Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အတုခိုးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းစုံ ဝရုန်းသုန်းကား ဖြစ်သွား၏။ သူတို့ပြောသည်ကို သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် နားလည်သွားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နားထဲက တိုးတိုးရွတ်ဆိုသံများနှင့် ထိုအရာက မည်သို့ ဆက်စပ်နေသနည်း။ ထို့ပြင် သူတို့ပြောနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ၁၃၄  ဆိုသူမှာရော ဘယ်သူနည်း။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော ရစ်ချက်ကမူ ထိုအချက်များကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန်အတွက် အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “နေဦး။ ငါ့မှာ ပုန်ကန်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ စောစောက အထင်မှားသွားတာက ငါတို့ အချင်းချင်း ဆက်သွယ်လို့ မရလို့ပါ။ ပြီးတော့ ပုန်ကန်မှုဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ။ ငါတို့ အရင်က တစ်ခါမှ မဆုံဖူးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>မိမိတို့အနေဖြင့် ဤသတ္တဝါများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်သွယ်နိုင်ပြီဟု ရစ်ချက်က ထင်မှတ်နေသော်လည်း ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်မှာမူ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြဘဲ ၎င်း၏ စကားကိုသာ ဆက်ပြောနေ၏။</p> <p> </p> <p>“သနားစရာကောင်းတဲ့ လူသားမိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ပြီး မျက်ရည် မကျစမ်းနဲ့။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေက အခုတော့ အသုံးမဝင်တော့ဘူး။ မင်းလှုံ့ဆော်ခဲ့တဲ့ ပုန်ကန်မှုကြောင့် လူဘယ်လောက်တောင် သေခဲ့ရလဲ မင်းသိလား။ ဓာတ်ခွဲခန်း ၃ ဆိုရင် လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရတော့လို့ စွန့်ပစ်လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ညီကို... ဒီကောင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ငါတို့က ငိုတောင်မငိုဘူး။ ပြီးတော့ သနားစရာ လူသားမိန်းကလေးဆိုတာကရော ဘာကြီးလဲ။ ငါတို့ရဲ့ ခန့်ညားတဲ့ ယောက်ျားပီသမှုကို သူ မမြင်ဘူးလား။ သူ မျက်စိကန်းနေတာလား”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က မေး၏။</p> <p> </p> <p>“ရှူး... ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။ သူက ငါတို့ကို စကားပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်စုံတစ်ခုကို အလွတ်ပြန်ရွတ်နေတာနဲ့ ပိုတူတယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ဆိုသည်။ မီးဟက်ခ်၏ စကားများထဲမှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အရိပ်အယောင်အချို့ကို သူ ရိပ်မိလိုက်၏။ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“၁၃၄... မင်းရဲ့ သီချင်းဆိုသံက အပင်တွေနဲ့ သတ္တဝါတွေအပေါ် လှုံ့ဆော်မှုပေးနိုင်တဲ့ အာနိသင်ရှိတယ်။ အဲဒါက မျိုးရိုးဗီဇပြုပြင်ထားတဲ့ အပင်တွေရဲ့ နယ်ပယ်မှာ အရမ်း တန်ဖိုးရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်က မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါသော အသံဖြင့် ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ မင်းသာ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် စောစောက နှိပ်စက်မှုတွေကနေ ကင်းဝေးရလိမ့်မယ်။ ဖောင်ဒေးရှင်းက မင်းလိုအပ်တာ မှန်သမျှကို ပေးမှာပါ။ အဲဒီထဲမှာ မင်းရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ပြန်ဆုံခွင့်ရတာရော၊ အရုပ်တွေနဲ့ မုန့်တွေ အကန့်အသတ်မရှိ ရတာရော ပါဝင်တယ်”</p> <p> </p> <p> မီးဟက်ခ်က ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ။ ဖောင်ဒေးရှင်း တစ်ခုလုံးမှာ ငါ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်က D3 အဆင့်ရှိတယ်။ မင်းသာ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် ငါ့ကတိအတိုင်း ငါ သေချာပေါက် လုပ်ပေးနိုင်တယ်။ ငါတို့မှာ ဖောင်ဒေးရှင်းနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်ခံတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ မင်းက ပထမဆုံး မဟုတ်ပါဘူး။ သေသေချာချာ စဉ်းစားပါ။ ငါ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် လှည့်ထွက်သွား၏။ ချားလ်စ်မှာမူ အံ့သြမှင်သက်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... သူပြောတဲ့ ၁၃၄ ဆိုတာက တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုပဲနော်။ သီချင်းဆိုနိုင်တဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေး၊ ပြီးတော့ သူ့အသံက အပင်တွေနဲ့ သတ္တဝါတွေအပေါ် အာနိသင်ရှိတယ်။ အဲဒါ ဆော့တွမ် မှာ ငါတို့တွေ့ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးမလေး မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီတော့ သူက တကယ်တော့ ဖောင်ဒေးရှင်းက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုပေါ့။ အဲဒီကလေးမ ဘယ်လောက်တောင် အသက်ကြီးနေပြီလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ရစ်ချက်၏ အတွေးကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “အခု ငါတို့ အာရုံစိုက်ရမှာက အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။ မီးဟက်ခ်တွေရဲ့ အပြုအမူမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာက ထူးဆန်းလို့လဲ။ အားလုံးက နေရာတကျ ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့က ဖောင်ဒေးရှင်းက ဝန်ထမ်းတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ။ ကြည့်ဦး... သူတို့က သူတို့အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ ခန့်မှန်းတာ မှားသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မှန်တံတိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်လိုက်ပြီး စက်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နေသော မီးဟက်ခ်များကို ဂရုတစိုက် လေ့လာနေ၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို တည်ကြည်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ဘက်က ကောင်ကို ကြည့်လိုက်။ သူက စက်ကို မောင်းနှင်နေသလို ထင်ရပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ထပ်တလဲလဲ ဖြစ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့သြသွားသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ အခြား မှားယွင်းနေသော အချက်တစ်ခုကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> “ဟေး... မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ကြည့်ဦး... အဲဒီ စက်ကိရိယာတွေက ဘယ်လျှပ်စစ် ပလပ်ပေါက်မှာမှ ချိတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်က ကုန်ပစ္စည်းအတုတွေရှိတဲ့ မြို့တုကြီးရယ်၊ ရင်ပြင်မှာ လူစုခွဲသွားတဲ့ မီးဟက်ခ်တွေရယ်ကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် အသိတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ မြို့တုကြီးတစ်ခုလုံး လိုအပ်သည့် သတ္တဝါမျိုးမှာ မည်သို့သော အရာမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က မျိုးရိုးဗီဇ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်း ဝန်ထမ်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က သက်သက် အတုယူနေကြတာ။ ကိရိယာတွေ၊ အဆောက်အအုံတွေ၊ ပြီးတော့ အပြုအမူတွေကိုပါ အတုယူနေကြတာပဲ” ဟု ချားလ်စ်က ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...” ရစ်ချက်က ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က အစကတည်းက လမ်းကြောင်းမှားပြီး တွေးနေခဲ့တာ။ သူတို့က ငါတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကို စမ်းသပ်ခံတွေအနေနဲ့ သုံးနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က အတိတ်က ဖောင်ဒေးရှင်း ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေကြား ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကို သက်သက် အတုယူ လုပ်ဆောင်နေတာ။ ငါတို့က... ငါတို့က သူတို့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကစားပွဲထဲက အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းတွေသက်သက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အမှန်တရားကြောင့် ချားလ်စ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မြို့တုကြီးတစ်ခုထဲတွင် ထောင်ပေါင်းများစွာသော သတ္တဝါများ စုဝေးပြီး လွန်ခဲ့သော ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာက လူသားတို့၏ ဘဝနှင့် အဖြစ်အပျက်များကို သေသေချာချာ ပြန်လည် သရုပ်ဖော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ ဘာကြောင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ကြသနည်း။ ဤသတ္တဝါများသည် နတ်ဘုရားတစ်ပါးပါး၏ လက်ထဲက ကစားစရာများ သက်သက်လော။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်မှာ အခန်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“၁၃၄... မင်းရဲ့ ခုခံမှုက စိတ်ပျက်စရာပဲ။ ၇၀၄  ရဲ့ အင်းဆက်ပိုးမွှားတွေက မင်းရဲ့ အသားကို စားမှာကို ငါ အလိုမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဆက်တိုက် ငြင်းဆန်နေတော့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p> ၎င်းက အေးစက်သော အသံဖြင့် ဆို၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် မှတ်စုရေးနေသော မီးဟက်ခ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “သူ့ကို စမ်းသပ်ကွင်း ၄၂  ကို ခေါ်သွားပြီး ၁၃၄ နဲ့ ၇၀၄ ကြား နှိပ်စက်ကွပ်မျက်မှု စမ်းသပ်ချက်ကို စတင်လိုက်” ဟု ညွှန်ကြားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ် နှစ်ကောင် ဝင်လာပြီး ချားလ်စ်ကို