Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မီးဟက်ခ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ငါ ဘယ်နှစ်ခါ ထပ်ပြောရမလဲ။ မင်းတို့ ပြောနေတာတွေကို တစ်လုံးမှ နားမလည်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ရှေ့က လူသားသဏ္ဌာန် သတ္တဝါများကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါ သုံးကောင်မှာ ချားလ်စ်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မှုကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ သူတို့သည်လည်း ချားလ်စ် ပြောဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“တောက်... ဒီလို ငတုံးတွေနဲ့ စကားပြောနေလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ အတင်းပဲ ဖောက်ထွက်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေပြီး ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စိတ်အေးအေးထားစမ်း” ဟု ဆိုကာ ချားလ်စ်က သူ၏ လက်တုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လွှစက်ကို အတင်း ပြန်သိမ်းခိုင်းလိုက်သည်။ အခုအချိန်သည် ထိပ်တိုက်တွေ့ရန် အကောင်းဆုံး အချိန်မဟုတ်မှန်း သူ ကောင်းကောင်း သိနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ။ ဒီကောင်တွေက စကားပြောလို့ရမယ့် ပုံစံမျိုး ပေါက်လို့လား။ သူတို့သာ ငါတို့ကို အစောကြီးက ဆေးမခတ်ခဲ့ရင် ဖမ်းခံရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ငါတို့ အဖွဲ့သားတွေ အားလုံးကို ခုခံနေတဲ့ ကြားကတောင် ဖမ်းနိုင်ခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့ အင်အားကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်လိုက်ရင် လူတိုင်းရဲ့ အသက်ကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်နှင့် ရစ်ချက်တို့ စိတ်ထဲမှ အငြင်းပွားနေစဉ်မှာပင် ထိုသတ္တဝါများသည် အခန်းထဲမှ ဆုတ်ခွာသွားပြီး သံတံခါးကို ပြန်ပိတ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်စမ်း... မင်းကြောင့်ပဲ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် တတွတ်တွတ် ညည်းညူနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ အခု ငါ့အလှည့်ပဲ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်မှ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ သူလည်း ဤအကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်ချင်သော်လည်း စိတ်စောမိပါက အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့တွင် အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်သာ ရှိပြီး အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်သွားပါက သေခြင်းတရားသာ စောင့်ကြိုနေမှာ ဖြစ်၏။ သူ ဤနေရာတွင် အသေမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါများ ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်နေ့လုံး ဘာမှထူးခြားမည်မဟုတ်ဟု ချားလ်စ် ထင်ထားသော်လည်း နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ သံတံခါးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို အခန်းထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်၏။ ၎င်း၏ ရုပ်သွင်မှာ အသားဝတ်ရုံ မပါသည်မှအပ ကျန်သည့် အခြားသတ္တဝါများနှင့် တူညီသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထိုလူသစ်ကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ သူ အံ့သြနေမိသည်။ ဤသတ္တဝါများသည် ဘာကြောင့် သူတို့ အမျိုးအနွယ်ထဲက တစ်ကောင်ကို သူ၏ အခန်းထဲသို့ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် ထည့်ပေးလိုက်ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ထိုသတ္တဝါ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာသွင်ပြင်များ ပုံပျက်နေသော်လည်း ထိုသတ္တဝါ ကြောက်လန့်နေသည်ကို ချားလ်စ် အထင်အရှား မြင်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ငါ့ကို ကြောက်နေတာလားဟု ချားလ်စ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> “ဟေး... မင်း ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ထိုသတ္တဝါသည် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နောက်သို့ လန့်ဖျပ်ကာ ဆုတ်သွားသည်။ ၎င်းသည် သံတံခါးကို အတင်း ထုရိုက်နေပြီး ချားလ်စ်နှင့် စကားပြောရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ရှည်လျားသော နှုတ်ခမ်းများမှတစ်ဆင့် ရှုပ်ထွေးသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တံခါးအပြင်က ၎င်း၏ အမျိုးအနွယ်များနှင့် အသည်းအသန် စကားပြောနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါတွင် ရန်လိုစိတ် မရှိသည်ကို သိရှိပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် အနားသို့ တိုးသွား၏။ သို့သော် သူတို့ကြားက