Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အချစ်တော်လေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဆရာ... ယွဲ့ယွဲ့တို့နဲ့ တခြားသူတွေကို ဆရာ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ခိုင်းရတာ မရှက်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဆရာ လူမီရဲ့ တပည့်ပြောသွားတဲ့ စကားလေ”</p> <p> </p> <p>“ငါက ဘာလို့ အားနာနေရမှာလဲ ငါက မင်းရဲ့ဦးလေးဖြစ်နေတာ မှားလို့လား”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ့အသက်က ၆၀ ရှိပြီလေ၊ အဘိုးဖြစ်ရမယ့် အရွယ်ကြီးကို”</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးလူသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက အသက် ၅၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာကွ မင်းကသာ အဘိုးကြီး၊ မင်းကသာ အဘိုးကြီး... မင်းကို ဂိုဏ်းကနေ ထုတ်ပစ်မယ်၊ အခုချက်ချင်း ထုတ်ပစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်ကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ ထွက်မသွားရသေးမီမှာပင် နားနေဆောင်အတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများနှင့် စားပွဲရိုက်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ အဘိုးကြီးက အားအင်တွေ ပြည့်လျှံနေတာ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဆရာနှင့် တပည့်ကြားမှ ရန်ဖြစ်နေကျ အလေ့အထကို ရေသောက်မြစ်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ရာ မင်ယွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ကားမောင်းထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လမ်းမှာ ဂရုစိုက်ဦးနော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် ကားနားတွင် ရပ်လျက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်ကာ ကားထဲရှိလူကို နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာ ရည်းစားဖြစ်သူက သူ့ချစ်သူကို အိမ်ပေါ်တက်ပြီး စကားပြောဖို့ မဖိတ်ခေါ်တာမျိုး ရှိတတ်လဲဟင်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အားငယ်သယောင် မျက်နှာပေးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ဆရာလူမီနှင့် သူ၏တပည့် ပြောခဲ့သော စကားများကိုပင် ယုံကြည်ချင်လာတော့သည်။ မိုဟန်ကျီသည် တကယ်ပင် ပြဇာတ်ကပြရန် သင့်တော်သူ ဖြစ်နိုင်သည်၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ အမူအရာလေးများက အတော်လေး ပိုင်နိုင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာကတော့... သူ့ရည်းစားရဲ့ အခန်းက နည်းနည်း ရှုပ်ပွနေလို့ ဧည့်သည်လက်ခံဖို့ မသင့်တော်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မဆုံးသေးသော စကားစုများက စိတ်ကူးယဉ်စရာ ဝေဝေဝါးဝါး အဓိပ္ပာယ်များကို ချန်</p> <p>ရစ်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါမှမဟုတ် ဘာဖြစ်နိုင်လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အစက စနောက်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါမှမဟုတ်လည်း... ရည်းစားဖြစ်သူက သူ့ချစ်သူကို ဧည့်မခံချင်ရုံ သက်သက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“အင်းလေ... မင်းက အဲဒီလို ထင်နေတာကိုး ငါတော့ တကယ် ဝမ်းနည်းသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကားတံခါးကို အတွင်းဘက်မှ ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ကားထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ အမှတ်မထင် ဖြစ်သွားပြီး မိုဟန်ကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ ထွက်သက်ငွေ့နွေးနွေးက သူမ၏ ဖြူစင်နုနယ်သော လည်တိုင်ကို ထိတွေ့သွားသောအခါ မင်ယွဲ့မှာ အလိုအလျောက် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“စတာ ရပ်တော့၊ လွှတ်ဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏ရင်ဘတ်ကို အသာတွန်းလိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>အလွန်နီးကပ်နေသောကြောင့် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများအောက်မှ သူ၏ ကြံ့ခိုင်သော ကြွက်သားများကို သူမ၏လက်ဖြင့် ထိမိသွားပြီးနောက် လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ ယွဲ့ယွဲ့... မင်း ထိချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ရိပ်မိသွားသော မိုဟန်ကျီက သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့နှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထိတွေ့ရုံမျှနှင့် အားမရနိုင်တော့ချေ၊ ဤဘဝတွင် သူမမရှိဘဲ သူ မရှင်သန်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မထိချင်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေသော်လည်း မိုဟန်ကျီ၏ နွေးထွေးသော ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားခြင်း ခံထားရသော သူမ၏ လက်ကမူ အလိုလို လှုပ်ရှားသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ...”