Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၉၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ခေါက်ဆွဲပြုတ်အကြောင်း မပြောနဲ့တော့” </p> <p>ကျုံးမင်းဝေ စကားပြောကြားတော့မည့်အချိန်တွင် အားချိုးက စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။ </p> <p>“သုံးရက်ဆက်တိုက် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပဲ စားနေတာ။ ရှင် ခေါက်ဆွဲပြုတ် ထပ်စားချင်တယ်လို့ ပြောရဲ ပြောကြည့်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ရိုက်မှာ”</p> <p>ကျုံးမင်းဝေသည် ရှက်ရွံ့စွာ နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်၍ အားချိုးနှင့် သနားစရာကောင်းစွာ ဆွေးနွေးလိုက်သည်။ </p> <p>“အဲ့လိုဆိုရင်လဲ ဖြည်းဖြည်းလေးပဲ ရိုက်နော်။ ငါ က နာမှာ ကြောက်တတ်တယ်”</p> <p>အားချိုး၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ အဲ့လိုဆိုရင် ဂနိုချီဟင်းချိုပဲ စားကြတာပေါ့”</p> <p>ကျားရှန်၏ သုံးဆယ့်နှစ်နှစ်မြောက် သြဂုတ်လ ပထမနေ့။</p> <p>နင်းဂုတ။</p> <p>ကျုံးမင်းဝေနှင့် နံနက်စာ စားသုံးပြီးနောက် အားချိုးသည် ထိုးထည်များကို တောင်အောက်သို့ ယူဆောင်သွားကာ အဘွားချန်ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။</p> <p>ကျီရှန်း ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ အားချိုးသည် အထင်ကရ ကျောင်းဖြစ်သည့် အဆိုပါနေရာ၌ လူအများ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် အလွန်တရာ အံ့အားသင့်မိလေသည်။ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားများကို မြင်သောအခါ သူမကကျောင်းကို ပြင်ဆင်တော့မည်လောဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။</p> <p>အားချိုးသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ငယ်လေးကို အလျင်အမြန် လှုပ်ခါ၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား ရှင်းပြလိုက်သည်။ </p> <p>“ဒီမှာ အဆောက်အဦးဆောက်ရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အဘွားကို ရွာမှာ အရင် နေခိုင်းထားတာ”</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် ခေါင်းညိတ်၍ အားချိုး၏ လက်ထဲမှ အထုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ </p> <p>“ထိုးထည်ကို  ဘာလို့ ငါ့ကို မပေးထားခဲ့တာလဲ။ ငါ အဘွားကို ပေးလိုက်ပါ့မယ်”။</p> <p>အားချိုးသည် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် အဝင်အထွက် ပြုလုပ်နေသော လူများကို ကြည့်ရှုရင်း ခေတ္တရပ်နား၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။ </p> <p>“ဆရာချန်။ ကျွန်မကြည့်တာတော့ ဆရာ့အိမ်က အကောင်းကြီးပဲ ရှိသေးတာပါ။ ဘာလို့ ပြင်ချင်ရတာလဲ”</p> <p>“ထွေထွေထူးထူး ပြဿနာတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပူပေးခုတင်မှာ အက်ကြောင်းတစ်ခု ရှိနေလို့။ မအေးလာခင် အဲ့ဒါကို အမြန်ပြင်နေတာပါ”</p> <p>အားချိုး၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း အရောင်တောက်သွားလေသည်။ </p> <p>“ဆရာချန်။ ကျွန်မလဲ အပူပေးခုတင် ဆောက်ဖို့ လူရှာနေတာ။ ဆရာ့ အပူပေးခုတင် ပြင်ပြီးသွားရင် ကျွန်မအတွက်ရော အပူပေးခုတင်တစ်ခု ဆောက်ပေးဖို့ သူတို့ကို ပြောပေးပါလား”</p> <p>“ကိစ္စမရှိပါဘူး”။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် ခေါင်းညိတ်၍ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးအား