Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အသုံးမကျလိုက်တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“နင်ကတော့လေ... နိမိတ်မရှိ နံမရှိ စကားကို ကောင်းကောင်းမပြောတတ်ရင်လည်း ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါဦး”</p> <p> </p> <p>ဘေးတွင် ထိုင်နေသော မိုမေမေက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မိုဖေဖေကို လက်ဖြင့် အသာရိုက်ကာ တားဆီးလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီကမူ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ဆက်လက်ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ယွဲ့ယွဲ့ကို ပေးချင်လို့</p> <p>ပါ”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကြောင့် ခန်းမအတွင်းရှိ လူအားလုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> မိုမိသားစုတွင် မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင် အစေခံခဲ့သော အိမ်တော်ထိန်းကြီးပင် ယခုကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ဖွယ် စိတ်ကူးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“နင်တို့က လက်ထပ်ဖို့ သိပ်မစောလွန်းဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက် မိုမေမေက စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းထုတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်မှာ ကုမ္ပဏီအများကြီးရဲ့ ရှယ်ယာတွေ ရှိနေတာလေ၊ အဲဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>မိုဖေဖေကလည်း အလေးအနက် မေးမြန်းသည်။ </p> <p>အိမ်ခြံမြေနှင့် ငွေသားမှာ ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း မိသားစုစီးပွားရေး၏ အုတ်မြစ်ဖြစ်သော ရှယ်ယာများမှာမူ တစ်ချက်</p> <p>လှုပ်လျှင် အားလုံးဂယက်ရိုက်နိုင်သည့် ကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>“မိုမိသားစု ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ရှယ်ယာတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မထိပါဘူး ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာ တစ်ဝက်ကိုပဲ သူမကို ပေးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက သူ၏ အစီအစဉ်ကို အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မိသားစုကို အထိခိုက်မခံသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့် ရရှိထားသော အရာများကိုမူ ချစ်သူအတွက် ပုံအောရန် ဝန်မလေးပေ။</p> <p> </p> <p>“နင် တကယ် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား နောင်တမရဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ငြိမ်သက်နေသော မိုအဘွားက မျက်မှန်ကို ပင့် တင်ကာ မြေးဖြစ်သူကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြည်လင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု၏ လေးနက်မှုကို တိုင်းတာနေဟန်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ နောင်တမရပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အဖြေမှာ ကျောက်စာတိုင်ပမာ ခိုင်မာလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း နင့်ဘာသာနင်ပဲ ဆုံးဖြတ်တော့”</p> <p> </p> <p>အဘွားက ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အားလုံးက စိုးရိမ်နေတာ ပိုနေတာပါ ဒါက ကျွန်တော့်ဘက်က တစ်ဦးတည်းသော ဆန္ဒသက်သက်ပဲ ရှိပါသေးတယ် ယွဲ့ယွဲ့က ဒါတွေကို လက်ခံမလားဆိုတာတောင် မသေချာသေးဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ နောက်ဆက်တွဲစကားကြောင့် ခန်းမတစ်ခုလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင်ကတော့လေ... အသုံးမကျလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p> မိုဖေဖေက ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါကတော့ ရှေ့လဆိုရင် နင့်ယောက္ခမတွေနဲ့ တွေ့ရတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ အခုတော့ နင့်ဘက်</p> <p>ကတင် တစ်ဖက်သတ် ဖြစ်နေသေးတာလား”</p> <p> </p> <p> မိုမေမေကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ပြိုင်ကားကွင်းသို့ သွားရန်အတွက် သက်သောင့်သက်သာရှိသော အလုပ်ဝတ်စုံနှင့် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် အိမ်ထဲတွင် အောင်းနေရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ အပြင်ထွက်ရန် အလွန်တက်ကြွနေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ၎င်း၏ခေါင်းကို အသာပုတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အောက်ထပ်တွင် မိုဟန်ကျီက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် ဝတ်စုံအပြည့်ဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားရာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ နုပျိုလန်းဆန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို အသာအယာ ပွေ့ဖက်လိုက်စဉ် ယွမ်ပေါ့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ညပ်သွားသဖြင့် စိတ်ကောက်ကာ လက်သီးလေးများ ဝေ့ယမ်းကာ ဆဲဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယွမ်ပေါ့... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်သော်လည်း ယွမ်ပေါ့ကမူ မျက်နှာလွှဲကာ စိတ်ကောက်နေဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>ကားပေါ်တွင် မိုဟန်ကျီ ပြင်ဆင်လာသော မုန့်နှင့် နို့ကို မင်ယွဲ့က အားပါးတရ စားသုံးရင်း သူတို့သည် အရှေ့အိုင် ရပ်ကွက်ရှိ တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ပြိုင်ကားကွင်းက တောင်ပေါ်မှာလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အံ့သြစွာ မေးသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ လူသူဝေးကွာလှသဖြင့် ကုမ္ပဏီက သတိမထားမိခဲ့ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။ မိုဟန်ကျီက ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ အမျိုးသားတစ်ဦးက လာရောက်ကြိုဆိုသည်။ ထိုသူ၏ အကြည့်များက မင်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေသဖြင့် မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မိုဟန်ကျီ၏ လက်ကို အသာဆုပ်ကိုင်ကာ အားပေးလိုက်မှ သူ ပြန်လည် ပြုံးနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကားနှစ်စီးသည် တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း တစ်စီးနှင့်တစ်စီး လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှေ့မှကားမောင်းသူမှာ မိုဟန်ကျီကို အထင်သေးဟန်ဖြင့် အရှိန်မြှင့်ကာ မောင်းနှင်နေသော်လည်း မိုဟန်ကျီမှာမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် နောက်မှ ကပ်လိုက်လာနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ အင်ဂျင်သံများနှင့် လူအများ၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆူညံလျက်ရှိသည်။ စခန်းချရာ နေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိက သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဥက္ကဋ္ဌမို... မင်းအကြောင်း ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရိက မိုဟန်ကျီ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကလည်း အချိန်မဆွဲဘဲ စီမံကိန်းကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းသခင်လေး... ဆန္ဒကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားမှာ ပိုက်ဆံမရှားသလို ကျွန်တော့်မှာလည်း မရှားဘူး ဒီစီမံကိန်းက ခင်ဗျားအတွက် အရေးကြီးမှန်းလည်း ကျွန်တော် သိတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကို ဒီအတိုင်းတော့ ဖယ်မပေးနိုင်ဘူးကျွန်တော်တို့နဲ့ ပြိုင်ကားပြိုင်ပါ ခင်ဗျားနိုင်ရင် ကျွန်တော် ဒီနေရာကို ဖယ်ပေးပြီး စာချုပ်မှာ လက်မှတ်ထိုးပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရိ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကြောင့် မိုဟန်ကျီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အပျော်တမ်း မောင်းနှင်သူသာ ဖြစ်ပြီး စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ပြိုင်ကားသမားများကို ယှဉ်ပြိုင်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ စဉ်းစားရကျပ်နေစဉ်မှာပင် ဘေးမှ မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများကမူ တလက်လက် တောက်ပနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ စိန်ခေါ်မှုအသစ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save