</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်သော ရယ်သံလေးတစ်ခု နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ မင်ယွဲ့မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ငါက မင်းရဲ့ ရည်းစားလေ မင်းထိချင်</p> <p>ရင် ထိလို့ရပါတယ် ငါက မင်းအပိုင်ပဲလေ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ညို့ယူဖျားယောင်းသော အသံတိုးတိုးဖြင့် ဆိုကာ သူမ၏လက်ကို ဆွဲ၍ အောက်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... သဘောကျရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရုန်းကန်နေသော်လည်း မိုဟန်ကျီကမူ လွှတ်မပေးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ရည်းစားဖြစ်သူက သူ့ချစ်သူကို အိမ်ပေါ်မဖိတ်တာမှာ တတိယအကြောင်းရင်း တစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါက ချစ်သူဖြစ်သူက စ </p> <p>ပြီး အရေးယူလာမှာကို စောင့်နေတာမျိုး ဖြစ်</p> <p>နိုင်တယ်လေ ယွဲ့ယွဲ့... မင်းရော အဲဒီလို မထင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် ညင်သာလှပြီး ပင်လယ်နက်ထဲမှ နတ်သမီးလေးက ကမ်းခြေရှိ မိန်းကလေးကို ဖျားယောင်းသွေးဆောင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ပါးသူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံယူတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် အစောပိုင်းက စိတ်အခြေအနေကို မပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို နားလည်သွားသောအခါ အားလုံးက အဆင်ပြေသွားခဲ့သည်။ မိမိချစ်သူကို ဘာကို ကြောက်နေရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကတော့ မဟုတ်သေးဘူး ထင်တယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အကွက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မိုဟန်ကျီကို ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းများကို လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်ရာ သူမ အတည်အပေါက် လုပ်ဆောင်လာသောအခါ မိုဟန်ကျီမှာ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အို... အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါက အမြဲတမ်း ငါ့ရည်းစားပြောတာကို နားထောင်တတ်တာပါနော်”</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေ ရောက်နေသည့်တိုင် မိုဟန်ကျီက စကားမပြတ်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ နက်တိုင်ကို ဖြေလိုက်ပြီး သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ပူးချည်ကာ ထိုင်ခုံနောက်ကျောနှင့် တွဲ၍ ချည်နှောင်လိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မရုန်းကန်ဘဲ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ မှီလိုက်ကာ မင်ယွဲ့ကို ချစ်မြတ်နိုးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ စိတ်တိုင်းကျ လုပ်သမျှကို ခွင့်ပြုထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ထင်တာကတော့... ရည်းစားဖြစ်သူက သူ့ချစ်သူကို အိမ်ပေါ်ဖိတ်လိုက်ရင် အဲဒီလူက သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်မှာကို ကြောက်နေတာ ဖြစ်</p> <p>မယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိမိက ဦးဆောင်ရခြင်းကို အတင်းအကျပ် ခံရခြင်းထက် ပို၍ နှစ်သက်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p> အချည်ခံထားရသော မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ရင်း သူမမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း မထိန်းချုပ်ပါနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား လုံးထွေးနေစဉ်အတွင်း မိုဟန်ကျီ၏ ရှပ်အင်္ကျီမှာ ခါးပတ်အောက်မှ ကျွတ်ထွက်နေပြီး နက်တိုင်ကိုလည်း မင်ယွဲ့က ဖြည်ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ တွန့်ကြေနေသော အင်္ကျီဖြူဖြူသည် မိုဟန်ကျီအား တစ်ပါးသူ၏ အလိုကျ ဖြစ်နေရသော အားနွဲ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားစေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအထင်သည် မှားယွင်းလှသည်။</p> <p>သူသည် မင်ယွဲ့၏ ရှေ့မှောက်တွင် တမင်တကာ အားနည်းဟန် ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပြုံးယောင်သန်းနေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများအောက်တွင် ချက်ချင်းပင် အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်သည့် သားရဲတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာ၊ အပြောအဆိုနှင့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းသည် လမင်းလေးကို ဖျားယောင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှုံးပေးရန် ခွင့်မပြုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီ၏ ရှုပ်ပွနေသော အင်္ကျီဖြူအောက်သို့ သူမ၏ လက်ကို လျှိုသွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မင်ယွဲ့ ကားပေါ်တက်ကတည်းက မှန်များကို ပိတ်ထားခဲ့သဖြင့် သူမ စိတ်ကြိုက် လှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ လက်ကလေးသည် အေးမြနေပြီး သူ၏ ခါးတစ်ဝိုက်ကို ထိတွေ့သွားသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပူရှိန်များ တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“သဘောကျရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ စကားကိုပင် သူ၏ထံသို့ ပြန်လည် ပေးအပ်လိုက်သည်။ သူမသည် အမြဲတမ်း လက်တုံ့ပြန်တတ်သူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အေးအေးဆေးဆေး မှီထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီမှာ ဆက်လက်၍ မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ချေ။ </p> <p>သူ၏လက်များမှာ မငြိမ်မသက် ရုန်းကန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ချစ်သူ... မလှုပ်နဲ့လေ ကျွန်မက ရှင့်ရည်းစားပဲ၊ ရှင်က ကျွန်မကို စိတ်တိုင်းကျ ထိလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စကားသက်သက် ပြောနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လက်တွေ့လည်း လုပ်ပြနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်သည် အထက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး မိုဟန်ကျီကို အပြုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့...”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာပြီး ရင်ဘတ်မှာလည်း နိိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ ဆော့လို့ မဝသေးဘူး ဒါက ရှင့်ဘက်က စတာဆိုတော့... ကျွန်မက ‘ပြီးပြီ’ လို့ မပြောမချင်း ဒါက မပြီးသေးဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်များကို ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူမသည် ဦးဆောင်ရခြင်း၏ အရသာကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ကိုယ် မှားသွားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာ လက်နက်ချရန်မှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ချေ။ ဤခံစားချက်မှာ သည်းခံနိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။ မင်ယွဲ့၏ လက်နှင့် ထိတွေ့မိသော နေရာတိုင်းတွင် သူ တုန်ယင်နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်များမှာ အချည်ခံထားရပြီး ခြေထောက်များမှာလည်း ပိတ်မိနေသဖြင့် သူသည် လုံးဝ မလှုပ်</p> <p>နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်နေရာမှာ မှားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ချစ်သူများ ရန်ဖြစ်လျှင် မေးလေ့ရှိသော အမေးကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစစအရာရာ မှားပါတယ်၊ မင်းကို မစနောက်သင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အသက်ရှုငွေ့များက ပူနွေးနေပြီး မင်ယွဲ့ကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းများမှာလည်း ဝေဝါးနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ကျွန်မကို ဖျားယောင်းဦးမှာလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ဖိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ကိုယ့်ရည်းစားပဲလေ၊ ဒါက ဖျားယောင်းတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သတိရှိနေဆဲဖြစ်ရာ ပြန်လည် ငြင်းချက်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ဒါကို ဖျားယောင်းတာလို့ မခေါ်ရင် ဘာခေါ်ဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ သူ၏ လည်ပင်းနားသို့ တိုးကပ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ စကားပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် မိုဟန်ကျီ၏ နားရွက်ကို မတော်တဆ ထိမိသွားရာ သူ၏ နားရွက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပူထူသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သိပ်ပြီး အပြစ်ကင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ မင်ယွဲ့မှာ ပျော်ရွှင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ‘ရိုမန်တစ်’ ဖြစ်တယ်လို့ ခေါ်တာပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်က ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>ဤစကားက မင်ယွဲ့ကို ကျေနပ်သွားစေသဖြင့် သူမက သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက အတော်လေး ကောင်းသားပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ လွှတ်ပေးလိုက်</p> <p>မယ်”</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်တင်ထားလျက် ကိုယ်ကို ပြန်မတ်လိုက်ကာ စနောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဦး၏ ကိုယ်ငွေ့များ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် လေထုမှာ ချက်ချင်း ကြည်လင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူ၏ လက်များကို ချည်နှောင်ထားသော နက်တိုင်ကို ဖြည်ပေးလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း မင်ယွဲ့ကို ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ တပ်မက်မှုများဖြင့် တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်မှ တွေ့မယ်နော်... အချစ်တော်လေး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားတံခါးကို အသာတွန်းဖွင့်လိုက်ပြီး ကားထဲသို့ လေထဲမှတစ်ဆင့် အနမ်းတစ်ခု ပေးပို့ကာ ကျော့ကျော့မော့မော့ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အရမ်း... ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စကားနှစ်လုံးကို ရေရွတ်</p> <p>လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ့ကို “အချစ်တော်လေး” ဟု ခေါ်ခဲ့သော အမှတ်တရကို သူက မြတ်နိုးစွာ ခံစားနေမိသည်။ ထိုခံစားချက်သည် ကြီးမားသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ခံစားချက်ထက်ပင် ပို၍ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ကို အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ထားနိုင်မှသာ ကားကို စတင် မောင်းထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နင် ခုနက ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ့ကို ဘာလို့ ပိတ်ထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာသော်လည်း မင်ယွဲ့က သူ့ကို ယခုကဲ့သို့ မဆက်ဆံသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကလေးတွေက လူကြီးကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး သိချင်စိတ် မများသင့်ဘူး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် ခုနက ကားထဲမှ ရမ္မက်ပြင်းထန်သော မြင်ကွင်းများက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားရာ သူမ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်... မိုဟန်ကျီ ပြန်သွားပြီလား နင်တို့ ငါ့ကွယ်ရာမှာ အရသာရှိတာတွေ ပြန်စားနေကြတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့အပေါ် အထင်ကြီးမိသွားကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူက တစ်ခုခု လေးလေးနက်နက် ပြောမည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စားဖို့ တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ပါဘူး၊ နင့်ရဲ့ ခေါင်းသေးသေးလေးထဲမှာ တစ်နေ့ကုန် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တံခါးကို ဖွင့်ကာ လိုက်ကာများကို ဆွဲလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ယွမ်ပေါ့ကလည်း သူမနောက်မှ လိုက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်ယွဲ့သည် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ညအိပ်ဝတ်စုံလဲကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကျန်ဟင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အို... အချစ်နယ်မြေထဲ ရောက်နေတဲ့ မစ္စမင်က ငါတို့ကို စကားပြောဖို့ အချိန်ရပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>အနားတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျန်းက ချက်ချင်းပင် သူမ လုပ်လက်စများကို ရပ်လိုက်ပြီး အနားသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ထိုအခြေအနေကို သတိပြုမိသဖြင့် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ စပီကာ ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က ငါ့အပေါ် ရန်ငြိုးတွေ ထားနေတာ ကြာပြီ ထင်တယ် ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့... ဒါက မတရားဘူးလေ ငါတို့က ကုမ္ပဏီမှာ နင့်အတွက် ပိုက်ဆံရအောင် အလုပ်လုပ်နေရပြီး နင်ကတော့ ရည်းစားနဲ့ ချိန်းတွေ့နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ကို ဆွဲယူကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ နင်တို့ ချိန်းတွေ့ဖို့အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုကို ငါ ဖန်တီးပေးထားတာပဲလေ နင်တို့က အခွင့်အရေးကို အသုံးမချရင် ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ “ရုံးတွင်း အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေကိုမှ ကောင်းမွန်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်လို့ သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင်တော့ သိပ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... နောက်နေတာတွေ တော်တော့ ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုနဲ့ ကိစ္စက ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်သည် မင်ယွဲ့အနေဖြင့် ဘာကိစ္စမှမရှိဘဲ အလကား စကားပြောရန် ဖုန်းဆက်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိနားလည်ထားသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုန်းဟူ ဂေဟစနစ် စီမံကိန်းက အစိုးရက ကြီးကြပ်တဲ့ အကြီးစား စီမံကိန်း တစ်ခုပဲ ဒါကို ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုက တင်ဒါအောင်ထားတာ သူတို့က ငါတို့ကို ပါဝင်စေချင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ငါတို့ လက်ခံလိုက်တယ် ဒီစီမံကိန်းသာ ပြီးသွားရင် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက အမြင့်ဆုံးအထိ တက်လှမ်းသွားမှာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်သည် မင်ယွဲ့ ဖော်ပြနေသော အနာဂတ် မြင်ကွင်းတွင် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် စီးပွားရေး စတင်လုပ်ကိုင်ကတည်းက သူ၏ ရည်မှန်းချက်များမှာလည်း တောက်လောင်ခဲ့ရသည်။ မင်ယွဲ့ ပြောလေလေ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း တောက်ပလာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ကိစ္စကို ငါ ချက်ချင်း ဆွေးနွေးလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤစီမံကိန်းကို