Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်စေတနာအနည်းငယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ထွက်ခွာရန် ငြင်းဆန်နေသဖြင့် မိုမိခင်၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်သားသော နှင်ထုတ်မိန့်ကို ပေးလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးဝမ်၊ သွားကြစို့လေ"</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အန်တီချန်သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ သတိပေးမနေတော့ဘဲ ဝမ်ချင်း၏ လက်တစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲကိုင်ကာ အပြင်</p> <p>ဘက်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အန်တီချန်သည် အင်အားသုံး၍ ဆွဲခြင်းမျိုးမဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ သိသာထင်ရှားလှ</p> <p>သော ရွံရှာမုန်းတီးမှုများကြောင့် ဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားရသည်။ ဝမ်ချင်းသည် အန်တီချန်၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့ကို ဒေါသတကြီး တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်သံ တဒေါက်ဒေါက်ဖြင့် အိမ်တော်အတွင်းမှ မာန်ပါပါ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ အချစ်ရေးကိစ္စတွေကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ရှင်းလင်းသင့်တယ်နော်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်ရာ ဝမ်ချင်းကို တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာများကို ကြည့်ရုံဖြင့် မိုဟန်ကျီအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစု၏ သမီးကြီးက သူ့အပေါ် ဤမျှ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို သူ တကယ်ပင် သတိမပြုမိခဲ့သလို သူမ၏ အမည်ကိုပင် ယခုအချိန်ထိ မသိသေးပေ။ မင်ယွဲ့ကသာ ထုတ်မပြောလျှင် သူ </p> <p>သိရှိလိမ့်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် သူမနဲ့ တစ်ခါပဲ ဆုံဖူးတာပါ၊ အဲဒါကလည်း စီးပွားရေးကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ပါ၊ ကိုယ်ကပဲ ငြင်းလွှတ်လိုက်တာ၊ အခုက ဒုတိယအကြိမ် ဆုံတာပဲ၊ သူမ ဘာကြောင့် ကိုယ့်အိမ်ကို ရောက်နေရတာလဲဆိုတာ ကိုယ်တကယ်ပဲ အဖြေမထုတ်</p> <p>နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြရန် လက်ဝါးဖြန့်ပြကာ အာမခံနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်ကြိမ်ပဲ ဆုံရသေးတာကို သူမက စွဲလန်းသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ချစ်သူက တကယ်ပဲ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းနေတာပဲပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများက ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေပြီး သူမ၏ အကြည့်အောက်တွင် မိုဟန်ကျီတစ်ယောက် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့၊ ဟန်ကျီက သူမ ဒီရောက်နေတာကို တကယ်မသိတာပါကွယ်"</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် မိုမိခင်က ကြားထဲမှ ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ၊ သမီးက သူ့ကို စနောက်နေတာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို လွှတ်ကာ မိုယွီ၏ လက်ကို ဆွဲ၍ အိမ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ဘဲ သူတို့နောက်မှ ခပ်ကုပ်ကုပ်လေး လိုက်ပါသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီနဲ့ အဘွားအတွက် သမီး လက်ဆောင်လေးတွေ ယူလာခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တို့ ရောက်လာသည်ကို သိသည်နှင့် အဘွားမိုသည်လည်း အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပါလား ကွယ်၊ မဖြုန်းတီးပါနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထိန်းက သယ်ဆောင်လာသော ပစ္စည်းအစုအဝေးကို ကြည့်ပြီး လူကြီးများက အားနာနေကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေအားလုံးက သမီးကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာပါ၊ အန်တီနဲ့ အဘွားက သမီးရဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုပေးရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ ပြင်ဆင်လာသော လက်ဆောင်ဗူးများကို သူတို့ရှေ့တွင် ချပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုမိသားစုဝင် အမျိုးသမီး သုံးဦးလုံးမှာ လက်ဆောင်ဗူးများကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖွင့်ကြည့်ကြသည်။ မင်ယွဲ့ ပေးသည့်အရာမှန်သမျှမှာ သူတို့အပေါ် ထားရှိသည့် ဂရုစိုက်မှုကို ဖော်ပြနေသဖြင့် သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဆောင်အိတ်များမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းမှ သစ်သားသေတ္တာလေးများမှာ ကျေးလက်ဆန်သော အလှတရားနှင့် သင်းပျံ့သော သစ်သားရနံ့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သေတ္တာများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ချောမွတ်သော