Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">စကားအခြေအတင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စာရွက်စာတမ်းများကြားမှ မော့ကြည့်လိုက်ရာ မင်ယွဲ့သည် တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ကလောင်တံလေးဖြင့် တစ်ခုခုကို အာရုံစိုက်ကာ ရေးဆွဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကလောင်ထိပ်နှင့် ဖန်သားပြင် ထိတွေ့သံမှာ တိတ်ဆိတ်သော ရုံးခန်းအတွင်း၌ ကြည်လင်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ခဏအကြာတွင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ နှစ်ဦးသား၏ အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြသည်။ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုရသေးခင်မှာပင် နားလည်မှုရှိသော အပြုံးများဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တုံ့ပြန်လိုက်ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် ပြန်လည်ငုံ့ကာ ပန်းချီကို ဆက်လက်ဆွဲနေပြီး မိုဟန်ကျီကလည်း ကုမ္ပဏီအလုပ်များကို ပြန်လည်အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်အောက်တွင် စုတ်ချက်လိုင်းများမှာ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းနေသည်။ စားပွဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော မိုဟန်ကျီ၏ ပုံရိပ်မှာ အကြမ်းထည်မှသည် အလင်းအမှောင်၊ အရောင်အသွေးတို့ဖြင့် သက်ဝင်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် စနစ်တကျနှင့် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်ရာ ရိုးရှင်းသော ပုံကြမ်းလေးမှာ အနုပညာမြောက်သော ပုံတူပန်းချီကားတစ်</p> <p>ချပ်အဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တက်ဘလက်ကို ချလိုက်ပြီး ကိုယ်လက်ဆန့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း သူမကို အမြဲအကဲခတ်နေသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် စာရေးတံကို ချ၍ သူမအနားသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် အာရုံစိုက်ပြီး ဆွဲနေတာလဲ၊ ကိုယ်ကြည့်နေတာ ကြာပြီ"</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုခု ဆွဲထားတာပေါ့၊ ဘာဆွဲထားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်မလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တက်ဘလက်ကို မှောက်ထားရင်း ပြုံးစိစိဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ နားနောက်သို့ ဝဲကျနေသော ဆံပင်စလေးကို အသာအယာ သပ်</p> <p>ပေးလိုက်ရင်း—</p> <p> </p> <p>"မှန်အောင် ခန့်မှန်းနိုင်ရင် ဘာဆုပေးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှင်က ဘာဆုလိုချင်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြန်မေးလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီက သူမ၏ နားရွက်နားသို့ တိုးကပ်ကာ </p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ့်ကို ဆွဲနေတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p> ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့မှာ ရုတ်တရက် ရှက်သွေးဖြာသွားကာ အဝေးသို့ ခုန်ထွက်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ့်ကို အရမ်းချစ် တယ်ဆိုတာ ကိုယ်သိနေလို့လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ရိုးသားလွန်းလှသော နောက်ပြောင်မှုကြောင့် မင်ယွဲ့မှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ကတော့ တကယ့်ကို စကားတတ်လွန်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ကျန်ကျွင်းဆီက သင်ထားတာလေ၊ သူက ပြောတယ်၊ ကိုယ်က တည်လွန်းနေတော့ နည်းနည်းလောက် နောက်တတ်မှ ပိုချစ်ဖို့ကောင်းမှာတဲ့၊ ယွဲ့ယွဲ့ မကြိုက်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက ချစ်တာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ပွင့်လင်းသော ဝန်ခံမှုကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ ပျော်ရွှင်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် တက်ဘလက်ကို လှန်ပြလိုက်ရာ မိုဟန်ကျီမှာ အံ့အားသင့်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ပန်းချီလက်ရာမှာ ဝါသနာရှင်အဆင့်ထက် များစွာသာလွန်နေပြီး အလင်းအမှောင်၊ အချိုးအစားနှင့် အရောင်စပ်ပုံတို့မှာ အသက်ဝင်လှသည်။ </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ်က တည်ကြည်သော အမူအရာကို ပီပြင်စွာ ပုံဖော်</p> <p>နိုင်ခြင်းမှာ အံ့မခန်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းချီကားကို ကိုယ့်ကိုပေးပါ၊ ကိုယ် ဘောင်ခတ်ပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားချင်လို့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ထိုပန်းချီကားကိုသာ ဆုလာဘ်</p> <p>အဖြစ် တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း မိုမိခင်နှင့် မိုအဒေါ်တို့သည် မင်ယွဲ့ ပေးထားသော ချောင်ဆန်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ထွက်လည်ပတ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမတို့၏ လှပကျော့ရှင်းသော အသွင်အပြင်ကြောင့် အခြားလူကုံထံ အမျိုးသမီးများက မည်သူ့လက်ရာဖြစ်ကြောင်း စူးစမ်းမေးမြန်းကြသည်။</p> <p> </p> <p> မိုမိခင်က "ဒါက ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ် ချွေးမလေး ကိုယ်တိုင်ချုပ်ပေးထားတာလေ" ဟု ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ဖြေကြားလိုက်ရာ အားလုံးက အံ့ဩချီးကျူးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်သူ ရှိလာသည်။ မိုမိခင်နှင့် မတည့်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက "ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ ကောင်မလေးက အဝတ်အစားလေး ချုပ်ပေးပြီး ဖားနေတာကို ဒီလောက်တောင် ဖြစ်နေရလား" ဟု စောင်းမြောင်းပြောဆိုလာသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုမိခင်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ပါးနပ်စွာပင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မအပေါ် စေတနာထားပြီး အဝတ်ချုပ်ပေးမယ့်သူ ရှိတာကပဲ ကံကောင်းတာပါ၊ ကိုယ့်သားက လေလွင့်နေပြီး ချွေးမလောင်းက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောင်းနေတာထက်စာရင်တော့ အများကြီး တော်ပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုမိခင်၏ ထိထိမိမိ ပြောဆိုမှုကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်ကာ ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအတွင်း၌ မင်ယွဲ့သည် အလုပ်လုပ်နေသော မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ သီချင်းစာသားနှင့် နုတ်စ်အချို့ကို တက်ဘလက်ပေါ်တွင် ရေးမှတ်</p> <p>နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ အာရုံစိုက်လိုက်သည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့လျော့သွားတတ်သူဖြစ်သည်။ လက်ထောက်လင်း ဝင်လာချိန်တွင်ပင် သူမ သတိမမူမိချေ။ မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့အတွက် ဆေးဖက်ဝင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းနှင့် သူ့အတွက် ကော်ဖီကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အလုပ်နားချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်စိအညောင်းအညာ ဖြေဖျောက်နေစဉ် မိုဟန်ကျီက နောက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့က တကယ့်ကို ထူးချွန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူမကို မည်သို့ ချီးကျူးရမည်ကို အမြဲစဉ်းစားနေတတ်သည်။ အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် နှစ်ဦးသား လက်တွဲ၍ ကုမ္ပဏီမှ ထွက်လာကြရာ ဝန်ထမ်းများမှာ အားကျသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို အိမ်အရောက် ပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။ မင်ယွဲ့က သူ့မျက်နှာကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သော်လည်း မိုဟန်ကျီက အလွှတ်မပေးဘဲ သူမ၏ လည်ပိုင်လေးကို ထိန်းကိုင်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကို သတိရနေနော်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အနားယူရင်း စနစ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာ ယခုအခါ ဘီလီယံပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ကျွမ်းကျင်မှုများမှာလည်း ထူးချွန်သောအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စာပေ၊ ဂီတ၊ ပန်းချီနှင့် စီးပွားရေး စီမံခန့်ခွဲမှုတို့တွင် သူမသည် ဧကရီတစ်ပါးကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>"ငွေကြေးအရ ပြည့်စုံသွားပြီဆိုတော့ အခုက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ အသိပညာပိုင်းကို ပိုပြီး မြှင့်</p> <p>တင်ရမယ့် အချိန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုပြည့်စုံသောသူ ဖြစ်လာစေရန် အသစ်တစ်ဖန် စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save