Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဂရုစိုက်သွားပါ၊ လိုက်မပို့တော့ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"မစ္စစ်လျူနဲ့ မစ္စလျူရှင့်... ကျွန်မတို့ အလှပြင်ဆိုင်ကနေ ရှင့်တို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် အဆင့်အတန်းကို ပယ်ဖျက်လိုက်ပါပြီ ဒါကတော့ ရှင့်တို့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ကတ်ထဲမှာ ကျန်ရှိနေတဲ့ ငွေအကြွင်းအကျန်တွေပါ"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးသည် ငွေထုပ်ကို ထိုသားအမိနှစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်သို့ တိုက်ရိုက်ချပြလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဘာသဘောလဲ ဘာဖြစ်လို့ ပယ်ဖျက်ရမှာလဲ ပိုက်ဆံထပ်ပေးမယ်၊ အခုချက်ချင်း အဖွဲ့ဝင်အဆင့်ကို ပြန်ထားပေးစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဤအလှပြင်ဆိုင်သည် မိုဟန်ကျီ၏မိခင်နှင့် သူမ၏ မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းများ အမြဲလာရောက်လေ့ရှိသော နေရာဖြစ်ရာ ယန်ကျင်းမြို့ရှိ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော အမျိုးသမီးထုကြီး၏ လူမှုဆက်ဆံရေးဗဟိုချက် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>မစ္စစ်လျူသည်လည်း ထိုအသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ဆံ့နိုင်ရန် ဤဆိုင်၏ အဖွဲ့ဝင်ကတ်ကို အသည်းအသန် ရယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စစ်လျူရှင့်... ရှင်ဟာ အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ဆိုင်က လက်မခံတော့တဲ့ ဖောက်သည်စာရင်းထဲ ပါသွားပါပြီ ကျေးဇူးပြုပြီး ထွက်ခွာပေးပါတော့ရှင်"</p> <p> </p> <p>မိုကတော်နှင့် ဆိုင်ရှင်တို့၏ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် ဝန်ထမ်းမလေးသည် ရှေ့မှောက်မှ ဒေါသတကြီး ကြည့်နေသော အမျိုးသမီးကို အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"နင့်လို အလုပ်သမားအဆင့်အတန်းက ငါတို့ကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>လျူဖေသည် သူမ၏ မာနကို ထိခိုက်သွားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ထိုငွေထုပ်ကို ယူကာ ဝန်ထမ်းမလေး၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ရာ ငွေစက္ကူများမှာ ဧည့်ခန်းမတစ်ခုလုံး ပျံဝဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုမြင်ကွင်းမှာ အတော်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ဝန်ထမ်းမလေးမှာမူ သူမ၏ လုပ်အားဖြင့် ရိုးသားစွာ ရှာဖွေနေသူဖြစ်ရာ ဤကဲ့သို့ နှိမ့်ချခံရခြင်းအပေါ် စိတ်နာသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဂရုစိုက်သွားပါ၊ လိုက်မပို့တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပြန့်ကျဲနေသော ငွေစက္ကူများကြားတွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ ဧည့်သည်ကို ပြတ်သားစွာ နှင်ထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးရယ်... ဒါတွေအားလုံးက ပိုက်ဆံတွေလေ ဒီလို ကောင်မလေးတွေကို ပေးလိုက်ရတာ တကယ် နှမြောစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>မစ္စစ်လျူသည် အခြေခံဘဝမှ တက်လာသူဖြစ်ရာ ပိုက်ဆံအပေါ် တွန့်တိုသောစိတ်က မကုန်သေးဘဲ ပြန့်ကျဲနေသော ငွေများကို ကြည့်ကာ နှမြောတသဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>မိုကတော် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဘွားမိုသည် ယွမ်ပေါ့ကို ပွေ့ချီထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့လေး ရောက်နေပြီလား အန်တီက သမီးကို သိပ်လွမ်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>မိုကတော်သည် ဘေးနားမှ သားဖြစ်သူကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ မင်ယွဲ့ကို နွေးထွေးစွာ ပွေ့ဖက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြောရဦးမယ် သမီးရယ်... စောစောက အန်တီ စိတ်တိုလိုက်ရတာ ဟန်ကျီကို မျက်စိကျနေတဲ့ သားအမိတစ်သိုက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာလေ ငါ့သားမှာ လက်တွဲဖော်ရှိနေပြီဆိုတာ တစ်လောကလုံး သိနေတာကို"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီမှာမူ ထိုကိစ္စတွင် မိမိနာမည် ပါလာသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အဲဒီ လျူဖေဆိုတာကို လုံးဝ မသိပါဘူး" </p> <p> </p> <p>ဟု အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း ချက်ချင်း ဖြေရှင်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ အန်တီက သိတာပေါ့ ဟန်ကျီက သူ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကိုတောင် သမီးကို ပေးဖို့ ပြင်နေတာလေ၊ သူ သမီးကို ဘယ်လောက်ချစ် သလဲဆိုတာ အန်တီတို့ သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုကတော်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အလှပြင်ဆိုင်မှ သတင်းများ မင်ယွဲ့နားသို့ မဟုတ်ကဟုတ်က ရောက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကြိုတင်၍ ရှင်းလင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မစ္စတာမို အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကာ </p> <p> </p> <p>“အရှေ့အိုင် ဂေဟစနစ် စီမံကိန်းမှာ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိနေတယ်လို့ ကြားမိတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု သားဖြစ်သူကို စနောက်သလို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ဘာမျှမပြောဘဲ ကျန်ယီနှင့် ချုပ်ဆိုထားသော စာချုပ်ကို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရှေ့သို့ ချပြလိုက်သည်။ မစ္စတာမိုသည် အံ့သြသွားကာ </p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဘယ်လိုလုပ်</p> <p>လိုက်တာလဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မေးမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကျန်ယီကို ပြိုင်ကားမောင်း၍ အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ မိုမိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြိုင်ကားမောင်းတာလား ယွဲ့ယွဲ့လေးရယ်... သိပ်မိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>မိုကတော်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည်လည်း ငယ်စဉ်က ပြိုင်ကားသမားများကို အားကျခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ မစ္စတာမိုမှာမူ မင်ယွဲ့၏ အရည်အချင်းအပေါ် အံ့သြချီးကျူးမိပြီး စီမံကိန်းမှ ရရှိမည့် အကျိုးအမြတ်အချို့ကို မင်ယွဲ့အား ခွဲဝေပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့က </p> <p> </p> <p>“ဦးလေး... မလိုပါဘူးရှင်ကျွန်မက ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာရဲ့ ပိုင်ရှင်ဖြစ်တဲ့အတွက် ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုနဲ့ လက်တွဲထားပြီးသားပါ သီးသန့် အကျိုးအမြတ် မယူပါရစေနဲ့" </p> <p> </p> <p>ဟု ငြင်းပယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ သည် မင်ယွဲ့၏ ကုမ္ပဏီဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်သောအခါ မစ္စတာမိုမှာ ပို၍ပင် မှင်တက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p> မိမိတို့ လက်တွဲရန် ရွေးချယ်ထားသော ထိပ်တန်းကုမ္ပဏီမှာ ချွေးမလောင်းလေး၏ ကုမ္ပဏီဖြစ်</p> <p>နေသည်မှာ ဂုဏ်ယူစရာပင်။</p> <p> </p> <p>ညတွင် မင်ယွဲ့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းလာသည်။ </p> <p> </p> <p>လီအောက်ကျေးရွာရှိ ဘိုးဘွားရိပ်သာအသစ် တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ အလှူရှင်ဖြစ်သော မင်ယွဲ့ကို ရွာသူရွာသားများက စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ဇာတိမြေကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတမိသည်။ ကြယ်များစုံလင်သော ကောင်းကင်ယံ၊ ပိုးစုန်းကြူးများ ဝဲပျံနေသည့် နွေညများနှင့် သစ်သီးရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည့် ဆောင်းဦးရာသီ...။ သူမသည် လာမည့် စနေနေ့တွင် ရွာသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ချိုမြိန်သော အတွေးအိပ်မက်များဖြင့် အိပ်စက်အနားယူလိုက် တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းတက်ပြီးနောက် ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာ ရုံးချုပ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားရောက်ကာ လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်စီမံခန့်ခွဲလေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save