စောင့်ကြည့်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကရော ဘယ်လို အခြေအနေရှိလဲ”</p> <p> </p> <p>အလုပ်အကြောင်း ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝမ်ကျန်းက စပ်စုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ သူငယ်ချင်း မင်ယွဲ့သည် အမြဲတမ်း လူပျိုကြီးကဲ့သို့ နေလာခဲ့ပြီး မိုဟန်ကျီကလည်း အမြဲတမ်း တည်တည်တံ့တံ့ နေတတ်သူ ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး ချစ်သူဖြစ်ကြသောအခါ မည်သို့ နေထိုင်ကြမည်ကို စိတ်ကူးရခက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားသော်လည်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူက မမြင်</p> <p>နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>“နင် အဲဒီလောက် သိချင်နေရင် ကျန်ဟင်နဲ့ သေချာ စကားပြောကြည့်ပါလား”</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဒီကောင်မလေး ဖုန်းချသွားပြီ စကားမပြောချင်ရင်လည်း ပြောပေါ့၊ ဘာလို့ ချက်ချင်း ဖုန်းချသွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဖုန်းကို ကိုင်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က သူများရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာတွေကို ဘာလို့ စပ်စုတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ဝမ်ကျန်းကို ကြည့်ကာ ချစ်စဖွယ် ကောင်းနေသည်ဟု တွေးတောရင်း ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိချစ်ရသူ လုပ်ဆောင်နေသမျှကို ကြည့်နေရရုံနှင့်ပင် ပျော်ရွှင်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် မသိပါဘူး၊ သူငယ်ချင်း အရင်းအချာတွေဆိုတာ အရာရာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကောလိပ်တက်စဉ်က အရာရာကို တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ နင် ဒီမှာ ရှိနေလို့ ယွဲ့ယွဲ့က ရှက်သွားတာ နေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ပြုံးလျက်ပင် မငြင်းဆိုခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“နင် ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငါ့အမွှေးတွေကို အကုန်လုံး ဆွဲနှုတ်ပစ်တော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်သွားသည်။ ထိုစကားမှာ ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး စနစ်တစ်ခုက အဘယ်မှာလျှင် ထိပ်ပြောင်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ငါ နင့်အတွက် တစ်ခုခု ချက်ပေးမယ် ဘာစား</p> <p>ချင်လဲ ကြက်သားစပ်ချက်လား၊ စီချွမ်ဘဲကင်လား၊ ဝက်သားပြားပြုတ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝက်နံရိုး ချိုချဉ်လား...”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ယွမ်ပေါ့ အကြိုက်ဆုံးအရာကို ပြောကာ အကြောင်းအရာကို လွှဲလိုက်ပြီး ဟင်းလျာစာရင်းများကို ရွတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကုန်လုံး စားမယ်”</p> <p> </p> <p>သူ့ထံသို့ ကမ်းလှမ်းလာသော ရွှေတုံးများကို သူက အကုန်လက်ခံသည်။ စဉ်းစားရုံနှင့်ပင် သွားရည်ကျစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“အများဆုံး ဟင်းလေးမျိုးပဲ၊ စားရင်စား မစားရင်နေ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ဟင်းချက်စရာများကို ထုတ်ယူကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လေးမျိုးဆိုလည်း လေးမျိုးပေါ့၊ ငါ စားမယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် အစားအသောက် ရွေးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ အိုးခွက်ပန်းကန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယွမ်ပေါ့သည် ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် မှန်တံခါးမှတစ်ဆင့် အတွင်းဘက်သို့ အာရုံစိုက် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပွဲပေါ်ရှိ မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းက မြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်စက်၏ အသံများ ဆူညံနေသဖြင့် မင်ယွဲ့မှာ ဖုန်းမြည်သံကို မကြားမိချေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် သူ၏ စားချင်စိတ်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးလိုက်သော စားပွဲပေါ်မှ တရားခံကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းမြည်သံက ကြာလာသောအခါ သူ စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို အမြန်ပင် ဆွဲဖွင့်လိုက်ပြီး မင်ယွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ ဆက်လက် ငေးကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဗီဒီယိုကောလ်နှင့် ဆက်သွယ်သွားသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဘာသံမှ မကြားရသဖြင့် ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖုန်းတွင် လက်ဗွေရာ သို့မဟုတ် မျက်နှာပြင် ဖတ်ရှုခြင်း ကဲ့သို့သော လုံခြုံရေး စနစ်များ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က သူမ၏ ဖုန်းတွင် အဆင့်မြင့် နည်းပညာသုံး အက်ပ် တစ်ခု ထည့်သွင်းပေးထားသဖြင့် သူမ မဟုတ်ပါက အရေးကြီး အချက်အလက်များ ယိုစိမ့်နိုင်ခြင်း မရှိရာ မင်ယွဲ့မှာ လျှို့ဝှက်နံပါတ် ပေးထားရန် ပျင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့...”