ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ ကျောင်းသားသစ်များမှာမူ သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝအသစ်စက်စက် အတိုင်းပင် ရှိနေသေးပြီး အရာရာကို သင်ယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသည်။ သူတို့သည် မင်ယွဲ့နှင့် စီနီယာများ အလုပ်စတင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အနားသို့ တိုးကပ်ကာ လိုအပ်သည်များကို တက်ကြွစွာ ကူညီပေးနေကြတော့သည်။
"မင်ယွဲ့... ခဏလောက် အပြင်ထွက်ခဲ့ပါဦး"
ပရော်ဖက်ဆာယန် ဝင်လာပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ မင်ယွဲ့သည် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို ချလိုက်ကာ စီနီယာလျိုဝေကို စကားအနည်းငယ် မှာကြားပြီးနောက် ဆရာ့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
"ဆရာ... ခေါ်တာ တစ်ခုခုရှိလို့လားရှင့်"
"ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က မင်း တကယ်ကို ကောင်းကောင်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်"
ပရော်ဖက်ဆာယန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်သည်။
"ချီးကျူးပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"
"ကဲ... အပိုတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့၊ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက မင်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား၊ အခု သူတို့က ငါ့ဆီအထိ လာပြီး လူတောင်းနေကြပြီ"
ပရော်ဖက်ဆာယန်မှာလည်း မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ဆိုရှာသည်။
သူ၏ တပည့်မှာ အလွန်ပင် ထူးချွန်လွန်းလှသဖြင့် ယခင်က နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဌာနမှ ဘွဲ့နှစ်ခုယူရန် ကမ်းလှမ်းခံခဲ့ရရုံသာမက ယခုအခါ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနကဲ့သို့ အရေးကြီးသော ဌာနကပင် အလိုရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
"ဆရာ... ကျွန်မ ငြင်းလိုက်ပါတယ်"
မင်ယွဲ့က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ အားနာဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။
“တိုင်းပြည်အတွက် အကျိုးမပြုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အစိုးရဌာနတွေမှာ အလုပ်လုပ်ရတာက ကန့်သတ်ချက်တွေ အရမ်းများတယ်၊ ကျွန်မက လွတ်လပ်တဲ့ ဘဝကိုပဲ
လိုလားတာပါ"
"မင်း တကယ်ပဲ မသွားချင်တာ သေချာလား၊ စီးပွားရေးလောကမှာ မင်း အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနဆိုတာက ငွေကြေးထက် ဂုဏ်ဒြပ်ကိုပါ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်တဲ့ နေရာမျိုးနော်"
တိုင်းပြည်နှင့် လက်တွဲ၍ မှန်ကန်စွာ လျှောက်လှမ်းမည်ဆိုပါက သူမ၏ ရှေ့ရေးမှာ တောက်ပနေမည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် မင်ယွဲ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ ခိုင်မာလှသည်။
"ဆရာ... ကျွန်မ သေချာစဉ်းစားပြီးပါပြီ၊ မသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်"
ဥပဒေကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း မရှိသရွေ့ သူမသည် မိမိနှစ်သက်သော လမ်းကိုသာ လျှောက်လှမ်းလိုသည်။
ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် မင်ယွဲ့၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် ဂုဏ်ယူသကဲ့သို့ သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုအပေါ်တွင်လည်း ယုံကြည်မှု ရှိသည်။
ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသောအခါ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရသည်။
သူတို့သည် မင်ယွဲ့ကို ဝန်ကြီးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ရန် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ထပ်မံ ဖျောင်းဖျကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာဖြင့်
ပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
"တကယ်ကို အားနာပါတယ်၊ ကျွန်မကို အလေးအနက်ထားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင် အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိပါတယ်၊ တကယ်လို့ တိုင်းပြည်အတွက် ကျွန်မရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်တဲ့အခါမျိုးမှာတော့ ဘယ်အချိန်မဆို အသင့်ရှိနေမှာပါ"
မင်ယွဲ့၏ တည်ငြိမ်လှသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ အရာရှိများမှာ လိုချင်သော အဖြေကို မရရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ဓာတ်အပေါ်တွင်မူ လွန်စွာ လေးစားသွားကြသည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပရော်ဖက်ဆာယန်က ဆိုသည်။
"မင်း ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုရင်တော့ နောင်တမရနဲ့၊ ငါရှိနေသရွေ့ စီးပွားရေးလောကမှာ မင်းအတွက် နေရာတစ်ခု အမြဲရှိနေစေရမယ်"
ဤသည်မှာ ဆရာဖြစ်သူ၏ အားပေးမှုသာမက မင်ယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် ယုံကြည်မှုလည်း ဖြစ်သည်။
ပရော်ဖက်ဆာယန်သည် ရုံးခန်းအတွင်း၌ အခြား ဆရာတစ်ဦးနှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေစဉ် ထိုဆရာက မင်ယွဲ့၏ အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်
လိုက်ခြင်းအပေါ် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည်။
"ဘာ... သူက ငြင်းလိုက်တယ် ဟုတ်လား၊ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ရဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက် ခဲယဉ်းသလဲ၊ ငါတို့ ဌာနကလူတွေဆိုရင် ဒါက အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ဒြပ်ပဲ"
ဟု ထိုဆရာက ရင်ဘတ်ဖိ၍ ဆိုသည်။
သို့သော် ပရော်ဖက်ဆာယန်ကမူ မင်ယွဲ့သည် မည်သည့်နေရာတွင် ဖြစ်စေ အောင်မြင်မည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခံယူထားသည်။
စီးပွားရေးနှင့် နိုင်ငံရေးမှာ ခွဲခြား၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ တိုင်းပြည်၏ စီးပွားရေးကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည်လည်း သံတမန်ရေးရာကဲ့သို့ပင် အရေးကြီးသည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။
မင်ယွဲ့သည် ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အားလုံးက စမ်းသပ်မှုများတွင် အာရုံစိုက်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမ ဝင်လာသံ ကြားသည်နှင့် စပ်စုတတ်သော ကျောက်စီနီယာက ချက်ချင်းပင် အနားသို့ တိုးကပ်လာခဲ့သည်။
"ဂျူနီယာမင်ယွဲ့... ပရော်ဖက်ဆာက ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ၊ သတင်းထူးများ ရှိလို့လား"
မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလျက်ပင် သူမ၏ အလုပ်ခွင်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ကာ စမ်းသပ်မှုများတွင် ပါဝင်ကူညီရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။
***