Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၂၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ငါ့အလှည့်ပဲ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကောင်းစွာသိရှိနားလည်ထားသူဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ကိုယ်တိုင်ဝင်ပြိုင်လျှင် သူတို့ဘက်က အရှုံးနှင့်သာ ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းကို အနိုင်ကျင့်တယ်လို့ မပြောပါနဲ့၊ မင်းကိုယ်စား ဝင်ပြိုင်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မာန်ဝံ့သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ </p> <p>ပြိုင်ကားအကြောင်း ပြောသည့်အခါတိုင်း သူ၏ ပုံစံမှာ တောက်ပထက်မြက်သွားလေ့ရှိသည်။ မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွား၏။ အစားထိုး ပြိုင်ပေးမည့်သူ ရှာတွေ့နိုင်ခြင်းမှာ စိတ်သက်သာရာရစရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ရက်ချိန်းတစ်ခု..."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ ပြိုင်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ စကားမှာ ကြားဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည်လည်း မေးခွန်းများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် မင်ယွဲ့ကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများသည်လည်း မင်ယွဲ့ကို အကဲခတ်နေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>အချို့က သံသယဖြင့်၊ အချို့က မခန့်လေးစားဖြင့်၊ အချို့ကလည်း အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့်...။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ ထိုအကြည့်ပေါင်းစုံကြားတွင် စကားတစ်လုံးမှ မပြောခဲ့သည့်အလား တည်ငြိမ်</p> <p>အေးဆေးနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက အမျိုးသမီးများကို အထင်သေးတတ်သူမဟုတ်သော်လည်း မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ပြိုင်ကားစီးသည့် အတွေ့အကြုံရှိပုံ မပေါ်သည့်အပြင် အပြင်ထွက်သည့်အခါမှာပင် ပန်ဒါအရုပ်လေးကို ပွေ့ချီထားသူဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုပန်ဒါရုပ်လေးကို ထပ်မံကြည့်မိပြန်သည်၊ ကြည့်ရသည်မှာ အတော်ပင် လက်ရာမြောက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ မင်ယွဲ့သည် အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပြောမည့်သူမဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမ ပြိုင်ကားမောင်းတတ်သည်ကို သိလိုက်ရ၍ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရုံသာရှိပြီး အပိုပြောနေသည်ဟု လုံးဝ မသံသယဖြစ်မိပေ။ မနေ့က မင်ယွဲ့သည် ပြိုင်ကားကြည့်ရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ဝင်တစားရှိခဲ့သည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ မပြိုင်ရဘူးလား”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူမ၏ မျက်ခုံးတန်းလေးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ရာ သူမ၏ တားဆီး၍မရသော ရဲရင့်ပြတ်သားသည့် သဘာဝမှာ ပေါ်လွင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဟုတ်ပါပြီ၊ ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် တက်ကြွလှုပ်ရှားနေသော အသွင်အပြင်မှာ ကျန်ယီကို နာမည်ကြီး ပြိုင်ကားသမားအချို့နှင့်ပင် မှားယွင်းသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိုလည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့၊ ဒီနေ့ပဲ ပြိုင်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>"ရတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသူများသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦးကြည့်ကာ အံ့သြနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ ပြိုင်မှာလား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ပြိုင်ကားမောင်းခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိသော အားကစားတစ်ခုဖြစ်ရာ သူသည် မင်ယွဲ့၏ ဘေးကင်းရေးကိုသာ ပထမဦးစားပေးသည်။ လိုအပ်ပါက အခြား ကျွမ်းကျင်ပြိုင်ကားသမားများကို ငွေပေး၍ ငှားရမ်းပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မကို ယုံပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ညှစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး၏ နီးကပ်မှုကို မြင်တွေ့ရသော ကျန်ယီသည် ဆက်၍ မကြည့်ချင်တော့သဖြင့် တည်ကြည်စွာ ထရပ်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။ အခြားသူများမှာမူ ဤထူးခြားသော ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နောက်မှ ပါလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်ပေါ့သည် နိုးလာပြီး မျက်လုံးလေးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပန်ဒါ အစစ်ကြီးပါလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်ဝန်းလေးများနှင့် ဆုံလိုက် သဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ခုန်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။ သူ၏လက်များသည် ထိုအကောင်လေးကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ချင်စိတ်ဖြင့် ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများသည်လည်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး မိုဟန်ကျီ၏ ခန့်ညားအေးစက်သော အသွင်အပြင်ကြောင့် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မင်ယွဲ့နှင့် ယွမ်ပေါ့ကို မချဉ်းကပ်ရဲဘဲ အဝေးကသာ ငေးမောကြည့်ရှုနေကြသည်။ အရုပ်အစစ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် သက်ရှိဖြစ် နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံများကို ကြည့်၍ မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်၊ သူတို့သည်လည်း ချစ်စရာကောင်းသော ပန်ဒါလေးများကို မြင်လျှင် စိတ်ဓာတ်ပျော့ညောင်းသွားတတ်ကြသူများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ခွေးလေးပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသူများကို အားနာနာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပွေ့ကြည့်လို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>ပန်ဒါပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခွေးပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံး ပွေ့ချီကြည့်ချင်စိတ်က ကျန်ယီကို စိုးမိုးနေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် စောစောက မာန်ဝံ့နေသော လူငယ်လေးနှင့် လုံးဝ မတူတော့ဘဲ မိမိနှစ်သက်သည့်အရာကို ရလိုသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ယွမ်ပေါ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ ငြင်းဆန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အခြားသူတစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီထားရင်း အနည်းငယ် အနေရခက်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း ခဏအကြာတွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသော အနေအထားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ယွမ်ပေါ့၏ အမွေးလေးများကို ပွတ်သပ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် ရုန်းကန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင်ပင် စနစ်အတွင်း၌ မုန့်ထုပ်ကြီးများ ကျလာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ငြိမ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>【အား... ယွဲ့ယွဲ့က အကောင်းဆုံးပဲ】</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့သည် အလွန်ပျော်သွားသဖြင့် မျက်လုံးလေးများမှာ ပို၍ ဝိုင်းစက်သွားသည်။ ကျန်ယီကမူ ယွမ်ပေါ့သည် သူ၏ အကိုင်အတွယ်ကို သဘောကျသည်ဟု ထင်ကာ ပို၍ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်၊ လမ်းကြောင်း ရှင်းပြီးပါပြီ"</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ အရှင်သခင်မှာ ပုံမှန်နှင့် မတူဘဲ ပြောင်းလဲနေသည်ကို မြင်ရသော တပည့်ဖြစ်သူက သတိပေးရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်း... ဟမ်း..."</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက ချောင်းနှစ်ချက် ခပ်ဖွဖွ ဟန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ကြည် အောင် လုပ်လိုက်သော်လည်း ယွမ်ပေါ့ကို ပွတ်</p> <p>သပ်နေခြင်းကိုမူ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့၊ ဟိုဘက်မှာ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ပြိုင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်လွန်းသော ကွင်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း တောတောင်များကြားတွင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။ လူငယ်များ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ ဤနေရာကို သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေပြီး တောင်တန်းများကြားတွင် ဆူညံသံများ ပျံ့လွင့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ကျွမ်းကျင်ပြိုင်ကားအဖွဲ့တွေပါ၊ ကျွန်တော် သူတို့ကို အပျော်တမ်း ပြိုင်ဖို့ ဖိတ်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>ယွမ်ပေါ့ကြောင့် ကျန်ယီ၏ မင်ယွဲ့အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ အတော်ပင် တိုးတက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်ထားသည်မှာ မင်ယွဲ့သာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့လျှင်ပင် သူမ၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့် ပြိုင်ကွင်းကို အသုံးပြုခွင့်ပေးမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဤသို့တွေးရင်း သူသည် မိုဟန်ကျီကို လှမ်းကြည့်မိပြန်သည်။ ဤမျှ ကြီးကျယ်သော ကုမ္ပဏီဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးက အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုလှုံနေသည်မှာ စဉ်းစားရ ခက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ကားရွေးချယ်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်ဆုံး ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီထားရင်း မင်ယွဲ့ကို ဦးစားပေးလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့က မဆိုင်းမတွပင် အနီးဆုံးရှိ ကားတစ်စီးထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>စက်နှိုးခြင်း၊ ဘရိတ်၊ အရှိန်မြှင့်စက်... အားလုံးကို သူမ အမြန်စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်စီးပဲ"</p> <p> </p> <p>သူမသည် စနစ်အတွင်းရှိ အတုအယောင် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကားအမျိုးမျိုးကို မောင်းနှင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မည်သည့်ကားကိုမဆို အမြန် ကျွမ်းကျင်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ အစမ်းတစ်ပတ် မမောင်းကြည့်တော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ကျန်ယီမှာ မယုံနိုင်သလို ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ငြင်းပယ်လိုက်သဖြင့် ကျန်ယီလည်း ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့ မေးဖို့ မေ့နေတာ၊ နာမည်က ဘယ်လိုခေါ်လဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ဆေးလိပ်ဗူးကို လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် ခေါက်ကာ ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ထုတ်လိုက်သည်။ မီးခြစ်မှ မီးတောက်လေးက ဆေးလိပ်ထိပ်ဖျားကို ချက်ချင်း တောက်လောင်စေသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ဆေးလိပ်ကို လက်တစ်ဖက်က ကိုင်ကာ ကားရှေ့ဖုံးပေါ်တွင် မှီရပ်နေရင်း မီးခိုးငွေ့များကြားမှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ အကြည့်များ ကျန်ယီထံတွင် ကြာမြင့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လက်ကို ချက်ချင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်ယွဲ့"</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီ"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် မိတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဦးထုပ်ကို သေချာပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရွေးချယ်ထားသော ကားထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည်လည်း ဘေးခုံတွင် ဝင်ထိုင်၏။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်၊ ကျွန်တော်လည်း ပါမယ်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ယခင်က မိုဟန်ကျီတို့ကို လမ်းပြပေးခဲ့သော လူငယ်ကလည်း ဝင်ပြိုင်ရန် ကားကို မောင်းနှင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရတာပေါ့၊ တခြား ဘယ်သူတွေ ပါဦးမလဲ လူများလေ ပိုပျော်ဖို့ကောင်းလေပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ ဆံပင်များမှာ လေတိုက်သဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ကြည့်ကောင်းနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့မှာမူ ပြိုင်ပွဲအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် လှောင်ပြုံးကလေးတစ်ခု ဝဲပျံနေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲစတင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ်၊ ပြိုင်ကွင်းလယ်တွင် ဆံပင်ကို မြင့်မြင့်စည်းထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက အလံကို ကိုင်၍ ရောက်လာသည်။ ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင် လူအများအပြား စုရုံးနေကြပြီး၊ ယနေ့တွင် နာမည်ကြီး ပြိုင်ကားသမား 'ကွမ်ဟွိုင်' ၏ ပရိသတ်များပင် ပါဝင်နေကြသဖြင့် အလွန်စည်ကားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီနှင့် မင်ယွဲ့တို့၏ ကားများသည် တန်းတူ ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>" အဲ့ဒါ အမျိုးသမီး ပြိုင်ကားသမားပဲ”</p> <p> </p> <p>လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားချိန်တွင် ဦးထုပ်အောက်မှ ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များ လွင့်ပျံသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ပရိသတ်များကြားမှ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရယ်စရာပဲ! မိန်းမတစ်ယောက်က ပြိုင်ကားမောင်းမလို့လား နောက်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ ပြောစကားကို ဘေးနားရှိ မိန်းကလေးတစ်ဦးက မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်ခေတ်ရောက်နေပြီလဲ အမျိုးသမီးတွေကလည်း လောကကြီးရဲ့ တစ်ဝက်ကို မိုးထားနိုင်တယ်ဆိုတာ ခေါင်းဆောင်တွေတောင် ပြောထားတာပဲ မင်းက တိုင်းပြည်ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ဆန့်ကျင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ပရိသတ်များကြားတွင် အခြေအတင် ဖြစ်နေကြစဉ် နာမည်ကြီး ပြိုင်ကားသမား 'ကွမ်ဟွိုင်' ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာပြီး ထိုလူကို သတိပေးလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ ပရိသတ်တွေအနေနဲ့ ပြိုင်ကားသမားတိုင်းကို လေးစားသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြိုင်ပွဲ စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကားအသီးသီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>လူအများ၏ အော်ဟစ်အားပေးသံများက တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြရာတွင် ကျန်ယီက ပထမနေရာမှ ဦးဆောင်နေပြီး မင်ယွဲ့မှာမူ တတိယနေရာတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိပါသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ အနိုင်ရလိုစိတ်ထက် ပိုမိုပြင်းပြသော၊ မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သက်သေပြလိုသော ရည်မှန်းချက်များဖြင့် တောက်ပနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save