Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်ဝင်စားပါသလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ကားနောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် မျက်စိပသာဒဖြစ်ဖွယ် အနီရောင်ပြိုင်ကားလေး တတိယနေရာတွင် ကပ်လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားမောင်းရသည်မှာ တစ်စထက်တစ်စ ပို၍ လက်ယဉ်လာပြီး အရှိန်ကို အစွမ်းကုန် မြှင့်တင်လိုက်တော့သည် -</p> <p> </p> <p>"ဘုရားရေ... ကျွန်တော် ဘာကို မြင်နေရတာလဲအနီရောင်ကားက ကွေ့ပတ်လမ်းအကြီးစားမှာ အရှိန်လျှော့ရမယ့်အစား ပိုပြီး မြန်မြန်မောင်းနေတယ် သူ ဒီကွေ့မှာပဲ တခြားကားတွေကို ကျော် တက်သွားနိုင်မလားဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရမှာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ပွဲဝေဖန်သူများက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် နောက်ခံစကားပြောနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>တာယာများနှင့် မြေပြင်ပွတ်တိုက်သံမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကျောက်ခဲကလေးများနှင့် မြေဖုန်မှုန့်များမှာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေ၏။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဘေးနားမှ မင်ယွဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် နောက်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုခင်းများကို ဂရုမထားဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်နေသည်မှာ ဤပြိုင်ပွဲသည် သူမအတွက် အပျော်တမ်းကစားပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ လက်ချောင်းများက စတီယာရင်ပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ကစားနေပုံမှာ အောင်ပွဲသည် လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေကြောင်း သေချာနေသည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ ထင်သည့်အတိုင်းပင်။ မင်ယွဲ့သည် ယခင်က မိမိ၏ အရည်အချင်းကို သူတို့နှင့် မနှိုင်းယှဉ်ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ဤပြိုင်ပွဲတွင် အနိုင်ရရန်မှာ သူမအတွက် အပန်းမကြီးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"သူ လုပ်နိုင်သွားပြီ! သူ ကျော်တက်သွားပြီဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တရားဝင်ပြိုင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အပျော်တမ်းပြိုင်ပွဲသာ ဖြစ်သဖြင့် ဝေဖန်သူများမှာလည်း ရင်းနှီးသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ ကျန်ယီတစ်ယောက် ဒီနေ့တော့ အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဟု တွေးကာ သူတို့က သဘောကျစွာ ရယ်မောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အဝတ်အစားလဲပြီးသော သူ၏ အသင်းဖော်များကလည်း ဘေးနားသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... မင်း စိတ်ဝင်စားနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်တစ်ယောက် ပြိုင်ပွဲကို အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပထမနေရာကို သူ မျက်စိကျနေသည်ဟု အသင်းဖော်များက ထင်မှတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် လူငယ်လေး ကျန်ယီ၏ အရည်အချင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ သိထားကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လှလိုက်တဲ့ လှည့်ကွက်ပဲ ကွေ့လမ်းမှာ ကျော်တက်ပြီးတာနဲ့ နဂါးအမြီးခါသလိုမျိုး လှပတဲ့ ဝှေ့ယမ်းမှုနဲ့အတူ မောင်းထွက်သွားတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>လမ်းပြသူက ဆက်လက်ရှင်းပြနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟို အနီရောင်ကားကို ကြည့်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်က မေးထိုးပြလိုက်ရာ အသင်းဖော်များကလည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက အမြဲတမ်း နံပါတ်တစ်ကိုပဲ ကြည့်တတ်တာလေ၊ ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ဒုတိယနေရာကလူကို အာရုံစိုက်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အသင်းခေါင်းဆောင်နှင့် ရင်းနှီးသော အသင်းဖော်များက နောက်ပြောင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့က နံပါတ်တစ် ဖြစ်ဖို့ ကြိုးစားကြတာမှန်ပေမယ့်၊ နံပါတ်တစ်က အမြဲတမ်း ငါတို့ပဲ ဖြစ်နေရမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း အောက်ခြေမှ တက်လှမ်းလာသူဖြစ်ရာ ဤလောကတွင် ကြိုးစားမှုအပြင် ပါရမီသည်လည်း အရေးကြီးကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကြိုးစားရုံသက်သက်ဖြင့် အာရှချန်ပီယံ ဖြစ်လာနိုင်သည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါ တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မိမိနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ </p> <p>လိုက်လာသော အနီရောင်ကားကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများမှာ မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။ သူ၏ လက်များက စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စိတ် လှုပ်ရှားမှုများ လွှမ်းမိုးနေ၏။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အရှိန်မြှင့်စက်ကို အစွမ်းကုန် နင်းလိုက်သော်လည်း အနီရောင်ကားက နောက်မှ ကပ်လျက် ပါလာမြဲပင်။</p> <p> </p> <p>"တောက် ဒီလောက် သန်မာတဲ့ စွမ်းအားမျိုး”</p> <p> </p> <p>တတိယနေရာမှ ကစားသမားမှာ အဝေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သဖြင့် စတီယာရင်ကို ဒေါသတကြီး ထုရိုက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက အမျိုးသမီး ပြိုင်ကားသမားပဲ"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်၏ မျက်လုံးများက