Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဖွဲ့အတွင်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဂီတကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရပ်အဖြစ် လေ့လာလိုက်စားနေသော သူ၏သားဖြစ်သူမှာ သီချင်းဆိုခြင်းဆိုင်ရာ အခြေခံဘာသာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်သော်လည်း သူ၏ အဓိက အာရုံစိုက်ရာမှာ သီချင်းရေးစပ်ခြင်းနှင့် တူရိယာတီးခတ်ခြင်းတို့သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ဂီတလောကအတွင်းရှိ အသင်းအဖွဲ့များ၌ပင် မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ အားနည်းချက်ဟူ၍ ရှာမရအောင် ဘက်စုံထူးချွန်သူမျိုးကို တွေ့ရခဲလှရာ၊ ဝါသနာရှင်အဆင့်တွင်မူ သူမကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးမှာ ရှားပါးရတနာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို သူ၏ နောက်ဆုံးတပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အမျှော်အမြင် ကြီးမားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တခါတရံတွင် မာနကို ဘေးဖယ်ထားနိုင်ခြင်းသည်ပင် မျှော်လင့်မထားသော ဆုလာဘ်များကို ဆောင်ကြဉ်းပေးတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဆရာဖြစ်သူ ပိုင်ဖခင်သည် မင်ယွဲ့ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်ရန် သူ၏ သိက္ခာကိုပင် အရေးမထားဘဲ တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင်မူ စိတ်ကျေနပ်ဖွယ်ရာကောင်းသော ထူးချွန်သည့် တပည့်တစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာရာ ယွမ်ပေါ့သည် တံခါးဝ၌ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်ဒါမှာထားတဲ့ အစားအသောက်တွေ ရောက်ပြီလား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မကြာခင် ရောက်တော့မှာပါ၊ ရောက်တော့မှာ"</p> <p> </p> <p>သူမ မေးမြန်းပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် မင်ယွဲ့ကို တောင်းဆိုသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူမကပင် တံခါးဖွင့်၍ အစားအသောက်များကို လက်ခံပေးလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ခဏတာအတွင်းမှာပင် Meituan နှင့် Ele.me မှ ပို့ဆောင်ရေးဝန်ထမ်း လေးဦးခန့် တံခါးဝသို့ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ပင် အစားအသောက်အားလုံးကို လက်ခံယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ပို့ဆောင်ရေး ဝန်ထမ်းများမှာ ဓာတ်လှေကားအတွင်း၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ဖောက်သည်၏ အစားအသောက် ပမာဏအပေါ် အံ့ဩနေကြသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ပို့ဆောင်ရေး ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဝိုင်းဖွဲ့ဆွေးနွေးပွဲ လုပ်မလို့လား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက်ပင် ယွမ်ပေါ့ အသည်းအသန် လိုချင်နေသော အစားအသောက်များကို ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ကာ သူ ထိုင်နိုင်ရန်အတွက် ထိုင်ခုံပုလေးကိုပါ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ လွှားကနဲ ခုန်</p> <p>တက်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း—</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... စားဦးမလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မေးကာ သွားရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"မစားတော့ဘူး၊ ငါ မဆာသေးဘူး၊ နင်ပဲ အကုန်စားလိုက်တော့၊ ငါ အခန်းထဲသွားတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိပြီး မကြာမီမှာပင် ဆရာပိုင်ထံမှ WeChat မက်ဆေ့ချ်တစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... အရင်ကတော့ WeChat သုံးရတာ မကြိုက်ဘူး၊ အရေးကြီးရင် ဖုန်းပဲဆက်ပါဆို" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းသည် ရှေးဟောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ ဆံပင်အရှည် ထားလေ့ရှိသော်လည်း သူ၏ ဖခင်မှာမူ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ရှေးဆန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"လူငယ်တွေက ခဏခဏ ဖုန်းဆက်တာကို မကြိုက်ကြဘူးလေ" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဖခင်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ WeChat အတွင်း၌ လူငယ်များမှာ အုပ်စုနှစ်စု ကွဲပြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်စုမှာ သူ၏ တပည့်များဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဦးမှာ မင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ WeChat မှာ အဖွဲ့တွေဖွဲ့ပြီး အတင်းအဖျင်းတွေ ပြောနေတာ ငါမသိဘူး