Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပန်းပြေဆုံးသောအခိုက်အတန့်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"အလုပ်ကိစ္စနဲ့ တွေ့ချင်တဲ့သူရှိလို့ ပရော်ဖက်ဆာက ကျွန်မကို သွားခိုင်းလိုက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သာမန်ကာလျှံကာပင် ပြောဆိုလိုက်ပြီး—</p> <p> </p> <p> "ကျွန်မ သွားတော့မယ်၊ ဒီညတော့ အားလုံးကို ညစာ ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုကာ ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်၍ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျူနီယာမင်ယွဲ့က ကျွေးမယ်ဆိုမှတော့ ငါတို့ကလည်း အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံသင့်ဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျောက်စီနီယာသည် စီနီယာလျိုဝေ၏ လက်ကို ဆွဲကာ မင်ယွဲ့နောက်မှ ကပ်လိုက်လာခဲ့သလို အခြားသော ကျောင်းသားသစ်များလည်း ဝမ်းသာအားရ လိုက်ပါလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာယန်၏ လက်အောက်တွင် အခြားသော စီနီယာများ ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ အခြားဓာတ်ခွဲခန်းများတွင်သာ အလုပ်လုပ်ကြသဖြင့် မင်ယွဲ့နှင့် ထိတွေ့မှု နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ကြိုက်သလောက်သာ စားကြပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စီနီယာ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ဂရုမထားဘဲ— </p> <p> </p> <p>“ကဲ... ကားပေါ်တက်ကြတော့" </p> <p> </p> <p>ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး ခြောက်ဦးရှိရာ မင်ယွဲ့၏ ငါးယောက်စီးကားနှင့် မလောက်ငပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ပရော်ဖက်ဆာယန် ကားမောင်းထွက်လာသည်နှင့် ဆုံကြလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အသစ်ဝင်လာသော ကျောင်းသား သုံးဦးမှာ ကြောင်မြင်သည့် ကြွက်များပမာ ပရော်ဖက်ဆာကို မြင်သည်နှင့် မင်ယွဲ့နောက်တွင် ကွယ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... သွားတော့မလို့လား" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်ပြီးပြီလား၊ ဘယ်သွားကြမှာလဲ၊ ငါ လိုက်ပို့ပေးရမလား"</p> <p> </p> <p>"ရပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ဘာသာ တက္ကစီစီးသွားလိုက်ပါ့မယ်၊ သိပ်မဝေးဘူး"</p> <p> </p> <p> ဟု ကျောင်းသားသစ်များက အသည်းအသန် ငြင်းဆိုကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ပရော်ဖက်ဆာ၏ ကားပေါ်တွင် စီးနင်းရသည်ကို ကျောင်းသားလေးများ ဆရာရှေ့တွင် ရှိန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အလွန်ပင် နေရခက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘယ်နေရာမှာ စားမည်ဟုပင် မပြောရသေးသော်လည်း "သိပ်မဝေးဘူး" ဟု ငြင်းနေကြပုံမှာ ဆရာ့ကားကို မစီးချင်ကြသည်မှာ အထင်အရှားပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ဝယ်ကျွေးသည့် ဆိုင်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားလှသည်။ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောင်းသားသစ် သုံးဦးမှာ တုံ့ဆိုင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> ဆိုင်အတွင်းရှိ အပြင်အဆင်နှင့် ဝင်ထွက်သွားလာနေသူများ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ သူတို့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ကျွေးမှာမို့လို့ အားမနာဘဲ စားကြပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူတို့ကို ဆိုင်အတွင်းသို့ ခေါ်</p> <p>ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> လျိုဝေနှင့် ကျောက်စီနီယာတို့မှာမူ မင်ယွဲ့၏ ချမ်းသာမှုကို သိရှိထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် သိပ်ပြီး နေမခက်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ရောင်စုံကော်ဇောများ ခင်းကျင်းထားပြီး ဗွိုင်အိုလင်သံ ငြိမ့်ညောင်းစွာ ပျံ့လွင့်နေသော ထိုအနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်မှာ အလွန်ပင် ရိုမန်းတစ်ဆန်လှသည်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့သည် တူရိယာပစ္စည်းများ အသုံးပြုပုံကို မသိနားမလည်သော ကျောင်းသားသစ်များကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ကြင်နာမှုကြောင့် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အရသာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်ယွဲ့" </p> <p> </p> <p>ကျောက်စီနီယာက အားရပါးရ စားသောက်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပန်းကန်က ရှစ်ရာတောင် တန်တာပဲ၊ များများစားမှ ဖြစ်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောက်စီနီယာက ဆိုလိုက်ရာ လျိုဝေက "အရှက်မရှိလိုက်တာ" ဟု မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအတွက် အရှက်ကွဲရတာ ငါ့အတွက်တော့ ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ကျောက်စီနီယာက ချွဲနွဲ့စွာ ပြန်ပြောလိုက်ရာ မင်ယွဲ့တို့အားလုံး ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသားများကို အဆောင်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် ညစာဖိုးကို ခွဲဝေပေးရန် စဉ်းစားနေကြသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ လက်မခံခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် မိုဟန်ကျီထံမှ ဗီဒီယိုကောလ် ရောက်ရှိလာသည်။ မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ဖိနပ်စင်ဘေးတွင် တင်ထားကာ ဖိနပ်လဲရင်း—</p> <p> </p> <p>"အခုမှ ပြန်ရောက်တာလား" </p> <p> </p> <p>ဟု မိုဟန်ကျီက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဓာတ်ခွဲခန်းကလူတွေနဲ့ ညစာ သွားစားနေလို့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ကိုင်ကာ စာကြည့်ခန်းသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွမ်ပေါ့လေးရော"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် စာအုပ်စင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် မှိန်းလျက် ရှိနေသည်။ မင်ယွဲ့သည် ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"သူကတော့ ငါတို့အိမ်မှာ အပန်းအပြေဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ— </p> <p> </p> <p>“အလုပ်မလုပ်ဘဲနဲ့ ဒီလိုပဲ အမြဲတမ်း နေနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ"</p> <p> </p> <p> ဟု ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် "မင်းနဲ့ အမြဲတမ်း အတူရှိနေချင်တယ်" ဟူသော စကားကိုမူ ရင်ထဲ၌သာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save