အနီရောင်ကားထံမှ ခွာမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား”</p> <p> </p> <p>အသင်းဖော်များမှာလည်း မယုံနိုင်သလို မတ်မတ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့လောကတွင် အမျိုးသမီး ပြိုင်ကားသမားများ ရှိသော်လည်း အမျိုးသားများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန် နည်းပါးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျန်ယီကို ကျော်တက်သွားသည့် ခဏတွင် ပရိသတ်များမှာ မှင်တက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ဘယ်သူလဲ အရင်က တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်၏ အသင်းဖော်များမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။ ကျွမ်းကျင်ပြိုင်ကားသမားများ ဖြစ်သည့်အတွက် သူတို့သည် အခြားသူများကို အထင်မသေးတတ်သော်လည်း ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး အဘယ်ကြောင့် အမည်မသိ ဖြစ်နေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လူအများ၏ အံ့သြချီးကျူးမှုများကြားတွင် ပန်းဝင်စည်းသို့ ဦးစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် ဤပြိုင်ကွင်းမှာ သူမအတွက် အစပြုသူအဆင့်မျှသာ ရှိပြီး သူမ လေ့ကျင့်ခဲ့သော အတုအယောင် ကမ္ဘာမှ လမ်းကြောင်းများလောက် ခက်ခဲမှု မရှိပေ။ သို့သော် ယနေ့ လှုပ်ရှားမှုမှာ သူမအတွက် အတော်ပင် စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မိမိကို ကျော်တက်သွားသော အနီရောင်ကားကို ကြည့်ကာ ကားထဲတွင် ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ တကယ်ပဲ နိုင်သွားတာပဲ၊ ငါတို့ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့မိတာ"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်ယီသည် ရှုံးလျှင် အနိုင်မခံချင်သူမျိုး မဟုတ်သဖြင့် ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"စာချုပ်ကို ယူခဲ့ပါ၊ ဒီပြိုင်ကွင်းကို မင်းတို့ဆီ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် မိုဟန်ကျီတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်နေကြဆဲပင်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ သူငယ်ချင်းက စာချုပ်ကို အဆင်သင့် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့သည် မိုဟန်ကျီကို ဒုက္ခပေးရန် အစကတည်းက ရည်ရွယ်ထားပုံ မရပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး၊ ဒါနဲ့ မင်ယွဲ့... ငါ မင်းရဲ့ WeChat ကို ထည့်ထားလို့ ရမလား မင်းက ကားမောင်းတာ တကယ် တော်တာပဲ၊ နောက်မှ အတူတူ ပြိုင်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>စောစောက ကြမ်းတမ်းလှသော ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် ကျန်ယီမှာ ယခုအခါ လိမ္မာသော ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရင်း သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို ပြိုင်ကွင်းတစ်ခု ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ထိုးရင်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားဖြတ် ပြောဆိုလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ WeChat အပ်ထားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူငယ်လေးကို မောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် သိကျွမ်းထားရခြင်းမှာလည်း မဆိုးလှပေ။</p> <p> </p> <p>【ဘိခ်---】</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း WeChat အပ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... ကျွန်တော်တို့ အသင်းထဲကို ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားပါသလား”</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်သည် သူ၏ အသင်းဖော်များနှင့်အတူ သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အောင်ပွဲကြောင့် ပရိသတ်များမှာ အားရပါးရ ဟစ်ကြွေးနေကြဆဲပင်။ ကွမ်ဟွိုင်သည် မင်ယွဲ့၏ အရည်အချင်းကို ချက်ချင်း သိမြင်လိုက်သည်။ ဤရိုးရှင်းသော ပြိုင်ကွင်းမှာ မင်ယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကန့်သတ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အစွမ်းကုန် မထုတ်သေးဘဲနှင့်ပင် အနိုင်ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည်လည်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို တားဆီးခြင်း မပြုပေ။ သူသည် မိမိချစ်သူ၏ မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမဆို ပံ့ပိုးပေးမည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခွင့်အရေးရရင် သွားရောက် လည်ပတ်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အသင်းထဲဝင်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး၊ ကျွန်မ ကျောင်းတက်နေတုန်းမို့လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသူဘဝ၏ အားသာချက်ကို ကောင်းစွာ အသုံးချလိုက်သည်။ ကွမ်ဟွိုင်ကလည်း သူမ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ စိတ်ဝင်စားပါက ကျောင်းပြီးမှ စဉ်းစားမည်ဟု ပြောနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ငြင်းပယ်ခြင်းမှာ ၎င်းကို ဝါသနာအဖြစ်သာ သဘောထားကြောင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်လည်း မစ္စမင် လာရောက်လည်ပတ်မှာကို စောင့်နေပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ဟွိုင်က သူ၏ လိပ်စာကတ်ကို ပေးအပ်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ထွက်ခွာသွားသော မင်ယွဲ့တို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ယွမ်ပေါ့ကိုပင် နှုတ်ဆက်</p> <p>လိုက်သေးသည်။ </p> <p> </p> <p>စောစောက မောက်မာနေသော ပုံစံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရင်းနှီးဖော်ရွေသော လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save