Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မ နားထောင်နေပါတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မင်ယွဲ့သည် မိမိ၏ လုပ်ငန်းခွင်၌ ထူးချွန်ထက်မြက်သော ဝန်ထမ်းကောင်းများ ရှားပါးသွားမည်ကို အနည်းငယ်မျှ စိုးရိမ်ပူပန် ခြင်း မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမ ပေးအပ်ထားသော အကျိုးခံစားခွင့်နှင့် လုပ်ငန်းခွင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် ဝန်ထမ်းများမှာ အလုပ်မှ နုတ်ထွက်သွားခြင်း မရှိကြသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မူကြိုပညာရေးဖြင့် ဘွဲ့ရခါစ သင်ကြားရေးလက်ထောက်များ သို့မဟုတ် အလုပ်သင် ဆရာမလေးများသည်ပင်လျှင် နောက်ဆုံး၌ ဤကျောင်းတွင်သာ အခြေချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အန်းရှင်း မူကြိုကျောင်း ၏ လက်ထောက်ဆရာမတစ်ဦး ရရှိသော လစာမှာ အခြားကျောင်းမှ အတန်းပိုင်ဆရာမတစ်ဦး၏ လစာနှင့် မရှေးမနှောင်းပင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဂိတ်ဝရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းသည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှတ်မိသွားသည်။ အကြောင်းမှာ မင်ယွဲ့ကဲ့သို့ နတ်မိမယ်တစ်မျှ လှပလွန်းသူကို သူတစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည်လည်း ထိုလုံခြုံရေးဝန်ထမ်းကို မှတ်မိနေပါသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် တပ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တပ်ဖွဲ့မှ အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် မီးသတ်ဌာနတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျကာ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တစ်ခု၌ ခြေထောက်တွင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ရာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည့်တိုင် မူလအတိုင်း လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အန်းရှင်း မူကြိုကျောင်း တွင် အလုပ်ချိန်မှာ စောစီးစွာ စတင်သော်လည်း သိသိသာသာ စောစီးစွာပင် အလုပ်သိမ်းသည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်ပို ဆင်းစရာမလို၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်များ အပြည့်အဝရရှိပြီး လူမှုဖူလုံရေးနှင့် အိမ်ရာရန်ပုံငွေ အကျိုးခံစားခွင့်များအပြင် နေ့လယ်စာကိုပါ စီစဉ်ပေးထားသည်။ ဒေသခံတစ်ဦးဖြစ်သည့်အတွက် နေစရာအိမ် မလိုအပ်သော်လည်း ဤအလုပ်မှာ သူ့အတွက် ရတနာတစ်ပါးကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလူမှာ မိမိအား အလုပ်ခန့်အပ်ခဲ့သည့် မူကြိုကျောင်းအပေါ် အစဉ်အမြဲ ကျေးဇူးတင်လျက် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါရှင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ချိုသာသော အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ မင်ယွဲ့၏ လှပတည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်ကို ငေးမောကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှဲစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လောကကြီးတွင် လူဆိုးများထက် လူကောင်းများက ပို၍ များပြားနေပါသေးလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။ ခရိုင်အတွင်း၌ သူ့ထက် ပို၍ ကျန်းမာသန်စွမ်းသူများကို အလုပ်ခန့်နိုင်သော်လည်း မင်ယွဲ့က သူ့ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုံခြုံရေးနှင့် ထောက်ပံ့ရေးဝန်ထမ်းများ စတင်ခေါ်ယူသည့်နေ့က မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသို့ စစ်ဆေးရေးဝင်ရင်း အင်တာဗျူးဖြေသူများ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို ယွမ်ပေါ့မှတစ်ဆင့် စစ်ဆေးကြည့်ရှုခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် ထိုအမျိုးသား၏ ဘဝခရီးလမ်းကို ဖတ်ရှုလိုက်ရသောအခါ မင်ယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် တပ်ဖွဲ့တွင် ငါးနှစ်တိုင်တိုင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီးနောက် မီးသတ်တပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုတွင် လူပေါင်းများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ ခြေထောက်ကိုမူ စတေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... သူ့ရဲ့ ခြေထောက်က..."</p> <p> </p> <p>အင်တာဗျူးစစ်ဆေးသူက မင်ယွဲ့ကို ထိုလူတွင် မသန်စွမ်းမှုရှိကြောင်း သတိပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ ထိုလူသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းနေပါက အကောင်းဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်မည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပေ။</p> <p> </p> <p>"မမ... ကျွန်တော့် ခြေထောက်က အနည်းငယ် မသန်စွမ်းပေမဲ့ တခြားသူတွေထက် ပိုမြန်အောင် ပြေးနိုင်ပါတယ်၊ လှုပ်ရှားမှုတွေလည်း အရမ်းသွက်လက်ပါတယ် ကျွန်တော် တပ်ဖွဲ့မှာ လေ့ကျင့်ခဲ့တာမို့ ကျောင်းက ဆရာမတွေနဲ့ ကလေးတွေကို အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ အလုပ်မရမှာကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကာ မိမိကိုယ်မိမိ အသည်းအသန် ပြန်လည် တင်ပြနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပါ... ကျွန်မ နားထောင်နေပါတယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုလူ၏ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အလေးအနက်ထား၍ နားထောင်ပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ တည်ငြိမ်နူးညံ့သော အကြည့်များအောက်တွင် ထိုလူမှာ စိုးရိမ်စိတ်များ လွင့်စင်သွားပြီး မိမိ၏ အရည်အချင်းများကို စနစ်တကျ ပြန်လည်ပြောပြနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... ကျွန်တော့်ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးပါလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>သူသည် ထိုစဉ်က အင်တာဗျူးစစ်ဆေးသူ ခေါ်ဆိုပုံအရ မင်ယွဲ့သည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားပြီး ဤအလုပ်ကို အမှန် တကယ် လိုလားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်ပဲ ဖြစ်စေရမယ်... ကြိုးစားပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုလူကို ယုံကြည်မှု ပေးခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးကို ကာကွယ်ခဲ့သော တပ်သားများနှင့် မီးသတ်သမားများသည် သူတို့ ကာကွယ်ခဲ့သော ပြည်သူများ၏ လေးစားချစ်ခင်မှုကို ရရှိရန် ထိုက်တန်လှသည်။</p> <p> </p> <p> လူပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း ဘဝကို အရှုံးမပေးဘဲ မျှော်လင့်ချက်အလင်းရောင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသူတစ်ဦးအား သူမအနေဖြင့် မည်သို့ လက်တွန့်နေပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့မှစ၍ သူသည် မင်ယွဲ့ကို ကျေးဇူးတင်မဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူကလည်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံတွေ့ဆုံခွင့်ရလျှင် လူကိုယ်တိုင် လာရောက်ကျေးဇူးတင်လိုကြောင်း အ မြဲပြောလေ့ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခုမူ မင်ယွဲ့သည် ကျောင်းသို့ ရံဖန်ရံခါမှသာ လာရောက်တတ်သော်လည်း သူမ၏ စေတနာနှင့် ဂရုဏာတရားမှာမူ ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးတွင် သင်းပျံ့လျက်ရှိနေပေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save