Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝေဒနာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းထိန်နေသော စင်္ကြံလမ်းများထဲတွင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်များသည် ချားလ်စ်ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆီးထားပြီး ရှေ့သို့ ချီတက်နေကြ၏။ နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန်ဖြစ်သူ ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်မှုနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းရိပ်အချို့ ရောယှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆာလင်ကို ဤကဲ့သို့ လွယ်လွယ်ကူကူ သတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဆာလင် သေဆုံးသွားသောကြောင့် ဝမ်းနည်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မီးဟက်ခ်များက သူတို့၏ အသက်အပေါ်တွင် လုံးဝ အလေးမထားဘဲ လျစ်လျူရှုထားကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင် သူတို့ အသက်ရှင်ခွင့်ရခြင်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းရာချီက သတ်မှတ်ထားသည့် အခန်းကဏ္ဍနှင့် ကံကြမ္မာအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... တော်သေးတာပေါ့၊ ငါတို့က ၁၃၄ ရဲ့ ဇာတ်ညွှန်းကို ရထားလို့။ အကယ်၍ ၇၀၄ ရဲ့ နေရာမှာသာ ဆိုရင် ငါတို့လည်း အပိုင်းပိုင်း အပြတ်ပြတ် ဖြစ်သွားလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ဒါကို သတင်းကောင်းလို့ မင်း ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဘာက ကောင်းမှာလဲ။ ဒီကနေ လွတ်အောင် ထွက်ဖို့ လမ်းရှာရမယ်။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် သူတို့ရဲ့ ဟန်ဆောင်ကစားပွဲထဲမှာ ငါတို့ ဘယ်နေရာမှာ သေသွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ အကြည့်များမှာ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်များထံသို့ ရောက်သွား၏။ သူ့ကို ဖမ်းထားသော ထိုနှစ်ကောင်ကို သူ ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း သူတို့ကို သတ်လိုက်ပါက ယခုထက် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူသည် အခြားသော မဟာဗျူဟာတစ်ခုကို ကြံဆရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို မှတ်ထားစမ်း။ ငါ မြေပုံပေါ်မှာ ငါတို့နေရာကို အတည်ပြုပြီး ဖောင်ဒေးရှင်းက စမ်းသပ်ခံတွေကို ဘယ်မှာ ပိတ်လှောင်ထားလဲဆိုတာ ရှာကြည့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ရစ်ချက်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆာလင်သည်ပင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းဗျူဟာဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့လျှင် သူသည်လည်း ထိုနည်းအတိုင်း အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာ သေချာသည်။ ထို့ပြင် သူသည် ဆာလင်ထက် ပိုမို အားသာချက်ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဓာတ်ခွဲခန်း ၃ တွင် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့သလို ဓာတ်ခွဲခန်း ၂ ၏ မြေပုံကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အခွင့်ကောင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... မင်းလုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပါ”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စမ်းသပ်ခံများကို ပိတ်လှောင်ထားသည့် နေရာများကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှတ်သားလိုက်ပြီး သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲက မြေပုံအသေးစိတ်နှင့် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုနေရာများကို လက်တွေ့တွင် မှတ်သားထားချင်သော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေအရ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ လက်ခြေများကို သံဘောင်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ခတ်နှိပ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော သံကြိုးများဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံ ချည်နှောင်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မှန်တံတိုင်း နောက်ကွယ်က မီးဟက်ခ်များကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားမလိုအားမရ ချလိုက်၏။ သူ့တွင် အကြမ်းထည် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင်မူ မည်သည့်အရာကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ လောလောဆယ်တွင် သူ သေဆုံးသွားမှာကို စိုးရိမ်ရန် မလိုခြင်း ဖြစ်၏။ အစစ်အမှန် ၁၃၄ မှာ ဆော့တွမ်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ယနေ့အထိ နှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်နေခဲ့လျှင် ဖောင်ဒေးရှင်း ရှိနေစဉ်က သူမကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း မရှိမှာမှာ ထင်ရှားပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် ကျယ်ဝန်းသော အခန်းထဲသို့ ဝင်လာ၏။ ၎င်း၏ ဝတ်ရုံတွင် သွေးစက်လေးများ ပေကျံနေပေသည်။ ၎င်းသည် ချားလ်စ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း စကားများကို ရွတ်ဆိုနေ၏။</p> <p> </p> <p>ခန့်မှန်းကြည့်ရုံနှင့်ပင် ၎င်းသည် ၁၃၄ ကို ခြိမ်းခြောက်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ချားလ်စ် သိလိုက်သည်။ သူသည် အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို စောင့်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“ဇီကိုနားဆီရယ်”</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၁၃၄ က ၎င်းကို ဒေါသထွက်စေမည့် တစ်ခုခုကို ပြောလိုက်ပုံရပြီး ၎င်းသည် ဘေးက လက်အောက်ခံကို တစ်ခုခု ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ် တစ်ကောင်သည် ကြိမ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ မိမိကို ဘာက စောင့်ကြိုနေသလဲဆိုသည်ကို ချားလ်စ် ချက်ချင်း သိလိုက်၏။ သူသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖျန်း...