Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မပျောက်နိုင်တော့လောက်ပေ။ အချိန်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သည်။ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ကုမယ်ဆိုရင်တောင် မပျောက်နိုင်တော့ပါချေ။ထိုအပြင်ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အမာရွတ်ကြီးဖြစ်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေ၏ အသံကို ကြားသောအခါ အားချိုးသည် ယခင်လောက် မတရားမခံစားရတော့ပေ။ သူမ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူချင်သော်လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ ယခင်က သူ့လက်အောက်တွင် အစားအစာ တောင်းခံသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လက်ကလေးကို ပွတ်ကာ မရဲတရဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ နာလည်း မနာတော့ဘူး။ ယားလည်း မယားတော့ဘူး။ ရှင်... ရှင် ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ထင်ရင်တော့ နောက်ကျရင် ကျွန်မ ဆံပင်ကို ချပြီး ဖုံးထားလိုက်မယ်။ အဲ့ဆို မမြင်ရတော့ဘူးလေ။ မေး...မေးစေ့ပေါ်မှာတော့...”</p> <p>“ရုပ်မဆိုးပါဘူး”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက ချက်ချင်း‌ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p>သူက ဘယ်လိုလုပ် ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ထင်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>ထိုအမာရွတ်မှာ အားချိုး သူ့အတွက် ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုဖြစ်ပြီး သူမ သူ့ဆီကို ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း လာခဲ့သောကြောင့် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည့် တန်ဖိုးဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် သူ့ပေါင်ပေါ်ရှိ ရှက်ရွံ့ပြီး နူးညံ့နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည့် အခါ သူ့နှလုံးသားမှာ နာကျင်မှုဖြင့် အရည်ပျော်တော့မတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူက ရုတ်တရက် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခံစားခဲ့ရသော လေ၊ ဓား၊ နှင်းခဲနှင့် ဓားသွားများ ဖြစ်စေ၊ ဘိုးဘေးခန်းမတွင် သူခံခဲ့ရသော လူမဆန်သော နှိပ်စက်မှုများ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နေရောင်ကို မမြင်ရသော ရှစ်လတာကာလ ဖြစ်စေ ထိုက်တန်သည်။ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပေသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမိန်းကလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အပြုံးထက် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနိုင်သည့် အရာကို သူ မတွေးနိုင်တော့ပေ။ တစ်ချိန်က သူ အလွန်တောင့်တခဲ့သည့် သောင်းဂဏန်းသော ဂုဏ်သရေရှိသူများ၏ ရာထူးပင် ဖြစ်စေကာမူ သူမ အပြုံးလောက် တန်ဖိုးမကြီးနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အားချိုးသည် မျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းလိုပုံရပြီး အလေးအနက်ထားဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် သူမ ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျုံးမင်းဝေ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ ထပ်မံ ရယ်မောမိပြန်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေလည်း သူမနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်ရင်း အလယ်သို့ ဖြီးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်ဖဝါးထဲ၌ စုစည်းလိုက်ကာ သပ်ရပ်သော မြင်းမြီးပုံစံဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြိုးနီကို ယူကာ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကောင်းစွာ စည်းနှောင်လိုက်သည်။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေက အားချိုး၏ ပျော့ပျောင်းနေသော ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ကာ မြင်းမြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ရာကို အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။</p> <p>“လှလိုက်တာ”</p> <p>အားချိုးလည်း အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခဏလောက် ထပ်၍ လှဲနေချင်သေးသော်လည်း သူမ၏ ဆံပင်ကို စည်းပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ဆက်လက် လှဲနေရန် ရှက်ရွံ့မိသည်။ နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံသည် ကျုံးမင်းဝေ၏ ခြေထောက်များကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမလက်ဖြင့် သူမကိုယ်ပိုင် မြင်းမြီးကို ဆွဲညှစ်နေသည်။ </p> <p>“ကျွန်မစည်းတာထက် အများကြီး ပိုလှတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သော အလုပ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသောကြောင့် အလွန်ဂုဏ်ယူနေလေသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ ရှင်က ကျွန်မဆံပင်ကို စည်းပေး။  ကျွန်မက ရှင့်ခြေထောက်တွေကို ပွတ်ပေးမယ်”</p> <p>အားချိုးသည် ယခုလေးတင် သူမ လှဲလျောင်းခဲ့သော နေရာ၌ လက်ကို တင်ကာ တစ်ခုချင်း ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး ကျုံးမင်းဝေကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင့်ခြေထောက်တွေက အရင်ကထက် ပိုကောင်းလာတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်။ အသားတွေက ပိုသန်မာလာပြီး ဒီနေရာတွေမှာ ဖောင်းလာတယ်”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေလည်း ဆွဲညှစ်ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဖောင်းတော့ ဖောင်းလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းလျှောက်လို့တော့ မရသေးဘူး”</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် မြန်မြန် ကောင်းလာမှာလဲ။ ရှင် အခုလို ရှိနေတာကိုပဲ ကျွန်မ အတော်လေး ကျေနပ်ပြီ”</p> <p>အားချိုးက အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းထဲမှ တစ်ဝက်ထိုးပြီးသော ထိုးထည်ကို ထုတ်ယူ၍ ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ဆက်လက် ထိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ရှင့်ကို ခုနက မြင်လိုက်တော့ ကျွန်မနှလုံးသားက အရမ်းအေးစက်သွားတာ။ ပြောတော့ မပြောရဲပေမဲ့ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ တွေးကြည့်နေမိတယ်။ ရှင်က တစ်သက်လုံး ဒီလိုဖြစ်သွားပြီဆိုပါစို့။ နောင်မှာ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ”</p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ကျုံးမင်းဝေသည် နောက်ဆုံး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ရှင့်ကို ပြုစုပေးမယ်” </p> <p>အားချိုးက ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ ပန်းထိုးနေရင်း အဝတ်ထဲတွင် အပ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ဆက်လက် ထိုးထည်ထိုးရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ပြုစုမှာပေါ့”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>‘ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူးတဲ့လား။ မလှုပ်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို အညစ်အကြေးတွေ သုတ်ပေးရင်း ဘဝတစ်ခုလုံး ကုန်ဆုံးတော့မှာလား’</p> <p>သို့သော် ကျုံးမင်းဝေသည် အားချိုး အမှန်အတိုင်း ပြောနေကြောင်း သိပေသည်။ အမှန်တကယ် ပြောနေတာဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ကျုံးမင်းဝေ သူမအတွက် ပို၍ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။</p> <p>“ဘာထိုးနေတာလဲ” ။</p> <p>အားချိုးက ထိုးထည်ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ကျုံးမင်းဝေပါ လိုက်ကြည့်သော်လည်း သူမ ဘာထိုးနေသည်ကို နားမလည်ပေ။</p> <p>“သတို့သမီးရဲ့ ရင်စည်းမှာ သုံးဖို့အတွက်ပေါ့”</p> <p>ထို့နောက် အားချိုး၏ အသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save