Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသုံးမကျသူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"လိုရင်းကိုပဲ ပြောပါ၊ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အလုပ်တွေ ရှိသေးလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌ၏ အကြည့်များ မင်ယွဲ့ထံသို့ မရောက်ရှိနိုင်စေရန် ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌ စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိုဟန်ကျီက သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိသည့်နှယ် ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လို့ 'အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်း' အကြောင်းဆိုရင်တော့ ထပ်ပြောဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အဖြေကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပေးပြီးပြီလို့ ထင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>စကားပြောရန် ဟန်ပြင်နေသော ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... လူမှုရေးအရ အနည်းငယ်တော့ အလျှော့အတင်း ရှိသင့်တာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ပြီး သတိပေးကတည်းက ခင်ဗျားတို့အတွက် လမ်းဖောက်ပေးခဲ့ပြီးသားပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အချိန်ဆွဲ၍ ငြင်းခုံနေရန် ဆန္ဒမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝမ်မိသားစုက ဒီလောက်အထိ ကြီးပွားလာတာဟာ ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားသမီးရဲ့ အကျိုးအကြောင်းမဆီလျော်တဲ့ ဆင်ခြေတွေကြောင့်တော့ မဟုတ်တန်ရာဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ စကားလုံးများမှာ ရိုင်းပျလှသဖြင့် ဝမ်သားအဖနှစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း... မင်းက..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးပျူငှာတတ်သော မိုဟန်ကျီထံမှ ယခုကဲ့သို့ စူးရှသော စကားလုံးမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> ပြင်ပလူများက မိုဟန်ကျီကို အေးစက်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း သူ၏ အထက်တန်းကျသော အမူအရာကို မည်သူမျှ အပြစ်မတင်ဖူးချေ။ </p> <p> </p> <p>ယခုမူ ဝမ်ချင်းသည် သူ၏ ခက်ထန်မှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"စီးပွားရေးအရ လက်မတွဲနိုင်ရင်တောင် လူမှုရေးအရတော့ လေးစားမှု ရှိသင့်တာပေါ့၊ အခုတော့ အဲဒါကိုပါ လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီလား၊ မင်းလုပ်ရပ်က မှားလားမှန်လားဆိုတာ မင်းအဖေကိုပဲ သွားမေးလိုက်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဝမ်မိသားစုသည် မိုမိသားစုလောက် မအာဏာမရှိသော်လည်း လူကြီးသူမတစ်ဦး ဖြစ်သည့် သူမကို လူငယ်တစ်ဦးက စော်ကားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌမှာ ဒေါသကြောင့် သွေးတိုးချင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မိုဖခင်သည် ဓာတ်လှေကားထဲမှ ထွက်လာရင်း ထိုလူအုပ်စုနှင့် တိုးတော့သည်။ ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မိုဟန်ကျီရှေ့တွင် လူကြီးဟန် ဖမ်းနိုင်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို အမြဲအနိုင်ယူခဲ့သော မိုဖခင်ရှေ့တွင်မူ တုပ်တုပ်မျှ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။ မိုဖခင်၏ ရှိန်စရာကောင်းသော အရှိန်အဝါအောက်တွင် သူ အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ခံထားရသကဲ့သို့ ခံစားရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မစ္စတာမိုကို မြင်လို့ နှုတ်ဆက်ရုံပါ၊ အခုပဲ ပြန်တော့မလို့"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌသည် သမီးဖြစ်သူကို မျက်ရိပ်ပြကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေးမို၊ ဟန်ကျီက ဒီလိုနောက်ခံမကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ တွဲနေတာကို ဦးလေး ဘာမှမပြောဘူးလား၊ သူက အခု ရုံးကိုတောင် ခေါ်လာနေပြီ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသူထံမှ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခံရသဖြင့် တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့ကို လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် မင်ယွဲ့ကို သာမန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဟု အထင်သေးစွာ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုမ္ပဏီ ဝန်ထမ်းများ၏ Group Chat ထဲတွင်လည်း "သတင်းထူး... သတင်းထူး... မိန်းကလေးဝမ်က ဥက္ကဋ္ဌမိုကို လမ်းပိတ်တားနေတယ်" ဟူသော သတင်းမှာ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းများမှာလည်း လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရသည်ကို အလွန်ပင် ဝါသနာပါကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... ဒီကလေးက သမီးကို ဘာလို့ ကုမ္ပဏီအထိ ခေါ်လာရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဖခင်၏ စကားသံကြောင့် ဝမ်ချင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးနေရုံသာမက မိုဖခင်က မင်ယွဲ့ကို အလေးအနက် ထားနေသည်မှာ သိသာလှသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းက မိုဖခင်သည် ကုမ္ပဏီသို့ မင်ယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို သဘောမကျသဖြင့် မေးမြန်းသည်ဟု ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင်—</p> <p> </p> <p>"သမီးက ဘာလို့ အန်တီတို့နဲ့ ဈေးဝယ်မလိုက်သွားတာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဖခင်က ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး... သမီး အိပ်ပျော်သွားလို့ပါ၊ အန်တီတို့ကတော့ ထွက်သွားကြပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုအိမ်တော်တွင် ညအိပ်တည်းခိုခဲ့သည်ဟူသော အချက်က ဝမ်ချင်း၏နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီနှင့် ပတ်သက်ခွင့်ရသည့် ပထမဆုံးသော အမျိုးသမီးမှာ အမည်မသိ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို သူမ လက်မခံနိုင်ဖြစ်</p> <p>နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မိန်းကလေးဝမ်... မိန်းကလေးကောင်းဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်နေထိုင်ရတယ်၊ တခြားသူတွေရဲ့ မိသားစုကိစ္စထဲမှာ ဝင်မရှုပ်သင့်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဖခင်သည် ဝမ်ချင်းကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် အရှက်ရလွန်းသဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌသည်လည်း သမီးဖြစ်သူ အပြောအဆို ခံရသည်ကို မကျေနပ်သော်လည်း မိုသားအဖကို ယှဉ်ပြိုင်ရန် အင်အားမရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သားအဖ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မိုဖခင်က သားဖြစ်သူကို ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါကိုယ်တိုင် ထွက်လာရတယ်၊ မင်းကတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်</p> <p>သော်လည်း မိုဖခင်က လက်ဝါးကာပြကာ </p> <p> </p> <p>“ငါ ချန်လျန်က CEO နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ရှိသေးတယ်၊ သွားပြီ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်</p> <p>လိုက်ပြီး ဖုန်းဖြင့် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူမှ ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် တရားဝင် ကြေညာတော့မလို့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ လက်ပုံရိပ်လေးကို သူ၏ WeChat Moments နှင့် Weibo ပေါ်တွင် "ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံးလေး" ဟူသော စာသားနှင့်အတူ နှလုံးသားပုံလေး ထည့်၍ တင်လိုက်လေသည်။ မင်ယွဲ့ကလည်း ထိုပို့စ်ကို ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် Like ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ကျန်ကျွင်းနှင့် အခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် ဂုဏ်ပြုစကားများ ပေးပို့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အားကျရသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ သူ၏ အချစ်ရေး သတင်းမှာ အားလုံးအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို လက်တွဲ၍ သီးသန့်</p> <p>ဓာတ်လှေကားအတွင်းသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းများမှာမူ သူတို့၏ ချိုမြိန်သော ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ကာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌမှာမူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်၊ လူကြီးကို လေးစားရမှန်း မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒေါသကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်</p> <p>ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... မိုမိသားစုက အလွယ်တကူ ပြိုလဲမှာ မဟုတ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ဟန်ကျီနဲ့ အဆင်ပြေနိုင်တယ်ဆိုလို့ ငါက အခွင့်အရေးတွေ ဖန်တီးပေးခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ ဘာရလဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်သားအဖနှစ်ဦးလုံးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြစ်တင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌက သမီးဖြစ်သူကို အစွမ်းအစ မရှိဟု အပြစ်ဆိုကာ၊ ဝမ်ချင်းကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူကို အရည်အချင်း မရှိဟု အပြစ်တင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သွား... နောက်ရက်ကျရင် မုန်မိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ သွားတွေ့လိုက်" </p> <p> </p> <p>ဝမ်ဥက္ကဋ္ဌက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် မကျေမနပ်ဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်း ရှောင်ရှီးကို ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ရှီး... မိုဟန်ကျီကို ဖြားယောင်းနေတဲ့ မိန်းမက ဘယ်သူလဲဆိုတာ စုံစမ်းပေးစမ်း"</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်မချမ်းသာသကဲ့သို့ အခြားသူကိုလည်း စိတ်မချမ်းသာစေရဟု ဝမ်ချင်းက ရက်စက်စွာ တွေးတောနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယွမ်ပေါ့၏ အကာအကွယ်ကြောင့် မင်ယွဲ့၏ အချက်အလက်များကို အွန်လိုင်းတွင် ရှာဖွေရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>ရှောင်ရှီးက မင်ယွဲ့၏ အမည်ကိုသာ ရရှိခဲ့သော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကိုမူ မသိရှိနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချင်းသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှောင်ရှီးကို "အသုံးမကျတဲ့သူ" ဟု ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို အသုံးချရန်အတွက် ငွေ သုံးသောင်းကို လွှဲပေးလိုက်ပြန်သည်။ သူမသည် ငွေကြေးဖြင့် လူများကို ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်း၌ မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်များနေသော်လည်း မင်ယွဲ့မှာမူ ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း Tablet ဖြင့် ပန်းချီဆွဲနေသည်။</p> <p> </p> <p> သူမသည် အလုပ်ကို အာရုံစိုက်နေသော မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ လှပသော ခဲပန်းချီတစ်ချပ်ကို စတင်ပုံဖော်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save