Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"စမ်းသပ်ချက် ဟုတ်လား။ ဘယ်လို စမ်းသပ်ချက်မျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က သိသိသာသာ ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် မေးမြန်းသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်တာရယ်၊ ငါတို့ မီးဟက်ခ်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်တာကို သေသေချာချာ ရေးမှတ်ထားတာရယ်က အချက်တစ်ချက်ကို အခိုင်အမာ သက်သေပြနေတယ်။ ဘယ်လို စမ်းသပ်ချက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်ခံ သက်ရှိတွေ ဖြစ်သွားတာပဲ"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ချားလ်စ်သည် ခေါင်းပြတ်သွားသော စားဖိုမှူးလက်ထောက်၏ မျက်နှာကို သတိရသွားသည်။ သူသည်လည်း ကျရှုံးခဲ့သော စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု၏ ရလဒ်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်လော။</p> <p> </p> <p>"နေဦး... ဒီကောင်တွေက တစ်ချိန်က ဖောင်ဒေးရှင်း  က လူတွေ ဖြစ်ခဲ့မယ်လို့ မင်းထင်လား"</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က အကြံပြုသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့စကားကြောင့် ချားလ်စ်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။ ၀၉၆ ၏ စမ်းသပ်ချက် မှတ်တမ်းများမှာ သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဖောင်ဒေးရှင်းသည် တစ်ခါက စမ်းသပ်ခံတစ်ဦးအား ၀၉၆ ကို ဝတ်ဆင်စေပြီး ရှေးဟောင်းပစ္စည်းအပေါ် ၎င်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုအခြေအနေကို ယခု သူတို့၏ အခြေအနေနှင့် ယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုပါက ယခုလေးတင် သေဆုံးသွားသော မီးဟက်ခ်မှာ စမ်းသပ်ခံဖြစ်ပြီး သူ၊ ချားလ်စ်သည် ၀၉၆ ၏ အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပဟေဠိ၏ လိုအပ်နေသော အပိုင်းအစမှာ နေရာတကျ ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက သူတို့မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ကောင်ကို အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ဘာကြောင့် ပို့လိုက်ရသနည်း၊ ဘာကြောင့် အခြား ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကို ဤနေရာတွင် ဖမ်းဆီးထားသနည်းနှင့် သူနှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများကို ဘာကြောင့် မသတ်သေးသနည်း ဆိုသည့် အချက်များကို ရှင်းပြနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေလဲကွာ။ အပြင်က ငတုံးတွေက ငါတို့ကို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလို သဘောထားနေတာလား။ သူတို့ ရူးနေကြတာလား။ ငါက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ဆိုတာ သူတို့ မမြင်ဘူးလား။ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စမ်းသပ်ချက်က ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုမြည်တမ်း၏။</p> <p> </p> <p>"မအော်နဲ့တော့။ သူတို့က မင်းပြောတာကို နားမလည်ဘူး။ သူတို့ ဘာတွေပဲ ကြုံခဲ့ကြပါစေ၊ အခုတော့ သူတို့က လူသားတွေ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာလုပ်ကြမလဲ"</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က အမောခံမည့်အစား မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စောင့်ကြည့်ရမယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလို မြင်နေမှတော့ နောက်ထပ် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုကို မကြာခင် ထပ်လုပ်ကြမှာပဲ။ နောက်ထပ် ရောက်လာမယ့် စမ်းသပ်ခံဆီကနေ ငါတို့ သတင်းအချက်အလက် ပိုရနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အချိန်ကုန်တာပဲ။ ငါ့မှာ တခြား အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ နားထောင်ကြည့်မလား"</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က မေး၏။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာတွေးနေလဲ ငါသိတယ်။ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေစမ်း။ ဘာမှ လျှောက်လုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ကောင်းပါပြီ။ မင်းပြောသလိုပဲ လုပ်ပါ့မယ်။ ပျင်းစရာကြီး"</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က တတွတ်တွတ် ညည်းညူပြီးနောက် ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဒုတိယမြောက် အကျဉ်းကျသည့်နေ့မှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွား၏။ ချားလ်စ်သည် တတိယမြောက်နေ့တွင် သူတို့၏ အခြေအနေကို ထပ်မံ စုံစမ်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း အဖြစ်အပျက်တစ်ခုက သူ၏ အစီအစဉ်ကို ကြားဖြတ် နှောက်ယှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေဝေဝါးဝါး အခြေအနေတွင် ချားလ်စ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ မထိန်းချုပ်နိုင်သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကြောင့် နိုးလာ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ၏ အလိုမပါဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူသည် ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အရှိန်ဖြင့် ပြေးနေသည်။ သူ အကျဉ်းခန်းထဲမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>"ရစ်ချက်။ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား။ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ထွက်ပြေးနေတာပေါ့။ မင်းက ဒီနေရာမှာပဲ အနားယူဖို့ စဉ်းစားနေတာလား။ အစ်ကိုကြီး... ဝေခွဲမရဖြစ်နေတာက ကျရှုံးခြင်းရဲ့ အစပဲ"</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က ပြစ်တင်ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့မှာ ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရှိဘူး။ မင်း ဘယ်ကို ပြေးမှာလဲ။ ငါတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်းသိလို့လား။ ဒီအတိုင်းပဲ ဇွတ်ထွက်လာတာလား"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ မေး၏။</p> <p> </p> <p>"ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီသတ္တဝါတွေက တစ်ချိန်က လူသားတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ကြောက်စရာ ဘာရှိလဲ။ တံခါးဝက စောင့်နေတဲ့ ကောင်အနည်းငယ်ကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ။ အားကိုးမရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ"</p> <p> </p> <p>စိတ်ပျက်စရာနှင့် စိတ်တိုစရာ ခံစားချက်များက ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းထသွားသည်။ သူ အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲက အခြားသော စရိုက်တစ်ခုက မိမိသဘောနှင့်မိမိ လုပ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း အခြေအနေအရ ချားလ်စ်အနေဖြင့် ရစ်ချက်နှင့် အချေအတင် ငြင်းခုံရန် အချိန်မရှိပေ။ အကျဉ်းခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီဖြစ်ရာ အစီအစဉ်ကို အဆုံးအထိ အကောင်အထည်ဖော်ရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖွဲ့သားတွေရော။ အကျဉ်းခန်းတွေကို စစ်ပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါကို မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား။ စစ်ပြီးပြီပေါ့။ သူတို့က ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါအမျိုးမျိုးကို အခန်းတွေထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာ။ အဖွဲ့သားတွေကိုတော့ တခြားတစ်နေရာမှာ ထားပုံရတယ်။ အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်ရအောင်၊ ပြီးမှ သူတို့ကို ဘယ်လို ကယ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားမယ်"</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်၏။ သူသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူတို့သည် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တံခါးများ စီတန်းနေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေသည်။ အခန်းများအတွင်းရှိ ကွန်ပျူတာများနှင့် အမြန်ချောပို့ စက်များကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ်မီ စက်ကိရိယာများကို ကြည့်ပြီး ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် နိမိတ်တစ်ခု ရလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အတိအကျ မသိနိုင်သော နေရာတစ်ခုမှ စူးရှသော အချက်ပေးသံတစ်ခု မြည်ဟည်းလာပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ မီးလုံးများမှာ အနီရောင်ဖြင့် စည်းချက်ကျကျ လက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အရှိန်မြှင့်လိုက်၏။ မီးဟက်ခ်များသည် သူတို့ အကျဉ်းခန်းထဲမှ လွတ်မြောက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသွားကြပြီ။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်။ ဒီမှာ မြေပုံရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က အော်ဟစ်ကာ နံရံပေါ်မှ ဇယားတစ်ခုကို ဆွဲခွာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကူ၏ အထိအတွေ့မှာ သူ၏ လက်ချောင်းများအောက်တွင် ရင်းနှီးနေသလို မြေပုံပေါ်က နေရာအထားအသိုမှာလည်း မှတ်မိနေပေသည်။ မြေပုံပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသော ဓာတ်ခွဲခန်း ၂ ဆိုသည့် စာသားပေါ်တွင် ချားလ်စ်၏ လက်ချောင်းများ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ အစောပိုင်းက ခံစားချက်မှာ မှန်ကန်နေသည်။ အကယ်၍ ထိုသတ္တဝါများသည် ဖောင်ဒေးရှင်းမှ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့ အကျဉ်းကျနေသော ဤနေရာမှာ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခု ဖြစ်နေမှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ချားလ်စ်အနေဖြင့် ထိုတွေ့ရှိမှုကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် မြေပုံပေါ်တွင် ထွက်ပေါက်ရှိရာ နေရာကို အမြန်ဆုံး အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် စက္ကူကို လွှင့်ပစ်ကာ သူ၏ ပန်းတိုင်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ခွဲခန်း ၂ သည် အချင်းချင်း ဆက်သွယ်နေသော စင်္ကြံလမ်းများနှင့် လမ်းကြောင်းများစွာဖြင့် အလွန် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ချားလ်စ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြှင့်တင်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် အတော်လေး မြန်ဆန်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းတွင် တွေ့သော မီးဟက်ခ်များကို လျင်မြန်စွာ ရှင်းထုတ်ရင်း မကြာမီမှာပင် ထွက်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးသည်မှာ ကံကြမ္မာနတ်သမီးသည် ချားလ်စ်ဘက်တွင် မရှိပေ။ သူတို့ အပြင်သို့ ပြေးထွက်တော့မည့် အချိန်မှာပင် မီးဟက်ခ် အမြောက်အမြားသည် ထွက်ပေါက်မှတစ်ဆင့် စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သေနတ်များနှင့် လက်နက်မျိုးစုံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုသတ္တဝါများသည် သူတို့၏ ကြက်ခြေခတ်ပုံစံ အဝါရောင် မျက်လုံးများဖြင့် ချားလ်စ်ကို ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် စကားလုံးများမှာ မလိုအပ်တော့ပေ။ ချားလ်စ်သည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ကို အားပြုကာ ရှေ့မှ မီးဟက်ခ်များထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သေနတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချားလ်စ်သည် ကျည်ဆန်ကို ရှောင်ရန် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လျင်မြန်စွာ လှည့်လိုက်၏။ တစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်မဆွဲဘဲ သူ၏ လက်တုကို ရှေ့ဆုံးက မီးဟက်ခ်ထံသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး...</p> <p> </p> <p>သံကြိုးမှာ လည်ပတ်သွားပြီး ချိတ်ကြိုး ထွက်ပေါ်လာကာ ထိုသတ္တဝါ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ရရှိသွားသောကြောင့် ဒဏ်ရာရသွားသည့် မီးဟက်ခ်မှာ လေထုကိုပင် တုန်ခါသွားစေသော စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံကို ထွက်ပေါ်စေ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သံကြိုးကို အားဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်။ ၎င်းသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရုတ်သိမ်းသွားပြီး ထိုသတ္တဝါ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်တုကို မီးဟက်ခ်၏ ကိုယ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ အသားများ စုတ်ပြဲသွားသည့် အသံသည် လေထုထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီး သတ္တဝါ၏ အော်ဟစ်သံမှာလည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်များမှာ သူတို့ထံသို့ ဆက်လက် ကျရောက်နေသော်လည်း ချားလ်စ်သည် သေဆုံးသွားသော မီးဟက်ခ်၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏ ဒိုင်းအဖြစ် အသုံးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်များသည် အလောင်းကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လုံခြုံစွာ ရှိနေသော ချားလ်စ်ထံသို့မူ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးနေသော မီးဟက်ခ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားရင်း ချားလ်စ်သည် ထွက်ပေါက်တွင် ပိတ်ဆို့နေသော ရန်သူများထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မီးဟက်ခ် အုပ်စုထဲသို့ တိုးဝင်ကာ အလောင်းကို သူတို့ထံသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်တုရှိ လွှစက်ကို အားကုန်လွှဲယမ်းလိုက်ပြီး ဘေးက သတ္တဝါ၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော အခြား မီးဟက်ခ်များသည် သေနတ်များဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အနီးကပ် တိုက်ပွဲတွင် ချားလ်စ်၏ လျင်မြန်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသုံးအဝင်ဆုံး ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သေနတ်တစ်လက်က သူ့ကို ချိန်ရွယ်တိုင်း သူသည် အခြား မီးဟက်ခ်များ၏ အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်၏။ ထိုအခါ သူတို့သည် မိမိတို့ အမျိုးအနွယ်ကို ထိမှန်မည် စိုးသောကြောင့် ပစ်ခတ်ရန် တွန့်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် သေနတ်များကို ချထားပြီး လက်နက်များဖြင့် ပြောင်းလဲ တိုက်ခိုက်လာသောအခါ ချားလ်စ်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွား၏။ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ခြင်းတွင် ချားလ်စ်၏ မြှင့်တင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မီးဟက်ခ်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေ၏။ ထိုသတ္တဝါများသည် သူ၏ လျင်မြန်မှုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လုံးဝ အားကိုးမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက် ပြောခဲ့သည်မှာ မှန်ပေ၏။ ဤမီးဟက်ခ်များသည် သန်မာခြင်း မရှိကြပေ။ သူတို့သည် သတ္တဝါများ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာ တည်ဆောက်ပုံမှာ အရွယ်ရောက်ပြီး လူသားတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် မီးဟက်ခ်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသော်လည်း ချားလ်စ်မှာမူ မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူတို့အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ဝတ်ရုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော မီးဟက်ခ်တစ်ကောင်မှာ လူအုပ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ ညှိုးနွမ်းနေသော လက်ထဲတွင် သေးငယ်သော သဲနာရီတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမီးဟက်ခ်က သဲနာရီကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သဲများမှာ အောက်သို့ စီးကျလာသည်။ ချားလ်စ်သည် မိမိ၏ လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းပဲ။ ဒီမီးဟက်ခ်တွေက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကိုလည်း သုံးနိုင်တာလား"</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲမှ သတိပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>သေနတ်သံတစ်ချက် ဘယ်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချားလ်စ်၏ ဘယ်ဘက် ပေါင်မှ သွေးများ ပန်းထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူ သေနတ်ပစ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ လိမ့်ချလိုက်၏။ သူ ပြန်လည် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ချိန်တွင်မူ သူ၏ လက်ထဲ၌ ခြောက်လုံးပြူး သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း။ ဒိုင်း။ ဒိုင်း။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဝတ်ရုံနက်နှင့် မီးဟက်ခ်ကို ဆက်တိုက် သုံးချက် ပစ်ခတ်လိုက်၏။ သို့သော်လည်း ဤမီးဟက်ခ်မှာ အခြား မီးဟက်ခ်များထက် ပိုမို လျင်မြန်နေပြီး ချားလ်စ်၏ ကျည်ဆန်ကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ချားလ်စ်၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားခြင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ နှေးကွေးမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save