ချည်နှောင်ထားရာမှ ဖြုတ်ကာ တံခါးဆီသို့ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ် ဆယ်ကောင်၏ ဖိအားအောက်တွင် ချားလ်စ်သည် နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော်လည်း ချားလ်စ်သည် နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် မိမိ၏ သွေးကို အသုံးပြုကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်ခုခုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“မေးခွန်းတွေ မမေးဘဲ မြေပုံပေါ်က အချက်အလက်တွေကို မှတ်မိအောင် ကူညီစမ်း။ ငါတို့ အခု ဘယ်နေရာ ရောက်နေလဲဆိုတာ သိဖို့ လိုတယ်”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အခြားသော စရိုက်၏ အကူအညီဖြင့် ဓာတ်ခွဲခန်း ၂ ၏ ပုံကြမ်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အခု ဒီမှာ ရှိနေတာ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ဆိုကာ သူတို့၏ လက်ရှိနေရာကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ချောင်းကို ရွှေ့ကာ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ဒါက ငါတို့ အကျဉ်းကျခဲ့တဲ့ နေရာပဲ”</p> <p> </p> <p>မြေပုံ၏ အကူအညီဖြင့် ချားလ်စ်သည် သူတို့၏ လက်ရှိနေရာကို လျင်မြန်စွာ အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ထွက်ပေါက်က ဒီမှာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ မီးဟက်ခ် အများကြီး စုဝေးနေတဲ့ ရင်ပြင်ရှိတယ်။ သူတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ လွတ်မြောက်ချင်ရင်တော့ တခြား လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာရမယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် နောက်ထပ် လွတ်မြောက်ရေး အစီအစဉ်တစ်ခုကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အခန်းထဲက နောက်ထပ် တံခါးတစ်ခုမှာ ပွင့်သွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာလည်း အဝတ်အစားမပါဘဲ ဗလာကျင်းနေ၏။ သူ၏ ဦးခေါင်းမှာလည်း ကတုံးဖြစ်နေပြီး နဖူးပေါ်တွင် အဖြူရောင် တြိဂံပုံစံ တံဆိပ်တစ်ခု ခတ်နှိပ်ထားသည်။ သူသည် ကော့ဒ်၏ လူများထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ရရှိထားသော သတင်းများအရ ဤလူမှာ ၇၀၄ ဟု သတ်မှတ်ထားသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၏ အခန်းကဏ္ဍတွင် အတင်းအဓမ္မ ပါဝင်နေရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချားလ်စ် သိရှိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် ချားလ်စ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ချားလ်စ်ထံသို့ ပြေးလာကာ “ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်... ခင်ဗျား ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာက ဝမ်းသာမှုမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားကိုလည်း ဖမ်းလိုက်ကြတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချားလ်စ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသော အရိပ်အယောင် တစ်ချက် လက်သွားသည်။ ယခင်က စူးစမ်းရှာဖွေရေး အဖွဲ့သားများထဲမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ သူ၏ လွတ်မြောက်ရေး အစီအစဉ်အတွက် အင်အားတစ်ခု ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် အသက်ရှင်သေးလဲ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သိပ်မကျန်တော့ဘူး။ တခြားလူတွေကိုတော့ အဲဒီ သတ္တဝါတွေက ခေါ်သွားကြပြီ။ ငါ့အဖွဲ့သားတွေကို သူတို့ ခေါ်သွားပြီး ရေနွေးပူတွေနဲ့ လောင်းတယ်၊ မီးနဲ့ ရှို့တယ်... သူတို့ရဲ့ နှိပ်စက်မှုအောက်မှာ ငါတို့ သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကတုံးနှင့်လူမှာ အမှတ်ရချက်တစ်ခု ရလိုက်ပုံရ၏။ သူသည် အရေးတကြီးဖြင့် သူ၏ လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို လည်ချောင်းထဲ ထိုးထည့်ကာ အန်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွှတ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အန်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူ့ကို အမြန် ဖေးမပေးကာ “ဘာဖြစ်တာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူမှာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ အပေါက်များစွာ ပါရှိနေသော အသားစ တစ်ခုကို အားဖြင့် အန်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုအသားစပေါ်က အပေါက်များကို ညွှန်ပြကာ “ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်... ခင်ဗျား ဒါကို သန့်ရှင်းသော နောက်လိုက်ဆီ သေချာပေါက် ပို့ပေးရမယ်။ ငါတို့ မြေပုံကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ ကြည့်ပါ... ဒါက ရိက္ခာဖြည့်တင်းတဲ့ ကျွန်းပဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက အလင်းမြေ  ရဲ့ တည်နေရာပဲ” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save