Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေကြောင်းပြမြေပုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်... ခင်ဗျား ဒါကို သန့်ရှင်းသော နောက်လိုက်ဆီ သေချာပေါက် ပို့ပေးရမယ်။ ငါတို့ မြေပုံကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။ ကြည့်ပါ... ဒါက ရိက္ခာဖြည့်တင်းတဲ့ ကျွန်းပဲ၊ ပြီးတော့ ဒါက အလင်းမြေရဲ့ တည်နေရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချားလ်စ်၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ သူသည် ထိုလူ့လက်ထဲမှ အသားစကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို စူးစမ်းကြည့်ရှုသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မြေပုံပေါ်က အမှတ်အသားများကို စစ်ဆေးကြည့်၏။ ပေါက်နေသော အပေါက်လေးများသည် ကျွန်းများ၏ တည်နေရာကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် “ဘုရင်” ၏ သင်္ဘောပေါ်တွင် သူမြင်ခဲ့ဖူးသမျှ မြေပုံများထက် ပိုမို ပြည့်စုံသော ရေကြောင်းပြမြေပုံတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျွန်းတန်းလျားပေါ်ရှိ အပေါက်နှစ်ပေါက်ကိုမူ တမင်တကာ ချဲ့ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကတုံးနှင့်လူက အဝေးဆုံးက အပေါက်ကို ညွှန်ပြကာ ရှင်းပြသည်။ “ကြည့်... ဒီအဝေးဆုံးက အပေါက်က အလင်းမြေပဲ။” ထို့နောက် အနီးကပ်ဆုံး တစ်ခုကို ထပ်မံ ညွှန်ပြကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p> “ဒါကတော့ ရိက္ခာဖြည့်တင်းမယ့် ကျွန်းပဲ။ ငါတို့ ဒီမှာ ရိက္ခာတွေ ဖြည့်ပြီးတာနဲ့ နေနတ်ဘုရားရဲ့ နတ်ဘုံနတ်နန်းဆီကို ခရီးဆက်ရုံပဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး တုန်ရင်နေသော လက်ချောင်းများဖြင့် အသားစပေါ်က အလင်းမြေကို ကိုယ်စားပြုသည့် အဝိုင်းပေါက်လေးကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း သေချာရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ မေး၏။</p> <p> </p> <p>အလင်းတော်အဖွဲ့ကို ယုံကြည်သူက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီသတ္တဝါတွေရဲ့ စာရေးသားမှုကို ငါတို့ နားမလည်ပေမဲ့ မြေပုံကတော့ သူ့ဖာသာသူ ရှင်းပြနေတာပဲ။ သူတို့ မြေပုံပေါ်မှာ ဒီကျွန်းရဲ့ ပတ်ပတ်လည်က တခြားနေရာတွေထက် သိသိသာသာ ပိုလင်းနေပြီး ဘေးမှာလည်း မှတ်စုတွေ အများကြီး ရေးထားတယ်။ ဒါဟာ အလင်းမြေရဲ့ အဝင်ဝ ဖြစ်တာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေ၏။ ဤနေရာသည် ဖောင်ဒေးရှင်း၏ ဓာတ်ခွဲခန်း ၂ ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် မူရင်းမြေပုံမှာ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သော်လည်း ယခု သူတို့တွေ့ရှိသော မြေပုံမှာ မီးဟက်ခ်များက မူရင်းအတိုင်း ပြန်လည်ကူးယူထားသည့် မိတ္တူဖြစ်မှာ သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အလွန် ယုံကြည်စိတ်ချရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကောက်ချက်ကြောင့် ချားလ်စ်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ သွားလိုသော ပန်းတိုင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်က တံခါးမှာ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးခံ ဘဝ၏ ခါးသီးသော လက်တွေ့လောကထဲသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းအပြင်ဘက်မှ မီးဟက်ခ်များ၏ ပျာပျာသလဲ ဆူညံသံများကို ချားလ်စ် ကြားနေရ၏။ သို့သော်လည်း သူ၏ နားထဲက တိုးတိုးရွတ်ဆိုသံများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ ဘာပြောနေသည်ကို သူ ခွဲခြား၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သံတံခါးဆီမှ အကြည့်ကို လွှဲကာ ရှေ့က ကတုံးနှင့်လူကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ” ဟု ချားလ်စ်က မေး၏။</p> <p> </p> <p>“ဆာလင်ပါ။ ကျွန်တော့်နာမည် ဆာလင်ပါ”</p> <p> </p> <p>“ဆာလင်... ဒီမြေပုံရဲ့ စကေး က တိကျရဲ့လား”</p> <p> </p> <p> ရေကြောင်းပြမြေပုံဆိုသည်မှာ ထူးခြားပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိရုံနှင့် လက်တွေ့တွင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ကွာခြားသွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်... စိတ်မပူပါနဲ့။ အလင်းတော်အဖွဲ့ထဲက စူးစမ်းရှာဖွေရေး သင်္ဘောသားအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရတဲ့ သူတွေဟာ ရေကြောင်းပညာသင်ကျောင်းမှာ အထူးသင်တန်းတွေ တက်ထားရတာပါ။ မြေပုံဆွဲတာကို ကျုပ်တို့ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ကြည့်ပါ... ကျုပ်တို့က အနားသတ်မှာ စကေးကို ဆွဲထားတယ်၊ ဒါကြောင့် အချိုးအစားတွေက တိကျတာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>တံခါးပြင်ပက ဆူညံသံများမှာ ပိုမို အရေးတကြီး ဖြစ်လာပြီး အနားသို့ ကပ်လာသောအခါ ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်တုမှ ချိတ်ကြိုးကို ထုတ်လိုက်၏။ သူသည် ၎င်းကို ဆာလင်အား ပေးလိုက်ပြီး ဒဏ်ရာမရှိသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ထိုလူဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်... ဒီမြေပုံကို ငါ့ကျောပေါ်မှာ ထွင်းလိုက်စမ်း။ မြန်မြန်လုပ်” ဟု ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်စက္ကန့်မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဆာလင်သည် သူ၏ တံတောင်ဆစ်ကို ပေတံအဖြစ် အသုံးချကာ မြေပုံကို ချားလ်စ်၏ ကျောပေါ်တွင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး စတင်ထွင်းထုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နာကျင်လှသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုက ချားလ်စ်ကို ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်စေ၏။</p> <p> </p> <p>နာကျင်စွာ စူးဝင်သွားသော ဒဏ်ရာ တစ်ချက်ချင်းစီမှာ သူ့ကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်သွားမည့် လမ်းညွှန် အမှတ်အသားများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းအပြင်ဘက်မှ ထုနှက်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး မနားတမ်း ဖြစ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချားလ်စ်၏ ကျောပေါ်က စူးရှသော နာကျင်မှုများမှာ နေရာတစ်ခုတည်းသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာသည်ကို သူ သတိပြုမိ၏။</p> <p> </p> <p>“မလောနဲ့။ တိတိကျကျ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ်။ သူတို့ ချက်ချင်း ဝင်လာမှာ မဟုတ်သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆာလင်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပေါ်မှ ချွေးစက်များမှာ တစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းနေသော်လည်း ထိုအရာကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ဒီမြေပုံကို ဘယ်လို စတင်ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က နာကျင်မှုမှ အာရုံလွှဲရန် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်နဲ့ ကျုပ်အဖွဲ့သားတွေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အဖမ်းခံခဲ့ရတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ရဲ့ သင်္ဘောဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က စာအုပ်တွေ ပြည့်နေတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဒီမြေပုံကို တွေ့ခဲ့တာ။ ကျုပ်တို့ ကျန်တဲ့လူတွေ သေသွားရင်တောင် တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ အသက်ရှင်ပြီး လွတ်မြောက်သွားဖို့အတွက် တစ်ယောက်စီမှာ မိတ္တူတစ်ခုစီ လုပ်ထားခဲ့ကြတာ။ ကျုပ်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ဒီကနေ လွတ်မြောက်သွားမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ တာဝန်က အောင်မြင်ပြီလို့ သတ်မှတ်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆာလင်၏ စကားများထဲက ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ချားလ်စ်မှာ အံ့သြသွားရသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သေခြင်းတရားကို မကြောက်သော ယုံကြည်ချက်ရှိသူမှသာ ဤကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ထွက်ပြေးတယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ ဘယ်လို ထွက်ပြေးခဲ့ကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်တို့ကို ပင်လယ်သတ္တဝါ အမျိုးမျိုးနဲ့ အတူတူ ထားခဲ့တာ။ အဲဒီသတ္တဝါတွေကို ကျုပ်တို့က လွှတ်ပေးပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးနေတုန်းမှာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူသဏ္ဌာန် သတ္တဝါတွေက အရမ်းများလွန်းလို့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အစီအစဉ် ကျရှုံးခဲ့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး။ အဲဒါ တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ ငါ ထွက်ပြေးတုန်းက ဒါကို ဘာလို့ မတွေးမိပါလိမ့်။ အဲဒီ ပင်လယ်သတ္တဝါတွေကိုသာ လွှတ်ပေးလိုက်ရင် ဒီဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုလုံး ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်၏ အသံမှာ ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် ကျဆင်းသွားသည်။ ၎င်းသည် မီးဟက်ခ် အမြောက်အမြားကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော မဟာဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>သံတံခါးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး စောစောက ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ် တစ်အုပ်နှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂါကိုမန်ကိုးးး...” ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ရောက်လာပြီ။ ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့မယ်... ပြီးတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် ကျောပေါ်က နာကျင်မှုမှာ သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် ၎င်း၏ စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်နှင့် ညှိုးနွမ်းနေသော လက်ကို မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ခွဲထုတ်ရန်အတွက် ချားလ်စ်အနားသို့ ချက်ချင်း ချဉ်းကပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဗြိ...</p> <p> </p> <p>ဆာလင်၏ နောက်ကွယ်မှ ပလတ်စတစ်စေးနှင့် တူသော အရည်တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်ပေါ်သို့ ခုန်အုပ်ကာ ထိုသတ္တဝါတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်မှာ ၎င်းကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏။ ဆွန်နီ သည်လည်း အလားတူအရာမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းမှာ အလင်းတော်အဖွဲ့၏ နောက်လိုက်များ အသုံးပြုသော တိုက်ခိုက်ရေး ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဇီနားးးသီဆာနို...”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ် တစ်စုသည် လက်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများဖြင့် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ထိုပလတ်စတစ်စေးကဲ့သို့ အရာမှာ မကြာမီမှာပင် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်များသည် ရန်လိုသော အကြည့်များဖြင့် ချားလ်စ်အနားသို့ ကပ်လာချိန်တွင်မူ ချားလ်စ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို စိတ်အေးလက်အေး ချလိုက်နိုင်သည်။ နာကျင်မှုမှာ ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်ရာ မြေပုံမှာ သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထွင်းထုပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်... ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အရှင်သခင်က ခင်ဗျားကို စောင့်ရှောက်ပါစေ”</p> <p> </p> <p> ဆာလင်က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် အသားစမြေပုံကို လိပ်လိုက်ပြီး တစ်ခုလုံးကို မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဒီကနေ အသက်ရှင် လွတ်သွားရင် ငါ့သင်္ဘောပေါ်ကို လာခဲ့ပါ။ ငါတို့မှာ လူအင်အား လိုအပ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ဆာလင်ကို ပြုံးပြရင်း ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ချားလ်စ်သည် အလင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များကို အမြင်သစ်ဖြင့် ကြည့်မြင်လိုက်မိသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်အပေါ် အလွန်အကျွံ စွဲလန်းသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ထဲတွင်လည်း ကောင်းမွန်သော လူသားများ ရှိနေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆာလင်က နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်စဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်များသည် ချားလ်စ်အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ချားလ်စ်၏ လက်ခြေများကို ကိုင်ကာ တံခါးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချားလ်စ်၏ နောက်ကွယ်မှ အသားများ စုတ်ပြဲသွားသည့် အသံနှင့် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံမှာ ဟိန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ အပ်ဖျားခန့်အထိ ကျုံ့သွားပြီး သူသည် အတင်းရုန်းကန်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဆာလင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ အပေါ်ပိုင်းမှာမူ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ဆာလင်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများဖြင့် ပြူးကျယ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ဆာလင်၏ သွေးစွန်းနေသော ကိုယ်အထက်ပိုင်းမှာ စုတ်ပြဲနေသော အိတ်တစ်အိတ်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူ အကုန်လုံး မမျိုချနိုင်သေးသော မြေပုံအပိုင်းအစ တစ်ခုမှာ သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ထွက်နေ၏။ သူ၏ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများမှာ ချားလ်စ်ထံသို့သာ စူးစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆာလင်၏ အကြည့်ထဲတွင် တွန့်ဆုတ်နေသော အရိပ်အယောင်အချို့ ရှိနေပုံရသော်လည်း သူ၏ မျက်သူငယ်အိမ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်ပြန့်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုမျက်လုံးများထဲက ခံစားချက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဆာလင်ကို သတ်လိုက်သော လက်နက်မှာ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်၏ လက်ထဲက ချွန်ထက်သော အစွယ်ပုံသဏ္ဌာန် ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ဖြစ်ပေသည်။ မီးဟက်ခ်သည် ထိုရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ဆာလင်၏ အကြွင်းအကျန်များမှာ ပိုမို သေးငယ်သော အပိုင်းအစများအဖြစ်သို့ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိုဆီရာထူကာ...”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် ဆာလင်၏ သွေးစွန်းနေသော အကြွင်းအကျန်များ ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ဒေါသအလွန်ထွက်နေပြီး အသက်မဲ့နေသော အလောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>၇၀၄ ဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ရှေးဟောင်းပစ္စည်းသည် အတိတ်တုန်းက ၁၃၄ အပေါ် မည်သည့်အခါမှ လက်ဖျားနှင့်မျှ မထိခဲ့ဖူးကြောင်း ချားလ်စ် သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save