ခေါ်လိုက်လေသည်။ </p> <p>“ဦးလေးချန်။ ကျွန်တော့်အိမ်နီးချင်းက အပူပေးခုတင် ဆောက်ချင်လို့တဲ့။ အဘယ်အချိန်လောက် ဆောက်ပေးနိုင်မလဲ”</p> <p>အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် ပေါက်တူးကို ဘေးဖယ်ထား၍ သူ၏ လက်ပေါ်မှ ရွှံ့များကို ပွတ်တိုက်ကာ အားချိုးကို ကြည့်ပြီး ချန်ချင်းရွှမ်အား မေးမြန်းလေသည်။ </p> <p>“ဒီကလေးမ အိမ်လား။ ဘယ်လောက် ဝေးလဲ။ မြန်မြန် ဆောက်ချင်တာလား”။</p> <p>“မဝေးပါဘူး။ တောင်စောင်းမှာတင် ရှိတာပါ။ ဒီနေရာကနေဆိုရင် နှစ်မိုင်လောက်ပဲ ဝေးမှာ” </p> <p>အားချိုးသည် တောင်စောင်းကို လက်ညှိုးထိုး၍ အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားကို ပြောကြားလိုက်သည်။ </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆရာချန်ရဲ့ အိမ်ကို အရင် ပြီးစီးအောင် လုပ်ပြီးမှ ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လာလို့ရပါတယ်။ အပူပေးခုတင်တစ်ခု ဆောက်ပေးရုံပါပဲ”</p> <p>အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ကောင်းပါပြီ။ အဲ့လိုဆို သန်ဘက်ခါကျရင် လူခေါ်ပြီး လာခဲ့ပါ့မယ်”</p> <p>“အဲ့လိုဆိုရင် ဦးလေးချန်။ ကျွန်မတို့ သဘောတူပြီးသွားပြီနော်။ သန်ဘက်ခါကျရင် ကျွန်မ အိမ်ကနေ စောင့်နေပါ့မယ်” </p> <p>အားချိုးသည် အလျင်အမြန် သဘောတူညီချက်ပေး၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ဆရာချန်။ အဲ့ဆိုရင် ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်”</p> <p>“ဆရာချန်။ ဟို...” </p> <p>အားချိုးသည် လှည့်၍ ရပ်တန့်သွားလေသည်။ သူမသည် ချန်ချင်းရွှမ်၏ စာကြည့်ခန်းကို တွေဝေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် သူမ၏ နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရှု၍ နှုတ်ခမ်းကို မကွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ဤမိန်းကလေးသည် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသည်ဟု ခံစားနေမိသည်။ အရင်က သူမမှာ ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ယနေ့၌ သူမ၏ ဆံပင်ကို သေချာ ဖြီး၍ သပ်ရပ်သော မြင်းမြီးပုံစံဖြင့် စည်းနှောင်ထားလေသည်။ </p> <p>ဆံပင်စည်းထားသောကြောင့် သူမ၏ လည်ပင်းမှ နီညိုရောင် အမာရွတ်ကြီးမှာ ထင်ရှားနေသော်လည်း  အမာရွတ်က သူမကို ရုပ်မဆိုးသွားစေပေ။ အထူးသဖြင့် မိန်းကလေးက သူ့အား ကြည်လင်သော သမင်မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေချိန်၌ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဆရာချန်။ ကျွန်မ သွားတော့မယ်နော်”</p> <p>အားချိုးသည် ခေါင်းကို ခါ၍ လှည့်ထွက်ကာ အလျင်အမြန် လှေကားမှ ဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ချန်ချင်းရွှမ်သည် အပြုံးတစ်ချက်နှင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ကာ တစ်ချိန်တည်း၌ ဦးလေးချန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p>“ဦးလေးချန်။ အပူပေးခုတင် ဆောက်ဖို့ ဘယ်လောက် ကုန်ကျနိုင်လဲ”</p> <p>ဦးလေးချန်သည် အားချိုး၏ မှိန်ပျော့သွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရှု၍ ချန်ချင်းရွှမ်အား ပြုံးပြလိုက်သည်။ </p> <p>“မင်းရဲ့ အိမ်နီးချင်းသာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်စနဲ့ ငါးယွမ်တော့ ပေးရမှာ။ မင်းမျက်နှာထောက်လို့သာ ဒီလောက် နည်းနည်းလေး ယူပေးတာနော်”</p> <p><br />  </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save