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ခေါ်လိုက်သော်လည်း သူ မြင်နေရသည်မှာ အခန်းမျက်နှာကြက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် အသံကြားသောအခါ အနားသို့ တိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ယွမ်ပေါ့၏ မျက်နှာကြီး အနားသို့ တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရယ်မောလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေ ဘယ်မှာလဲ မင်းက အကို့ဖုန်းကို ကိုင်</p> <p>လိုက်တာလား ယွမ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးမှ ယွမ်ပေါ့ကို ထိုသို့ မေးမိခြင်းမှာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် သူ့စကားကို နားလည်နိုင်သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အာရုံမှာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့သာ ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖုန်းကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် မယူလိုက်ပြီး ခဏတာ ဟိုလှည့်ဒီလှည့် လုပ်ကာ ကင်မရာကို မီးဖိုချောင်ထဲရှိ မင်ယွဲ့ရှိရာသို့ ချိန်ပေးလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့... ငါတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု လုပ်ကြရအောင် နောက်ဆို နင့်အမေကို ဟင်းမချက်ခိုင်းပါနဲ့တော့လား အဲဒီအစား ငါကပဲ နင့်အတွက် ချက်ပေးမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးနေသည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမေ... အမေ... နင်ကမှ အမေ အစစ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့က စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူနှင့် မင်ယွဲ့သည် ဝိညာဉ်ချင်း ဆက်နွှယ်နေသော စနစ်နှင့် အိမ်ရှင် ဖြစ်ကြပြီး ပုခုံးချင်းယှဉ်၍ တိုက်ပွဲဝင်နိုင်သော အဖော်များလည်း ဖြစ်ကြသည်၊ သို့သော် ယွဲ့ယွဲ့က သူ၏ အမေ မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူက ယွဲ့ယွဲ့ကို “အမေ” ဟု ခေါ်လိုက်လျှင် သူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့... ယွမ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူက လက်စားချေတတ်သော ယွမ်ပေါ့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိမှန်း မသိလိုက်ပေ။ ယွမ်ပေါ့က ဖုန်းကို မတော်တဆ တိုက်ချလိုက်သဖြင့် ကင်မရာ ဖုံးသွားသည်ဟုသာ သူ ထင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက အခန်းမျက်နှာကြက်ကို မြင်နေရသေးသော်လည်း ယခုမူ အမှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။ သူ မျှော်လင့်နေရသော မိန်းကလေးမှာလည်း ဗီဒီယိုထဲတွင် ခဏတာသာ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ရောက်နေသော်လည်း မိုဟန်ကျီသည် အလုပ်နှင့် မကင်းကွာနိုင်ပေ။ သူသည် စာရွက်စာတမ်းများကို ဖွင့်ဖတ်ကာ စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဗီဒီယိုကောလ်က ပြတ်မသွားသေးဘဲ မင်ယွဲ့၏ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းချက်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုအသံကို ဆူညံသည်ဟု မထင်ဘဲ အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူရှိနေရသကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကိုပင် ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့... ထမင်းစားလို့ ရပြီ”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ မိန်းကလေး၏ ကြည်လင်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ အလုပ်များကို ခေတ္တ ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ဖုန်းကို မင်ယွဲ့၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်စလေးကို ထုတ်ကာ စတင် စားသောက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်သောအခါ တစ်ဖက်မှ အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယွမ်ပေါ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ယွမ်ပေါ့က ဗီဒီယိုကောလ်ကို ကိုင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွဲ့ယွဲ့...”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စကားမပြောမီမှာပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံလေးက လှမ်း၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်ပြီး လက်ဆေးရန် ဖုန်းကို ယူသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောဖြစ်ကြဘဲ ဖုန်းထဲတွင် ရေစီးသံကိုသာ ကြားနေရသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့သည် လတ်တလောတွင် မိုဟန်ကျီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရန် အခက်တွေ့နေရဦးမည် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ့ကို မြင်လိုက်တိုင်း ကားထဲတွင် သူမ ပြုမူခဲ့သော အထိန်းအကွပ်မဲ့သည့် အပြုအမူများကို အလိုလို ပြန်လည် မြင်</p> <p>ယောင်နေမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save