</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်အရည်များ စိုရွှဲနေသော ကြိမ်လုံးသည် ချားလ်စ်၏ ကျက်စပြုနေသော ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ကျရောက်သွား၏။ လတ်ဆတ်သော သွေးနီရောင်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် ကျဆင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>အချက်ပေါင်း များစွာ ရိုက်နှက်ခံရပြီးနောက် ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားပြီး ကြည့်မကောင်းအောင် စုတ်ပြဲသွား၏။ ထို့နောက်တွင်မူ ခံစားရခက်လှသော ဝေဒနာကြောင့် သူသည် မသိစိတ်မှ ညည်းတွားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နာကျင်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသော်လည်း သူသည် ဤဝေဒနာကို တစ်ကြိမ် ခံစားဖူးပြီးဖြစ်ရာ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ အနည်းငယ် ခံနိုင်ရည် ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်မှာ ချားလ်စ်ကို လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ချားလ်စ်သည် ခေါင်းများ မူးဝေနေစဉ်မှာပင် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ် တစ်ကောင် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမီးဟက်ခ်သည် လက်မောင်းခန့် တုတ်ခိုင်ပြီး အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထူးဆန်းသော သန်ကောင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပိုးကောင်ကို ချားလ်စ်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ချားလ်စ်၏ အသားပေါ်တွင် တွားသွားနေစဉ် အမွေးအမှင်များကို စွန့်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့သည် ချားလ်စ်၏ ဒဏ်ရာများထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမွေးအမှင်များသည် လတ်ဆတ်သော သွေးများနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး ဒဏ်ရာများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဒဏ်ရာများမှတစ်ဆင့် ယားယံမှုတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သာမန် ယားကျိကျိ ဖြစ်ရုံသာ ရှိသော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားသည့် မခံမရပ်နိုင်သော ယားယံမှုကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမခံမရပ်နိုင်သော ဝေဒနာမှာ သူ့ကို ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်စေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားးးးးးးး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အလွန်အမင်း နာကျင်ယားယံလှသဖြင့် မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူ၏ သွေးကြောများမှာလည်း ဖောင်းတက်လာ၏။ သူသည် မိမိ၏ အသားကို ကုတ်ဖဲ့ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သံကြိုးများက သူ့ကို လှုပ်မရအောင် ချည်နှောင်ထားပေသည်။ ထိုမခံမရပ်နိုင်သော ယားယံမှုမှာ အပြင်းထန်ဆုံး နာကျင်မှုထက်ပင် ပိုမို နှိပ်စက်နေပြီး သေရသည်ကမှ ပို၍ ကောင်းဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော မီးဟက်ခ်များသည် ရုတ်တရက် ယိုင်ထိုးသွားကြပြီး သူတို့၏ နားများကို ပိတ်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် ချားလ်စ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အဝတ်စတစ်ခုကို အတင်းထိုးထည့်လိုက်သဖြင့် သူ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ အင့်ခနဲ အသံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ ထို့နောက်မှသာ ထိုသတ္တဝါများသည် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ချားလ်စ်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ၁၃၄ ၏ ထူးဆန်းသော သီချင်းဆိုသံကြောင့် ဖောင်ဒေးရှင်း ဝန်ထမ်းများ ထိခိုက်ခံစားခဲ့ရသည့် အတိတ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည် သရုပ်ဖော်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။ သူတို့အားလုံးမှာ အတိတ်ထဲတွင်သာ အသက်ရှင်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြောက်မက်ဖွယ် နှိပ်စက်မှုမှာ နှစ်နာရီခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ချားလ်စ်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။ သူသည် သံကြိုးများထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ လက်ခြေများမှ အရေပြားနှင့် အသားများမှာ စုတ်ပြဲသွားပြီး အရိုးများပင် ပေါ်ထွက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အခြေအနေတွင်ရှိသော်လည်း မီးဟက်ခ်များသည် ချားလ်စ်ကို လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပေ။ ဆေးတောင့်တစ်ခုကို ချားလ်စ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းတိုက်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကျက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ဖျန်း...