နာကျင်နေပြီး သူ့လက်ချောင်းများအောက်ရှိ အမာရွတ်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင် နာကျင်ခံစားနေရသည်။ </p> <p>“ငါ မင်းကို သေချာပေါက် ကုပေးမှာပါ”</p> <p><br />  </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save