ပိုးသားများနှင့် လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းထိုးမှုများကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ မင်ယွဲ့၏ ပန်းထိုးပညာကို သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် ဤပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော အနုပညာလက်ရာများဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူမ၏ စေတနာကို လက်ဆောင်များဖြင့် ဖော်ပြလိုက်ချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အချို့သော အရာများသည် ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူ၍ မရနိုင်ကြောင်း သူတို့ နားလည်ထားကြသည်။ လက်ဆောင်ဗူးများအတွင်း၌ မင်ယွဲ့သည် လူတစ်ဦးစီအတွက် ချောင်ဆန်းဝတ်စုံတစ်ထည်၊ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ထည်နှင့် ပိုးစပုဝါတစ်ထည်စီကို သေသပ်စွာ ထည့်သွင်းပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>"အရောင်တွေက တကယ်ပဲ လိုက်ဖက်လွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုအဒေါ်သည် ထိုလက်ဆောင်ကို အလွန်မြတ်နိုးသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံက ငါ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်မှာပဲ၊ ယွဲ့ယွဲ့က ငါ့စိတ်ကြိုက်ကို ကွက်တိသိတာပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် ဝတ်စုံကို သူမ၏ ကိုယ်၌ တိုင်းကြည့်ရင်း ကျေနပ်အားရနေသည်။ </p> <p> </p> <p>အဘွားမိုသည်လည်း နူးညံ့လှသော ပိုးသားထည်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ဝေဆာနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီတို့ သဘောကျတယ်ဆိုရင် သမီး ဝမ်းသာပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုတွင် ယခုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများ ပေါများနေမည်ကို မင်ယွဲ့ သိသော်လည်း သူမ၏ လက်ရာအပေါ် တန်ဖိုးထားပေးကြသည့် လူကြီးများ၏ စေတနာကြောင့် စိတ်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယွီ၊ ဒါက ညီမလေးအတွက်၊ သဘောကျမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ညီမလေးအတွက်လည်း ပါတာလား"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် သူမရှေ့ရှိ အဖြူရောင်ဗူးလေးကို ကြည့်ကာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်နိုင်မလဲဟု စိတ်</p> <p>လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောနေသည်။</p> <p> </p> <p>"မမယွဲ့က ညီမလေးကို စာသင်စက်ကြီးတော့ လက်ဆောင်မပေးဘူးမလားဟင်"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် မိုဟန်ကျီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ မူလတန်းကျောင်းသူဘဝ ပထမဆုံး မွေးနေ့တွင် မိုဟန်ကျီက ခြောက်နှစ်စာ သင်ခန်းစာများ အားလုံးထည့်သွင်းထားသော စာသင်စက်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ပါဘူးကွယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုယွီ၏ စာသင်ရမှာ ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကြောင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်တွေလား"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုဖြစ်သူ ပေးလေ့ရှိသော ထူးဆန်းသည့် လက်ဆောင်များကြောင့် တကယ်ပင် ထိတ်လန့်နေမိဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီကိုယ်တိုင်က ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ရာ ညီမဖြစ်သူအတွက် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ်များကို အချိန်မတိုင်မီကပင် စုဆောင်းပေးထားလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ၊ မမယွဲ့က ညီမလေး တကယ်ကြိုက်မယ့် အရာကိုပဲ ပေးမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အာမခံချက်ကို ရရှိမှသာ မိုယွီသည် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် ဗူးကို ဖွင့်လိုက်</p> <p>တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဗူးဖြူလေးပေါ်တွင် လှပသော လိပ်ပြာရုပ်လေးကို ထွင်းထုထားသဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ဤလက်ဆောင်အတွက် မည်မျှ စိတ်နှစ်၍ ပြင်ဆင်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဒါတွေကို မမယွဲ့ကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးတာလားဟင်"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဗူးထဲတွင် မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင် ချုပ်လုပ်ထားသော လှပသည့် ဝတ်စုံအပြည့်အစုံနှင့်အတူ လိုက်ဖက်ညီသော လည်စည်းနှင့် ကျောပိုးအိတ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမယွဲ့၊ ညီမလေး မမကို တကယ်ချစ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ တားဆီးချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ မိုယွီသည် မင်ယွဲ့ကို ပြေးဖက်ကာ ပါးကို နမ်းလိုက်</p> <p>တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့က ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်သူပါနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့၏ အခြားပါးတစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းပင် လုယူနမ်းရှိုက်လိုက်သဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ကြောင်အသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>လူကြီးများ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်သဖြင့် မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားကာ မိုဟန်ကျီကို ရှက်ရယ်ဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ယွဲ့မိသားစုမှာ စည်းလုံးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ချစ်ခင်စုံမက်မှုကို လူရှေ့သူရှေ့ ပြသလေ့မရှိကြပေ။ မင်ယွဲ့သည် မိုမိသားစု၏ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမှန်တကယ်</p> <p>ပင် မနာလိုဖြစ်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အေးစက်သော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိသော်လည်း မိသားစုဝင်များကြားတွင် နွေးထွေးစွာ ပြောဆိုဆက်ဆံနေကြသည်မှာ ကြည်နူးစရာပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မိဘများမှာ ကျေးလက်သားပီပီ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ဝန်လေးကြသူများ ဖြစ်သည်။ ဖခင်မေတ္တာမှာ တောင်ကြီးကဲ့သို့ ခိုင်မာတင်းမာပြီး မိခင်မေတ္တာမှာ ရေပြင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း စကားဖြင့် ဖော်ပြလေ့မရှိကြသဖြင့် သားသမီးများကသာ မိမိဘာသာ နားလည်ခဲ့ကြရသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ၏ ခံစားချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ခက်ခဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမယွဲ့၊ ဒီဝတ်စုံလေးတွေကို ညီမလေး သူငယ်ချင်းတွေကို သွားကြွားဦးမယ်၊ သူတို့တော့ မနာလိုဖြစ်ကြတော့မှာပဲ၊ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ </p> <p>တစ်ထည်တည်းရှိတဲ့ မမယွဲ့ရဲ့ လက်ရာမို့လို့လေ"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် အဝတ်အစားများကို ကိုင်ကာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ပျော်</p> <p>ရွှင်မှုကို ဖုံးဖွယ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးကိုတော့ လွှတ်ထားလိုက်ပါတော့ ယွဲ့ယွဲ့ရယ်၊ ထိုင်ပြီး အနားယူဦးနော်"</p> <p> </p> <p>အဘွားမိုက ထိုသို့ ဆိုသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မြေးမလေးအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့၊ ခရီးဝေးကနေ လာရတဲ့အထဲ လက်ဆောင်တွေပါ အများကြီး ယူလာပေးလို့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ်၊ မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါတို့ တကယ်ပဲ သဘောကျပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် မင်ယွဲ့ကို ရင်းနှီးနွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံကာ အိမ်ရှိ အကောင်းဆုံးသော မုန့်ပဲသရေစာများဖြင့် တည်ခင်းကျွေးမွေးတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်း ရောက်ရှိစဉ်က ရေတစ်ခွက်သာ တည်ခင်းခဲ့ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော အလေးထားမှုကို အထင်အရှား မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက ဒီအိမ်ရဲ့ မင်းသမီးလေးဆိုရင် မမယွဲ့က မင်းသမီးကြီး ဖြစ်မှာပေါ့၊ ညီမလေးကတော့ မင်းသမီးလေးပဲ ဆက်လုပ်မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုယွီ၏ စကားကြောင့် အားလုံး ရယ်မောသွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မိသားစုဝင်များနှင့် ရင်းနှီးစွာ စကားပြောနေသော သူမကို ကြည့်ကာ စိတ်အေးချမ်းသာယာမှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ပေါ့လေး ဘာလို့ ပါမလာတာလဲ၊ အဘွားက အဲဒီကောင်လေးကို လွမ်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>"သူ အိပ်နေလို့ ထားခဲ့ရတာပါ အဘွား" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီမလေးကလည်း ယွမ်ပေါ့အတွက် လက်ဆောင် ပြင်ထားတယ်နော်"</p> <p> </p> <p> ဟု မိုယွီက ဝင်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>(ယွဲ့ယွဲ့... ယွဲ့ယွဲ့... အဲဒီလက်ဆောင်က ဘာလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးပါဦး)</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့၏ အသံမှာ မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ ယွမ်ပေါ့သည် မိုယွီ ပေးမည့် လက်ဆောင်ကို အလွန် မျှော်လင့်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယွီ၊ ဘာလက်ဆောင်လဲဟင်၊ ယွမ်ပေါ့ကိုယ်စား မမကပဲ ကြိုတင်ကျေးဇူးတင်ထားပါရစေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မေးလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ မမေးလျှင် ယွမ်ပေါ့က သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆူညံပူညံ လုပ်နေလိမ့်မည်ကို သိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ညီမလေး အနုပညာအတန်းမှာ လုပ်ထားတဲ့ ရွှံ့ရုပ်လေးတွေပါ"</p> <p> </p> <p>မိုယွီသည် သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ သေသပ်</p> <p>လှပသော ရွှံ့ရုပ်လေးများကို ထုတ်ပြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆရာနှင့် သူငယ်ချင်းများကပင် ချီးကျူးထားသော ထိုရုပ်လေးများကို သူမ အချစ်ဆုံး ယွမ်ပေါ့အတွက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>(ယွဲ့ယွဲ့၊ ရှောင်ယွီ လုပ်ထားတဲ့ ရုပ်လေးက တကယ်ပဲ လက်ရာမြောက်တာပဲ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခုတင်လေးပေါ်မှာ တင်ထားလိုက်မယ်)</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့၏ ကျေနပ်အားရသံကို ကြားရသောအခါ မင်ယွဲ့ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> ယွမ်ပေါ့သည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူသားဆန်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ </p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးကို သိမြင်နိုင်သော စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လူသားတို့၏ ရိုးရှင်းသော စေတနာနှင့် လက်မှုလက်ရာများကို တန်ဖိုးထားတတ်လာခြင်းမှာ ဝမ်းသာစရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင်လည်း ဧည့်သည်တော်အတွက် ခမ်းနားသော စားသောက်ပွဲကြီးကို ပြင်ဆင်နေကြသည်။ မင်ယွဲ့ ရောက်လာသဖြင့် အကောင်းဆုံးသော ဟင်းလျာများဖြင့် တည်ခင်းဧည့်ခံရန် အားလုံးက စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားချိန် ရောက်သောအခါ စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော မိုမိသားစုဝင် အမျိုးသားများလည်း ဆင်းလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အမျိုးသမီးများ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောနိုင်ရန် ဖယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မင်ယွဲ့အတွက်မူ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မိုမိသားစု၏ ပေါ့ပါးနွေးထွေးသော လေထုကို နှစ်သက်သဖြင့်သာ မိုဟန်ကျီ၏ အချစ်ကို လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက် မိုမိခင်က စကားတစ်ခွန်းကို စတင်ပြောဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့နဲ့ ဝမ်မိသားစုနဲ့ စီးပွားရေးအရ ပတ်သက်မှု ရှိလား"</p> <p> </p> <p>မိုဖခင်နှင့် မိုဟန်ကျီတို့မှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဖခင်သည် ဇနီးဖြစ်သူက မိသားစုစီးပွားရေးကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားတတ်သဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ မေးရသနည်းဟု နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှ မရှိပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>"ဝမ်မိသားစုရဲ့ သမီးက စီးပွားရေး ပတ်သက်မှုလည်း မရှိဘဲနဲ့ ငါတို့အိမ်ကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရတာလဲ၊ မေးတော့လည်း ဘာမှ မပြောဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်သည် မိုဖခင်ကို မေးနေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်မှာ မိုဟန်ကျီထံ၌သာ ရှိ</p> <p>နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်ရှေ့တွင် မမေးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ မကျန်ရစ်စေရန် သူမက ရှင်းလင်းပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဖခင်ကလည်း သားဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်မိသားစုမှ သမီးသည် ကုမ္ပဏီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု သူ ကြားသိထားသဖြင့် ယခုကိစ္စမှာ ရိုးရိုးသားသား မဟုတ်နိုင်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူမ ကုမ္ပဏီကို တစ်ခါလာဖူးပါတယ်၊ အဲဒီနေ့က ယွဲ့ယွဲ့လည်း ရှိနေတာပဲ၊ သူမက 'အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်း' မှာ ပူးပေါင်းဖို့ လာပြောတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ ကြားစေရန်အတွက် ချက်ချင်းပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က ထိုနေ့ကတည်းက သိရှိထားပြီး ဖြစ်</p> <p>သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် များများစားစား မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ သူမ ဘာကြောင့် အိမ်ကို ရောက်လာတာလဲဆိုတာတော့ ကိုယ်လည်း မသိဘူး၊ ကိုယ် ဝမ်မိသားစုဆီ တိုက်ရိုက်ဖုန်းဆက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ရှင်းလင်းလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save