အကွာအဝေး တစ်ဝက်ခန့် ရောက်သောအခါ ထိုသတ္တဝါမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ရင်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခုအချိန်တွင် ချားလ်စ်မှာ အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဒီမှာ ဘယ်သူက အကျဉ်းသားလဲ၊ ဘယ်သူက ဖမ်းဆီးသူလဲဆိုတာကိုတောင် မသိနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က အပြင်က ကောင်တွေနဲ့ မျိုးနွယ်စု မတူတာများလား”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို ပယ်မချပေ။ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “ချားလ်စ်” ဟု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်၏။ ရန်သူ၏ ရန်သူသည် မိတ်ဆွေဖြစ်သဖြင့် ဤသတ္တဝါထံမှ သတင်းအချက်အလက်အချို့ ရနိုင်မလားဟု သူက မျှော်လင့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ချားလ်စ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏အမည်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခု ရရှိခဲ့၏။ ထိုသတ္တဝါသည် သူ့ကို စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ သတိဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ပုံပျက်နေသော လက်ဖြင့် ၎င်း၏ အသားစိုင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းရှည်ကြီးများမှတစ်ဆင့် လူသားတို့ အသံမထွက်နိုင်သော ရှုပ်ထွေးသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“မီးဟက်ခ်... လော့ရှ်... ခရိတ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ထိုသတ္တဝါ ပြောသည်ကို လိုက်ဆိုကြည့်သော်လည်း အသံထွက်မှာ မူရင်းနှင့် အတော်လေး ကွာခြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... စကားပြောတဲ့ အပိုင်းကို ငါ့ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါ” ဟု ဆိုကာ ရစ်ချက်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုသတ္တဝါအနားသို့ တိုးသွားကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်၏။ ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် တုန်ရင်နေသော သတ္တဝါ၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူငယ်ချင်း... မင်းကို ငါ ‘မီးဟက်ခ်’ လို့ပဲ ခေါ်မယ်နော်... ဟုတ်ပြီလား။ မင်းက မီးဟက်ခ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါသည် ၎င်း၏ ရင်ဘတ်ကို ပြန်ပုတ်ပြရင်း အသံတစ်ချက် ထွက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အေး... တော်လိုက်တာ။ ဟုတ်တယ်... မင်းက မီးဟက်ခ်။ ဒါနဲ့ တံခါးအပြင်က အကောင်တွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ မင်းသိလား။ တံခါး... အပြင်... ဘက်”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က တံခါးကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို ကြည့်ပြီး မီးဟက်ခ်က ယခင်က အသံအတိုင်း ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား သူငယ်ချင်း။ မင်းနာမည်ကလည်း မီးဟက်ခ်၊ သူတို့ကလည်း မီးဟက်ခ်တွေလား။ မင်းတို့ မိဘတွေကလည်း နာမည်ပေးရတာ တော်တော် သက်သာတာပဲ။ စကားမစပ်... မင်းမှာ မိဘရှိရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“တော်ပြီ... ငါ့ဘာသာငါ ဆက်လုပ်မယ်” ဟု ဆိုကာ ချားလ်စ်က ရစ်ချက်၏ စကားကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် အဖြေများ ရရန် ထပ်မံ ကြိုးစားသော်လည်း မီးဟက်ခ်ကမူ နားမလည်နိုင်သော စကားလုံးကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ထိုအသံတွဲမှာ ၎င်း၏ အမည်မဟုတ်ဘဲ အခြားတစ်ခုခု ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ဒီကောင်က ငတုံးလေးလိုပဲ။ သူတို့ အုပ်စုထဲက အားအနည်းဆုံးကောင် ဖြစ်နေမလား”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို စကားပြောနေရတာက အရမ်း ကြန့်ကြာလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်တုဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ခုကို အမြန် ဆွဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပုံဆွဲအရည်အချင်းမှာ ယခုမှ အသုံးတည့်သွားသည်။ မကြာမီမှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အရုပ်လေးအချို့ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူနှင့် မီးဟက်ခ်ကို ကိုယ်စားပြုသော အရုပ်နှစ်ရုပ်ကို အရင်ဆွဲလိုက်၏။ ထို့နောက် သူတို့၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုရန် လေးထောင့်ကွက်တစ်ခုကို ထိုအရုပ်များပတ်ပတ်လည်တွင် ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချားလ်စ်က ထိုလေးထောင့်ကွက်၏ ဘေးတွင် ဆွဲထားသော သူ၏ အဖွဲ့သားများ၏ အရုပ်များကို ညွှန်ပြကာ သူတို့၏ အခြေအနေကို မီးဟက်ခ်အား မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်သည် ယခင်က