Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုပ်ငန်းပြီးမြောက်ခြင်း </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းအင်အားမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာရာ ကုမ္ပဏီသည် အလယ်အလတ်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ကာ အသေးစားလုပ်ငန်းမှ လုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရုံးချုပ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဓာတ်လှေကားဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ အလုပ်ခွင်ဧရိယာအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ နေရာမှားရောက်လာသည်ဟုပင် သူမ ထင်မှတ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ မစ္စတာမင်"</p> <p> </p> <p>"အထွေထွေမန်နေဂျာ မင်"</p> <p> </p> <p>......</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူမနှင့် နောက်ပြောင်နေကျ ဝန်ထမ်းများသည်ပင် ယနေ့တွင်မူ နှုတ်ဆက်ရုံသာ နှုတ်ဆက်ပြီး အလုပ်ထဲသို့ အာရုံပြန်သွင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမင်... ရောက်လာပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျန်းသည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ် မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အခြားဝန်ထမ်းများ၏ ရှေ့တွင်မူ သူမသည် မင်ယွဲ့ကို 'ဥက္ကဋ္ဌမင်' ဟုသာ ခေါ်ဆိုရပေမည်။ ယွဲ့ယွဲ့ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ကုမ္ပဏီ၏ လုပ်ငန်းခွင်စည်းကမ်းနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာကိစ္စများကို ရောထွေးစေနိုင် သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"လာကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရာ ဝမ်ကျန်းကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းကို စာရွက်စာတမ်းတွေကို စီးပွားရေးဌာန အုပ်စု (၁) ဆီ ပေးခိုင်းထားတယ်မဟုတ်လား ဘာလို့ ဒီကို ပြန်ရောက်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်သည် မော့ပင်မကြည့်ဘဲ ကီးဘုတ်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းများက အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်ရှုပ်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဆိုဖာပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်လိုက်သည်။ ကျန်ဟင်က သူမကို မော့ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလို အေးဆေးနေနိုင်တဲ့ မန်နေဂျာမျိုး ဘယ်သူမှ မရှိဘူး အခုတလော ကုမ္ပဏီမှာ စီမံကိန်းတွေ အများကြီးရှိနေတော့ ဝန်ထမ်းတွေအားလုံး အချိန်ပို ဆင်းနေကြရတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ဝန်ထမ်းများမှာ စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်ခွာတော့မည့်အလား တည်ကြည် လေးနက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအလုပ်များတဲ့ အချိန်ကာလ ပြီးသွားရင်တော့ သူတို့ကို အနားပေးပြီး တစ်ယောက်ကို ဆုကြေးငွေ နှစ်ထောင်စီ ပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့ကုမ္ပဏီသည် အခကြေးငွေ ကောင်းမွန်စွာ ပေးဆောင်သည့်နေရာတွင် နာမည်ကျော်သည်ဖြစ်ရာ ကုမ္ပဏီကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ဝန်ထမ်းများကို ဝန်မပိစေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ သူတို့ကိုယ်စား ကျွန်တော်ပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါရစေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်က ထရပ်ကာ သူမအတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုပ်ငန်းကိစ္စများ ဆွေးနွေးပြီးနောက် မင်ယွဲ့သည် ကုမ္ပဏီခွဲ တည်ထောင်ရန် အစီအစဉ်ကိုပါ ချပြလိုက်သည်။ သူမသည် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူဖြစ်သကဲ့သို့ ကျန်ဟင်မှာလည်း ရည်မှန်းချက်ရှိသော်လည်း ရန်ပုံငွေလိုအပ်နေသူဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်လိုက်ဖက်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ဟွာ နည်းပညာက တဟုန်ထိုး တိုးတက်နေတာပါ အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရနေပေမဲ့ အဲဒါတွေကို လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်ဖို့အတွက် ပြန်လည်ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရဦးမယ် ကုမ္ပဏီခွဲဖွင့်ဖို့ကတော့ အချိန်စောနေသေးတယ်လို့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ဟင်၏ စကားမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော်လည်း မင်ယွဲ့တွင် ငွေအင်အား အပြည့်အဝ ရှိနေသဖြင့် သူမက ပြတ်သားစွာပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှေ့အိုင် စီမံကိန်းတွေ စတင်တာနဲ့ ကုမ္ပဏီခွဲဖွင့်ဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အစီရင်ခံစာကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါ ပိုက်ဆံအတွက်တော့ ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လုပ်ငန်းပြီးစီးသည်နှင့် လေယာဉ်ကွင်းသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မိုဟန်ကျီက လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေး၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မလို့လား"</p> <p> </p> <p>"မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ချင်တာပေါ့"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ကို လေယာဉ်ကွင်းအထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မအတွက် ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပေးဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကတော့ ကျွန်မဘာသာ စီစဉ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ဂရုစိုက်သွားပါဦး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ ပုံရိပ်လေး ပျောက် ကွယ်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း တစ်ခုခုကို ခံစားမိသည့်အလား နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်ကို မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လီအောက်ကျေးရွာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ ရွာသူရွာသားများ၏ နွေးထွေးသော ကြိုဆိုမှုကို ရရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် လမ်းဖောက်လုပ်ခြင်းနှင့် ဘိုးဘွားရိပ်သာ ဆောက်လုပ်ခြင်းတို့ကြောင့် ရွာတွင် နာမည်ကြီးနေသူ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ အောင်မြင်မှုက ရွာရှိ အမျိုးသမီးများအပေါ် ထားရှိသော ခေတ်နောက်ကျသည့် အမြင်များကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သမီးတို့လည်း မင်ယွဲ့မမလိုမျိုး ပညာတွေတတ်ပြီး အောင်မြင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်ရမယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ရွာရှိ မိန်းကလေးငယ်များက စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လီအောက်ကျေးရွာသည် ပွဲတော်တစ်ခုကဲ့သို့ ဆူညံလှုပ်ရှားနေသည်။ </p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ဘိုးဘွားများကို ကန်တော့ရန်အတွက် ပူဇော်စရာ ပစ္စည်းများကိုယ်စီဖြင့် ဘိုးဘွားရိပ်သာသို့ စုရုံးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် မင်ယွဲ့၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူမ ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ပေးထားသော ဝတ်စုံဖြင့် အလွန် ခန့်ညားနေသည်။ ရွာဦးကျောင်း၌ အခမ်းအနားမှူးက အဖွင့်အမှာစကား ပြောကြားနေချိန်တွင် မင်ယွဲ့သည် ပရိသတ်ကြားမှ ကြည့်ရှုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့် ပညာရှင်တွေက လူသာမန်တွေကြားမှာ ရှိနေတတ်တာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု မင်ယွဲ့က တွေးတောနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>အခမ်းအနားမှူး၏ စကားပြောဟန်မှာ ကာရန်နဘေများဖြင့် စည်းချက်ညီလှပြီး နားထောင်သူအပေါင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။</p> <p> </p> <p>အခမ်းအနား အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ လူငယ်နှစ်ဦးက ဆိုင်းဘုတ်ကို ထမ်းပိုး၍ ထွက်လာကြသည်။ ဒေသခံ တူရိယာဝိုင်း၏ တီးခတ်သံများက ကျေးလက်ရနံ့ကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ဖခင်သည် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ အနီရောင်ပိတ်စကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့် ခဏတွင် တစ်ရွာလုံး၏ သောင်းသောင်းဖျဖျ အားပေးသံများမှာ ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဇာတိမြေအတွက် တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်နေမိတော့သည်။ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save