Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချိန်းဆိုမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အမျိုးသားဝန်ထမ်းသည် မိမိရှေ့မှ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးကို မသိစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိရာမှ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဘာတွေ ငေးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုမလေးက လက်ဖြင့် အသာတို့ကာ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ကတိဖျက်ဖို့တော့ မကြိုးစားနဲ့နော် မဖြစ်</p> <p>နိုင်တာ ကျွန်မ ခက်ခက်ခဲခဲ နိုင်ထားတာဆိုတော့... အဲဒီတော့ ကျွန်မကို နို့လက်ဖက်ရည် ဝယ်တိုက်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်ဝန်းကြီးများက စူးစိုက်ကြည့်လာသောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ငွေလွှဲရန် ပြင်</p> <p>လိုက်သည်။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွား</p> <p>ဟန်ဖြင့် သူက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်လလုံးအတွက် မင်းသောက်မယ့် နို့လက်ဖက်ရည်ဖိုးကို ငါပဲ တာဝန်ယူပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဖုန်းကို အမြန်ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အတည်ပဲနော် ငါ အလုပ်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုမလေးမှာမူ ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ငွေတစ်ရာပေးရမှာကို နှမြောနေပြီး တစ်လစာ နို့လက်ဖက်ရည်ဖိုးကျတော့ အကုန်ခံမယ်တဲ့လား အဲဒါက ပိုတောင် များဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမသည် စဉ်းစား၍ မရသဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အလုပ်ဆင်းရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အလောင်းအစား နိုင်သွားသဖြင့် သူမ၏ စိတ်အစဉ်မှာ လတ်ဆတ်သော ပန်းဦးပမာ လန်းဆန်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... သူငယ်ချင်းတို့ရေ၊ ဟော့ပေါ့ သွားစားကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ကုမ္ပဏီထဲမှပင် မထွက်ရသေးဘဲ သူမသည် သူငယ်ချင်းများကို ဖုန်းဆက်ကာ ဆွယ်တော့သည်။ လူငယ်တို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ပျော်ရွှင်လျှင်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းနည်းလျှင်ဖြစ်စေ အရသာရှိသော အစားအစာတစ်ခုက အရာရာကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မနက်ဖြန် ကိုယ် လာကြိုပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အိမ်ရှေ့တွင် ကားရပ်ကာ သူမ၏ နဖူးကို အသာအယာ နမ်းရှိုက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီရှင့်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးဘဲ သူမ ပြန်လှည့်ကြည့်မလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေသော အမျိုးသားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လေပြေထဲတွင် လွင့်ပါးနေသော နှင်းဆီပွင့်လေးကဲ့သို့ မင်ယွဲ့သည် သူ့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် စကားလုံးများ မလိုအပ်တော့ဘဲ အကြည့်ချင်း ဆုံရုံမျှဖြင့် ထောင်သောင်းမကသော စကားလုံးများက နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီထံသို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လျက် ခြေဖျားလေးထောက်ကာ သူ့ကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ လက်များက သူမ၏ နူးညံ့သော ခါးလေးကို အလိုအလျောက် ပွေ့ဖက်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများက ချက်ချင်းပင် ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ် သွားပြီနော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရှက်ပြုံးလေးဖြင့် အပြေးအလွှားပင် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဓာတ်လှေကားတံခါး ပိတ်သွားပြီး သူမ၏ ပုံရိပ်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုများဖြင့် မိသားစုအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လူကြီးများကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူသည် အပေါ်ထပ်ရှိ စာကြည့်တိုက်သို့ တန်းစီသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟန်ကျီ... အိမ်ရောက်ရင် အလုပ်ကိစ္စတွေကို ခဏထားလိုက်ပါဦး အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်မှပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိုမေမေသည် သစ်သီးပန်းကန်ကို ကိုင်လျက် လှေကားရင်းမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီကမူ လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မေမေ... ကျွန်တော် ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စလေးတစ်ခု လုပ်စရာ ရှိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>မိုမေမေမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ သားဖြစ်သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စများကြောင့် ခေါင်းခဲရလေ့ မရှိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်သို့ အပြေးအလွှား တက်သွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ၏ သီးသန့်စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ အံဆွဲများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုအထဲတွင် သူ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်သော စာချုပ်စာတမ်းများနှင့် မှတ်တမ်းများ အားလုံး ရှိနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုစာရွက်စာတမ်းများကို သေချာစွာ စုစည်းကာ လုံခြုံရေးသေတ္တာအတွင်း ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဤပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ယွဲ့ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံရန် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ့အတွက်မူ ငွေကြေးဆိုသည်မှာ အပြင်ပန်း အရာသာဖြစ်ပြီး ယွဲ့ယွဲ့သည်သာ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဖိုးတန်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟန်ကျီ... ထမင်းစားရအောင်”</p> <p> </p> <p>မိုမေမေက တံခါးကို လာခေါက်သောအခါမှ သူသည် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် မိုမေမေက သံသယဖြင့် မေးမြန်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်က ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ကိစ္စဆိုပြီး စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ဘာသွားလုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ပြန်စုစည်းနေတာပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အေးဆေးစွာပင် ဖြေလိုက်သော်လည်း မိုဖေဖေမှာမူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို စုစည်းနေတာလဲ ကုမ္ပဏီက ဒေဝါလီခံရတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p> </p> <p>မိုဖေဖေ၏ စကားကြောင့် မိုဟန်ကျီမှာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ လုပ်ရပ်မှာ မိသားစုဝင်များအတွက် အံ့သြစရာ ဖြစ်နေသော်လည်း သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာမူ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save