အသံအတိုင်း ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အဖွဲ့သား တစ်ဦးချင်းစီ၏ အရုပ်များ ပတ်ပတ်လည်တွင် လေးထောင့်ကွက်တစ်ခုစီကို ၎င်း၏ လက်ဖြင့် လိုက်ဆွဲပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မသေသေးဘဲ အကျဉ်းချခံထားရခြင်း ဖြစ်၏။ ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲက အပူအပင်များ ခဏတာ ပြေလျော့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က အသေးစိတ် ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးတိုင်များကြားမှ ရှည်လျားသော အနီရောင် အပ်တစ်ချောင်း ပြေးထွက်လာပြီး မီးဟက်ခ်ကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ခါသွားပြီး ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းလာ၏။ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံများနှင့်အတူ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ကြီးထွားဖောင်းပွလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်၏။ ထိုအပ်ရှည်ကြီးတွင် မကောင်းသော အရာတစ်ခုခု ပါနေတာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်၏ အစောပိုင်းက ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ လက်ခြေများမှာ ရမ်းခါနေပြီး တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ချားလ်စ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း ...</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က အားဖြင့် ကန်လိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါမှာ နံရံသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် နာကျင်မှုကို မခံစားရပုံရဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ထကာ ချားလ်စ်ထံသို့ ထပ်မံ ခုန်အုပ်လာ၏။ ချားလ်စ်သည် မီးဟက်ခ်၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနေစဉ် တံခါးအပေါက်မှ ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ငါတို့ကို မျောက်ပြပွဲ ကြည့်နေသလို သဘောထားနေကြတာလားဟု ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသများ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာ၏။ ထိုစဉ်မှာပင် မီးဟက်ခ်က သူ့ကို ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာသည်။ ၎င်းသည် စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ချားလ်စ်အနေဖြင့်လည်း ညှာတာနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှုး...</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်တုမှ ချိတ်ကြိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးဟက်ခ်၏ ခေါင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ချားလ်စ်က အားဖြင့် ဆွဲလိုက်ရာ ထိုသတ္တဝါမှာ သူ့ထံသို့ ပါလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဝီ...</p> <p> </p> <p>လွှစက်က လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် အသားစများနှင့် သွေးများ ပန်းထွက်သွားသည်။ မီးဟက်ခ်၏ ဦးခေါင်းမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်သား ကျသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သွေးများ ပေကျံနေသော ချားလ်စ်သည် တံခါးအပြင်က မျက်လုံးများကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိမိတို့ အမျိုးအနွယ်ထဲက တစ်ကောင်ကို ရက်ရက်စက်စက် သတ်လိုက်သည်ကို မြင်သော်လည်း ထိုမျက်လုံးပိုင်ရှင်မှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ ၎င်းသည် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>စာရေးပြီးသောအခါ သံပြားတစ်ခု ကျလာပြီး ချားလ်စ်၏ အပြင်လောက အမြင်အာရုံကို ထပ်မံ ပိတ်ဆို့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အပြင်က ကောင်တွေကတော့ ငါတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားပုံပဲ။ ဒါနဲ့ ဒီသတ္တဝါတွေကို အခုကစပြီး ‘မီးဟက်ခ်’ လို့ပဲ ခေါ်ကြရအောင်။ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲလို့ မင်းထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က အခြားအရာတစ်ခုကို အာရုံစိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလုပ်နေမှာလဲ။ ငါတို့ကို သတ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာပေါ့။ အဲဒါကလွဲရင် တခြား ဘာရှိဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ငါတို့ကို သတ်ချင်ရင် ငါတို့ သတိမေ့နေတဲ့ အချိန်မှာတင် သတ်လို့ရတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို သူတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲလို့ မင်းထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က စမ်းသပ်မှု တစ်ခုကို လုပ်နေတာ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save