Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဆရာ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”</p> <p> </p> <p>စိမ်းသက်သော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံသည် မင်ယွဲ့၏ နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ရှေ့တွင် မိတ်ဆွေတစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသော ပရော်ဖက်ဆာ ယန်မှာ ပြုံးနေရာမှ တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုသူ၏ အသံကို ကြားရုံမျှနှင့်ပင် ဆရာဖြစ်သူက မှတ်မိသွားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရင်းနှီးသောသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းရဲ့ ဆရာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် အသစ်ရောက်လာသူကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မနှစ်မြို့မှုကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆရာဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ယခုကဲ့သို့ သိသာထင်ရှားသော စိတ်ခံစားမှု အပြောင်းအလဲမျိုးကို မင်ယွဲ့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုအမျိုးသားကို စပ်စုလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်နေမိသည်။ သူမသည် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ အငယ်ဆုံး တပည့်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စီနီယာ အစ်ကို၊ အစ်မများနှင့် တွေ့ဆုံဖူးသော်လည်း ရှေ့မှလူကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သို့သော် ပါးနပ်သော မင်ယွဲ့သည် ထိုသူမှာ မည်သူဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ဝူဟောက် ဆိုသည့် နာမည်ကို ဆရာ့ထံတွင် မြွက်ဟခဲ့ဖူးရာ ထိုစဉ်က ဆရာသည် ထိုအကြောင်းကို ပြောရန် ဝန်လေးနေ</p> <p>ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က သိပ်ကို ရက်စက်တာပဲ ငါတို့က ငါးနှစ်တောင် ဆရာတပည့် ဖြစ်ခဲ့ကြတာပဲဟာ”</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပါသည်၊ သူတို့က သာမန် ဆရာနှင့် ကျောင်းသား ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ မင်ယွဲ့နှင့် လျိုဝေတို့ကဲ့သို့ပင် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က တရားဝင် လက်ခံထားသော တပည့်အရင်းအချာများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်၏ ရယ်သံမှာ ဗြောင်ကျလှပြီး သူသည် အမှတ်တရဟောင်းများကို လာရောက်ပြောဆိုခြင်းထက် လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ထိုသူ၏ အချက်အလက်များကို မင်ယွဲ့အတွက် ချက်ချင်း ရှာဖွေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်၊ အသက် ၃၄ နှစ်၊ ယန်ကျင်း တက္ကသိုလ်မှ ဘဏ္ဍာရေး မဟာဘွဲ့ ရရှိထားသူ ဖြစ်ပြီး ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ တပည့်ဟောင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆင်းရဲသော မိသားစုမှ လာသူဖြစ်သဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က သူ ကျောင်းတက်စဉ်ကာလ တစ်လျှောက်လုံး ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် စီးပွားရေး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခု၌ ပြိုင်ဘက်ကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းကာ ဆရာဖြစ်သူကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ ကုမ္ပဏီမှာ ဒေဝါလီခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ဆရာတပည့် ဆက်ဆံရေးလည်း အပြီးတိုင် ပြတ်</p> <p>တောက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ မင်းအပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာ ယန်က လှည့်ထွက်ရန် ပြင်</p> <p>လိုက်သော်လည်း ဝူဟောက်က ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပရော်ဖက်ဆာ ယန်... စကားတွေက သိပ်ကို နှလုံးသား မရှိရာ မကျဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာ ဝူ... ဆရာက ခွေးတွေကို ငါးနှစ်ကြာအောင် ကျွေးမွေးခဲ့ပေမယ့် အဲဒီခွေးတွေဆီက ကျေးဇူးသိတတ်မှုကိုတော့ ဘယ်တုန်းကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကိုက်တတ်တဲ့ ခွေးဆိုတာ ကိုက်တတ်တဲ့ ခွေးပါပဲ ရွံစရာကောင်းပြီး အရှက်မရှိတဲ့ လူစားမျိုးတော့ လာမလုပ်ပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံး တစ်လုံးမျှ မသုံးဘဲ ဝူဟောက်ကို ထိရောက်စွာ ဆဲဆိုလိုက်</p> <p>ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က ဘယ်သူ့ကို ကိုက်တတ်တဲ့ခွေး၊ ဘယ်သူ့ကို ဖားယားတတ်တဲ့သူလို့ ပြောနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်မှာ လူအများကြားတွင် ဆိတ်ဆိတ်နေကြစဉ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဝင်ရောက် ပြောဆိုလာသဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p> လူအများစုမှာ ထိုသူနှစ်ဦးကြားမှ ရန်ငြိုးကို သိရှိထားကြသော်လည်း မည်သူမျှ ဝင်မပါလိုကြပေ။ သို့သော် မင်ယွဲ့မှာမူ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ တပည့်ဖြစ်ရာ ပြောဆိုပိုင်ခွင့် ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“မစ္စတာ ဝူ... လူဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းကောင်း သိသင့်တယ်၊ စကားတွေကို အတည်ယူမနေပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ “ရှင့်ကို ဆဲနေတာ” ဟုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အို... ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကတော့ တကယ်ကို အိုမင်းလာပြီပဲ၊ မျက်စိတွေပါ မှုန်လာပြီ ထင်</p> <p>တယ်”</p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်သည် မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာကို သတိပြုမိသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုနောက်ပိုင်း ကျောင်းသားတွေရဲ့ ရုပ်ရည်ကိုပဲ ကြည့်နေကြတာကိုး နောင်ကျရင် နာမည်</p> <p>ပျက်မှာကိုတော့ မစိုးရိမ်ဘူးလား မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားများမှာ ပိုမို ရိုင်းစိုင်းလာသဖြင့် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>“တိရစ္ဆာန်ထက် မသာတဲ့ကောင်...”</p> <p> </p> <p>ယဉ်ကျေးသော ပညာတတ်များမှာ ဆဲဆိုရန် စကားလုံး အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ ဤစကားကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်က ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် ပြင်စဉ် မင်ယွဲ့က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း အကြောင်း ပြောရရင်တော့... ရှင်က အရှက်အကြောက် မရှိတာ အသိသာကြီးပဲလေ ရှင်က ဆရာ့ဘဝရဲ့ အမည်းစက် တစ်ခုပဲ ပြီးတော့ ရှင်က ရုပ်ဆိုးတာ မှန်ပေမယ့် သူတစ်ပါးအပေါ် မနာလိုဖြစ်တာတော့ မကောင်းဘူးနော် ကျွန်မ ချောနေတာကို ရှင် မနာလိုဖြစ်နေမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ဝူဟောက်မှာ အကြီးအကျယ် အရှက်ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ဝူဟောက်သည် ယခင်ကတည်းက ဆင်းရဲမှုကြောင့် မကျေနပ်ချက်များ ရှိခဲ့ပြီး ဆရာဖြစ်သူက သူ့အပေါ် တရားမျှတမှု မရှိဟု အမြဲ ထင်မြင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်စင်စစ် ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် မည်သူမဆို ကြိုးစားမှုအပေါ် မူတည်၍သာ ဆုချီးမြှင့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အေးစက်သော အကြည့်များက သူ့ကို ပိုမို ဒေါသထွက်စေသည်။</p> <p> </p> <p>“နင် ဘာသိလို့လဲ နင် ဘာမှ မသိဘဲနဲ့—”</p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြောင့် လူအများ ပိုမို စုရုံးလာကြသည်။ မင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုသူမှာ ကျေးဇူးမသိတတ်သော လူယုတ်မာ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ သိဖို့ မလိုပါဘူး ဆရာသမားကို မရိုသေဘဲ ဘာပညာရပ်ဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုမှ မရှိတဲ့ အသုံးမကျတဲ့သူ တစ်ယောက်အကြောင်းကို သိဖို့ မလိုအပ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် “ငါ့ကို မထိရင် ငါလည်း မထိဘူး” ဟူသော မူကို ကိုင်စွဲထားသူ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက စတင်လာပါက သူမ၏ စကားလုံးများမှာ အဆိပ်လူးမြားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်သည် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသော တပည့်မလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာ ယန်၏ အသံမှာ အိုမင်းသော်လည်း ခိုင်မာလှသည်။ ဆရာဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်တော့သဖြင့် မင်ယွဲ့လည်း သူနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဝူဟောက်မှာမူ ဒေါသကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီး သူတို့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆွေးနွေးပွဲ စတင်သောအခါ ခန်းမအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းက မြို့ဟောင်း ပြန်လည် ပြုပြင်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အကြံပြုချက်များ တောင်းခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်ကတော့ ဖျက်ဆီးပြီး အသစ်ပြန် တည်ဆောက်ဖို့ အကြံပြုချင်ပါတယ် ဒေသခံ စီးပွားရေးသမားတွေကိုတော့ တခြားနေရာမှာ အစားထိုး နေရာချပေးသင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လူငယ်တစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုသူမှာ ဆိုင်ခန်းပေါင်းများစွာကို မည်သို့ နေရာချပေးရမည်ကိုမူ အဖြေမပေးနိုင်ချေ။ လူအများက အမျိုးမျိုး အကြံပြုကြသော်လည်း ခိုင်မာသော အဖြေ မထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လူအများ၏ အံ့သြသော