မမှတ်နဲ့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဝူရှောင်ပါ၊ ကျွန်တော်ကတော့ မဟုတ်တာတွေ မပြောပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းက မိမိကိုယ်ကို ခုခံပြောဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဖခင်သည် သားဖြစ်သူ၏ စကားကို ယုံကြည်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ မသိရသော်လည်း မင်ယွဲ့နှင့် ဆက်လက်၍ စကားပြောနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အတွက်လည်း အဖွဲ့တစ်ခုလောက် ဖွဲ့ပေးစမ်း" </p> <p> </p> <p>ပိုင်ဖခင်က သူ၏ ဖုန်းကို သားဖြစ်သူထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းသည် မိမိတို့၏ သီးသန့်အဖွဲ့ထဲသို့ ဖခင်ဖြစ်သူကို မထည့်ဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ ရည်ရွယ်သည့်အတိုင်း </p> <p> </p> <p>“ဂီတလေ့လာမှုနှင့် မျှဝေခြင်းအဖွဲ့" </p> <p> </p> <p>ဟူသော အမည်ဖြင့် အဖွဲ့သစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူရှေ့တွင် စကားပြောရန် ဝန်လေးနေမည့် အခြားတပည့်များအတွက်လည်း အဆင်ပြေစေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုအဖွဲ့ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ကြော်ငြာအဖွဲ့တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အဖွဲ့ဝင်များကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မှ ဆရာပိုင်နှင့် စီနီယာများ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုင်ကျင်းက အဖွဲ့အတွင်း၌ </p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ဒီသီချင်းကို ပလက်ဖောင်းတစ်ခုခုမှာ အရင်ဆုံး တင်ထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p> ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဂီတလောကတွင် ခိုးယူဖန်တီးမှုများမှာ နှစ်စဉ်ဖြစ်ပွားနေလေ့ရှိရာ မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ မျက်နှာသစ် ပါရမီရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ လက်ရာကို ကြိုတင်ကာကွယ်ထားရန် အရေးကြီးလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ"</p> <p> </p> <p>ဆရာပိုင်နှင့် စီနီယာများမှာ ဂီတလောကအတွင်းရှိ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို မင်ယွဲ့အား စေတနာရှေ့ထား၍ ဝေမျှပေးကြသည်။ မင်ယွဲ့သည်လည်း အဖွဲ့အတွင်းရှိ တစ်ဦးတည်းသော နားထောင်သူအဖြစ် အလေးအနက် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညဦးယံတွင် နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားကာ လခြမ်းကွေးလေး၏ အလင်းရောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါ့တို့သည် အေးချမ်းစွာ အိပ်စက်အနားယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်ယွဲ့သည် စီနီယာများ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သီချင်းကို QuLe App ပေါ်သို့ "MOON" ဟူသော အမည်ဝှက်ဖြင့် တင်လိုက်ပြီးနောက် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်လိုက်သည်။ ယနေ့သည် ပရော်ဖက်ဆာက သူမကို ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ လာရန် ဖိတ်ခေါ်ထားသော နေ့ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ ရောက်လာပြီ"</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ သူငယ်ချင်းများက သူမကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p> စီနီယာ လျိုဝေနှင့် ကျောက်စီနီယာတို့သည် နေ့ညမပြတ် စမ်းသပ်မှုများကို လုပ်ဆောင်နေကြရာ မင်ယွဲ့သာလျှင် သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်ကို လိုက်မီနိုင်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... မင်းမရှိတဲ့ ရက်တွေမှာ ငါတို့ တကယ်ကို အားကိုးရာမဲ့နေတာ" </p> <p> </p> <p>ဟု သူငယ်ချင်းများက ဆိုကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ ကိုရီးယားတွေရှေ့မှာ မျက်နှာပွင့်ခဲ့တာကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောက်စီနီယာက ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>"စကားနဲ့ပဲ ဂုဏ်ပြုတာလား၊ ကျွန်မက ပန်းစည်းတွေ ဘာတွေ ပေးမလားလို့ မျှော်လင့်နေတာ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဟန်ဆောင်၍ စိတ်ပျက်ပြလိုက်ရာ အားလုံးက ရယ်မောကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုပဲ သွားဝယ်ပေးမယ်လေ"</p> <p> </p> <p> ကျောက်စီနီယာက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက်ပင်-</p> <p> </p> <p> "နောက်တာပါ၊ အားလုံး ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ကြပါ၊ ဒီညကျရင် ကျွန်မကပဲ ညစာ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု အားပေးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save