Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိမ်းသက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုကို မပျက်စီးစေရန် ထိန်းသိမ်းရင်း ထရပ်ကာ အရိုအသေပေး၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီချန်၊ မိန်းကလေးဝမ်ကို လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုဟန်ကျီ၏ မိခင်သည်</p> <p>လည်း နေရာမှ ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် ပထမဆုံးစကားစုကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုသည် ဧည့်သည်ကို ပြန်ပို့ရန်အတွက် အစေခံတစ်ဦးကိုသာ ခိုင်းစေခြင်းမှာ အလွန်အမင်း အထက်စီးဆန်လွန်းသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိုမိခင်ပါ ထရပ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါမှ ဝမ်ချင်း၏ စိတ်အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားရသည်။ မိုမိသားစုသည် သူမကို ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကြီးပီပီ အရေးတယူ ရှိနေဆဲပင်ဟု တွေးတောကာ ကျေနပ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီနဲ့ ယွဲ့ယွဲ့တို့ ပြန်ရောက်ပြီလားဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ မိုမိခင်နှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့သည် ဝမ်ချင်းကို လျစ်လျူရှုကာ သူမဘေးမှ တည့်တည့်ဖြတ်ကျော်၍ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေတော့သည်။ သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ယခုကဲ့သို့ အရှက်ရမှုမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်သို့ မည်သူပြန်ရောက်လာသည်ကို သူမ အတိုင်းသား ကြားနေရသဖြင့် မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ မည်သည့်မိန်းကလေး ပါလာသည်ကို ကြည့်ရှုရန် သူမ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ သူမ အပြင်သို့ မထွက်လာခင်ကတည်းက တစ်စုံတစ်ဦး၏ မုန်းတီးငြိုးတေးခြင်းကို ခံနေရသည်ကို လုံးဝ မသိရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးဝမ်၊ ကြွပါရှင့်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်း၏ တုံ့ဆိုင်းနေသော အမူအရာနှင့် ပြောင်းလဲနေသော မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို ကြည့်ပြီး အန်တီချန်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ နားလည်ရခက်နေသနည်းဟု တွေးတောမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ကိုင်ဆောင်ကာ ခေါင်းကို မော်၍ မာန်ပါပါဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မမယွဲ့၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့၊ ညီမလေး တကယ်ကို လွမ်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် မိုဟန်ကျီကို ကျော်ဖြတ်ကာ မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ဖက်လှဲတကင်း လုပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်ပြီလေ၊ နင်က ကလေးမှ မဟုတ်တော့တာ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အကြာကြီး ကပ်ချွဲနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိုဟန်ကျီက လက်လှမ်း၍ မိုယွီကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီမလေးက အစ်ကို့ထက် ငယ်တာပဲလေ ဟီးဟီး"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် မျက်နှာပြောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ နောက်ကွယ်သို့ ပြေးဝင်ပုန်းလိုက်သည်။ ယခင်က မိုဟန်ကျီ၏ အေးစက်စက် မျက်နှာထားကြောင့် သူမ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ အကာအကွယ်ရှိနေသဖြင့် သူမ လုံးဝ မကြောက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကောင်မလေးကို တစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားရင်း အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲပါ၊ အထဲဝင်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စိတ်အလိုမကျမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားပြီး သူမနောက်သို့ လိမ်လိမ်မာမာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မိုမိခင်နှင့် အခြားသူများ ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကလည်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်လည်ထူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လက်တွဲထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချင်း၏ နှလုံးသားမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ကျင်းမြို့ရှိ လူကုံထံ လူငယ်များထဲတွင် အားကိုးထိုက်သူ ရှားပါးလှပြီး အားကိုးထိုက်သူများ၏ နောက်ခံကိုလည်း သူမ သဘောမကျခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် မိသားစုဂုဏ်ဒြပ် ကောင်းမွန်သည့်အပြင် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ကာ သူမနှင့် အသက်အရွယ်ချင်းလည်း နီးစပ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝမ်ချင်းသည် သူ့ကို သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ လက်ဦးမှုမရယူနိုင်ခင်မှာပင် အခြားသူတစ်ဦးက ကြားဖြတ်လုယူသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် မင်ယွဲ့ကို ရန်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို စတင်လှမ်းကိုင်လိုက်သည်ကို သူမ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ယောင်္ကျားများအား ဖြားယောင်းသွေးဆောင်တတ်သည့် မိန်းမယုတ်တစ်ဦးဟု စိတ်ထဲကပင် မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးဝမ်၊ ကြွပါဦးရှင်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အန်တီချန်က ထပ်မံ သတိပေးလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အသံကြားရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>'တကယ်ကို မြေခွေးမလေးပဲ၊ ဖြားယောင်းလွန်းတဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့၊ ဒါကြောင့်လည်း မိန်းမတွေကို အဖက်မလုပ်တဲ့ မိုဟန်ကျီတောင် သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျရှုံးသွားရတာကိုး' ဟု ဝမ်ချင်းက မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဘယ်သူလဲဟင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုသူမကို မိုမိသားစု၏ ဆွေမျိုးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မရင်းနှီးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့သူငယ်ချင်းများက သူ့ကို သတိပေးထားဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။ ချစ်သူမိန်းကလေး သဝန်မတိုစေရန် အခြားမိန်းကလေးများနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရန်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို၊ ကျွန်မတို့ ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် ဤရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်က လိုက်ပါလာသော အန်တီချန်မှာမူ မျက်လုံးကိုသာ လှန်ပြလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤမိန်းကလေးမှာ ရူးနေသလား၊ သို့မဟုတ် သူဌေးသမီးမို့ အရှက်မရှိတာလားဟု သူမ တွေးနေမိသည်။ အိမ်ရှင်က မကြိုဆိုကြောင်း သိသာနေသော်လည်း အတင်းကပ်နေခြင်းမှာ တကယ်</p> <p>ပင် အရှက်မရှိလွန်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>"တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မရင်းနှီးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်ကို မရင်းနှီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို အိမ်စေလက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့၊ မိန်းကလေးဝမ်က အန်တီ့ကို လာတွေ့တာပါ၊ အခု သူ ပြန်တော့မလို့"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် အလွန်ပါးနပ်သူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်</p> <p>ချင်းသည် မိုမိသားစုကို မျက်နှာလုပ်ရန် လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါမူ သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ရည်ရွယ်နေမှန်း အထင်အရှား မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် မိုမိခင်က သူမကိုယ်စား ကြားဖြတ်၍ စကားကို အဆုံးသတ်</p> <p>ပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save