အကြည့်များကြားမှ မင်ယွဲ့က လက်ညှိုးထောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သမီးလေး... ဘာပြောစရာ ရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းက ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဝူဟောက်ကမူ မင်ယွဲ့သည် လူကြားထဲတွင် လူစွမ်းကောင်း လုပ်ချင်နေသည်ဟု ထင်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အသစ်တည်ဆောက်ထားတဲ့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးမှာ နေရာမလုံလောက်ရင် အရှေ့မြို့စီးပွားရေး လမ်းမကြီးမှာ ယာယီ နေရာချပေးလို့ ရနိုင်ပါတယ်ရှင့်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ၊ ငါတို့ ဘာလို့ အဲဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးကလည်း အသစ်ပဲ၊ ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီး အားနေသေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>လူအချို့က ထောက်ခံကြသော်လည်း ဝူဟောက်က ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟက်... နင့်စကားက အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးက နင့်အပိုင်ကျနေတာပဲ နင်ပဲ ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့ အချိန်ကျမှ လာပြောစမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>လူအများကလည်း အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီး၏ ပိုင်ရှင်မှာ မည်သူမှန်း မသိကြသဖြင့် ညှိနှိုင်းရန် ခက်ခဲနိုင်ကြောင်း တွေးတောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သမီးလေး သမီးက ငါတို့ကို လမ်းစအသစ် တစ်ခု ပေးလိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူးရှင့် ဒါနဲ့... ကျွန်မက အဲဒီ အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင်ပါ၊ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့အတွက် ကျွန်မဆီကို လူလွှတ်ပြီး ဆွေးနွေးနိုင်ပါတယ်ရှင့်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့အတွက်မူ ငွေကြေးမှာ ဂဏန်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် နိုင်ငံတော် စီမံကိန်းများအတွက် ကူညီရန် ဝန်မလေးပေ။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ အဲဒီနေရာကို ကျွန်မပဲ စိတ်ကြိုက် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီလို့ ပြောလို့ရမလားရှင့်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ နောက်ဆုံး စကားမှာ ဝူဟောက်ကို ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဝူဟောက်မှာ မျက်နှာကြီး ပျက်သွားတော့သည်။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် မင်ယွဲ့အနေဖြင့် လိမ်ညာပြောဆိုမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းများမှာလည်း မင်ယွဲ့ကို အထင်ကြီး လေးစားစွာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ ပရော်ဖက်ဆာ ယန်မှာလည်း သူ၏ တပည့်မလေးတွင် ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားသော စီးပွားရေး လုပ်ငန်း ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“သမီး... အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး လမ်းမကြီးရဲ့ ဘယ်အပိုင်းက သမီးအပိုင်လဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ စီနီယာတစ်ဦးက စပ်စုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကို ပြောတာလဲရှင့်”</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့က နားမလည်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှေ့မြို့ စီးပွားရေး ဇုန်မှာ အပိုင်း (Zone) A ကနေ F အထိ ခြောက်ခု ရှိတာလေ”</p> <p> </p> <p>“အားလုံး ကျွန်မ အပိုင်ပါရှင့်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ရာ ထိုသူမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော စီးပွားရေးဇုန် တစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>ပရော်ဖက်ဆာ ယန်ကလည်း ဘေးမှ နားထောင်နေရင်း သူ၏ တပည့်မလေးမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ ကြွယ်ဝနေကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆိုင်ခန်းတွေ နေရာချထားရေး ကိစ္စကတော့ ပြေလည်သွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ပြဿနာ တစ်ခု ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>စင်ပေါ်မှ လူကြီးမင်းက ဆက်လက်၍ ဆိုလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p> </p> <p>“ယန်ကျင်းဆိုတာ သမိုင်းအမွေအနှစ်တွေ ကြွယ်ဝတဲ့ နေရာပါ လမ်းဟောင်းတွေဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ပြယုဂ်တွေပဲ ဒါကြောင့် အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါပေမဲ့ အဆောက်အအုံတွေက ဟောင်းနွမ်းနေပြီး လူနေလည်း အရမ်း ထူထပ်နေတယ်...”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save