</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြိမ်ဒဏ်ရာ အသစ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုက္ခများ၏ အစအဦးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဝေဒနာများ စတင်ခဲ့သည်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာသွားပြီလဲဆိုသည်ကို ချားလ်စ် မသိတော့ပေ။ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုနှင့် ယားယံမှုများက သူ၏ စိတ်ကို ဝါးမြိုသွားပြီး သူ၏ သတိမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေ၏။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခိုင်မာသော ယုံကြည်ချက်တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူ ဤနေရာတွင် အသေမခံနိုင်ပေ။ သူ သေချာပေါက် အသက်ရှင်ပြီး လွတ်မြောက်ရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့နှင့် တစ်ည အပြည့် ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင်မူ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် သိသိသာသာ မောပန်းသွားပုံရပြီး အားမလိုအားမရ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချားလ်စ်ကို အချုပ်အနှောင်များမှ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဆေးတောင့်တစ်ခုကို ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထည့်လိုက်၏။ ထို့နောက်တွင်မူ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်တစ်ကောင်က သူ့ကို တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သတိဝေဝါးနေစဉ်မှာပင် ချားလ်စ်သည် ပါးရိုက်သံတစ်ခုကြောင့် လန့်နိုးလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေး။ ထစမ်း။ မအိပ်နဲ့တော့။ အလုပ်လုပ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ။ သူတို့ ငါတို့ကို နှိပ်စက်တာ ရပ်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ပါးကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်ရင်း အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဘယ်နေရာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ ပျော့ပျောင်းသော ပန်းရောင် ကုတင်လေးပေါ်တွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင် အရုပ်ပေါင်းစုံ ရှိနေပေသည်။ သူ၏ ရှေ့က စားပွဲလေးပေါ်တွင်မူ အသစ်စက်စက် မင်းသမီးလေး ဝတ်စုံတစ်စုံပင် ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ၁၃၄ ကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်လို့ မရမှန်း သိသွားလို့ အခုတော့ နူးညံ့တဲ့ နည်းလမ်းကို ပြောင်းသုံးလိုက်ပုံရတယ်”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မိမိကိုယ်မိမိ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဒဏ်ရာများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့ရ၏။ မီးဟက်ခ်များသည် သူ၏ ဒဏ်ရာများကို လုံးဝ ကျက်သွားစေရန် တစ်ခုခု အသုံးပြုခဲ့မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>၁၃၄ သည် သူ့ကို မနားတမ်း လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုမိန်းကလေးငယ်အပေါ် သူ ခဏမျှ သနားစိတ် ဝင်မိသွား၏။ ဤနှိပ်စက်မှုမှာ သူကဲ့သို့သော လူကြီးတစ်ယောက်အတွက်ပင် မခံမရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်မှာ၊ ကလေးငယ်တစ်ယောက်အတွက်ဆိုလျှင် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလိမ့်မည်နည်းဟု သူ တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် မှီလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ ဘယ်နေရာ ရောက်နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စောစောက ငါ သိခဲ့တာပေါ့။ သူတို့ ငါတို့ကို ဒီကို ရွှေ့နေတုန်းက ငါ သတိရှိနေတုန်းပဲ။ ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်က ဆိုကာ ကုတင်ခင်းကို မလိုက်၏။ အောက်က ပျော့ပျောင်းသော စောင်မှာ ပြဲထွက်နေပြီး ၎င်း၏ အောက်တွင် ဓာတ်ခွဲခန်း ၂ ၏ အသေးစိတ် မြေပုံကို ရေးဆွဲထားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အခု ဒီမှာ ရောက်နေတာ”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က မြေပုံ၏ ထောင့်တစ်နေရာကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ “အရင်က အကျဉ်းကျခဲ့တဲ့ နေရာနဲ့ သိပ်မဝေးဘူး။ အကယ်၍ အတားအဆီး မရှိဘူးဆိုရင် အရှိန်အကုန်သုံးပြီး ပြေးရင် ငါးမိနစ်အတွင်း ရောက်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မြေပုံကို ဂရုတစိုက် ကြည့်လိုက်၏။ သူ နောက်ထပ် အချိန်ဆွဲ၍ မရတော့ပေ။ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်က ၁၃၄ ကို အညံ့ခံလာစေရန် နောက်ထပ် ဘယ်လို နည်းလမ်းတွေ သုံးဦးမလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိပေလိမ့်မည်။ ယခု ရရှိထားသော ခေတ္တ လွတ်လပ်ခွင့်မှာ အလွန် ရှားပါးလှသော အခွင့်အရေး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာ၊ ဒီနေရာ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာ။” ချားလ်စ်သည် မြေပုံပေါ်က နေရာအချို့ကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြေပုံအရ ဆိုရင် ဒါတွေက စမ်းသပ်ခံတွေကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ နေရာတွေပဲ။ ငါတို့ လွတ်မြောက်ချင်ရင်တော့ သူတို့ကို အရင်ဆုံး လွှတ်ပေးရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save