Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">လွတ်မြောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“အဲဒီစမ်းသပ်ခံတွေက လုံလောက်တဲ့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုကို တကယ်ဖြစ်စေနိုင်မယ်လို့ မင်းသေချာရဲ့လား။ ငါ့အထင်တော့ မီးဟက်ခ်တွေရဲ့ အရေအတွက်က ရင်ပြင်မှာ ငါတို့မြင်ခဲ့တာထက် အများကြီး ပိုများနိုင်တယ်။ သူတို့တွေ ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို နေရာယူထားမှာ ငါစိုးရိမ်မိတယ်”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရင်ပြင်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ မင်းမြင်သားပဲ။ မီးဟက်ခ် အများစုက သာမန်အရပ်သားတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍကိုပဲ သရုပ်ဆောင်နေကြတာ။ သူတို့မှာ လက်နက်တွေလည်း ရှိပုံမရဘူး။ စမ်းသပ်ခံတွေအားလုံးကို လွှတ်ပေးနိုင်ရင် လုံလောက်မှာပါ”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် ချားလ်စ်၏ ကျောပြင်ကြွက်သားများ တောင့်တင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လျင်မြန်စွာ နောက်ဆုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်သည်။ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် အခန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုရင်း ချားလ်စ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခု လက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့က သတ္တဝါမှာ အတိတ်ကာလက လူသားတို့၏ အပြုအမူများကို အတုယူနေရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း၊ ဆာလင်ကို သတ်ခဲ့ပြီး သူ့အပေါ် နှိပ်စက်ခဲ့မှုများကြောင့် ထိုသတ္တဝါကို ပြာဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်ချင်သည့် ပြင်းထန်သော အငြိုးဒေါသများ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တငြှိငြှိ တောက်လောင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရအောင်”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲမှ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခွင့်အရေးက ရလာမှာပါ။ အရင်ဆုံး ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>“မာရာမာရာဒါ”</p> <p> </p> <p> ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် စားပွဲပေါ်က ပန်းရောင် မင်းသမီးလေး ဝတ်စုံကို ကောက်ယူကာ ချားလ်စ်ရှေ့တွင် လှောင်ပြောင်သကဲ့သို့ ယမ်းပြနေ၏။ ချားလ်စ်၏ မျက်တောင်များမှာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ လက်တုကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ ထိုမီးဟက်ခ်၏ မျက်နှာကို ထိုးနှက်မိခြင်း မရှိစေရန် သူသည် အလွန်အမင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် ၎င်း၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဆံပင်ငွေရောင်နှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးက သူမ၏ မိခင်ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် လက်နှစ်ချောင်းထောင် ပြထားသည့် ပုံဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။ ၁၃၄ မှာ ဆော့တွမ်က ဘုရင်၏ သင်္ဘောပေါ်တွင် သူမြင်ခဲ့ရသော မိန်းကလေးငယ် ဖြစ်ပေသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင်မူ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အမူအရာများ မရှိဘဲ အလွန်ချစ်စရာကောင်းပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးမျိုး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်သည် ၎င်း၏ လေသံကို အနည်းငယ် လျှော့လိုက်ကာ ဓာတ်ပုံကို ချားလ်စ်၏ လက်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓာတ်ပုံ၏ ချောမွေ့သော မျက်နှာပြင်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ရစ်ချက်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ဒါက သူမကို ချော့မြူတဲ့ နည်းလမ်းလို ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါက ခြိမ်းခြောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမရဲ့ မိဘတွေက သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ သတိပေးနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်မှာမူ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှေ့က ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဖောင်ဒေးရှင်းအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ကြားနေသဘောထားမျိုးသာ ထားရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအဖွဲ့အစည်းကြီး မရှိတော့သော်လည်း ၎င်း၏ ကိုယ်စားပြု သတ္တဝါများ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် ချားလ်စ်သည် ဖောင်ဒေးရှင်းအပေါ် စေတနာထားရန် ခက်ခဲသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘီကိုဆီရာ “</p> <p> </p> <p> ဝတ်ရုံဖြူဝတ် မီးဟက်ခ်သည် နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စကားများ ပြောဆိုနေသေးသည်။ အဆုံးတွင်မူ ၎င်းသည် ညှိုးနွမ်းနေသော လက်ဖြင့် ချားလ်စ်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချားလ်စ်သည် ပွင့်နေသော တံခါးမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်တွင် တန်းစီစောင့်ကြပ်နေသည့် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်များကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> အကယ်၍ သူသာ အတင်းတိုးထွက်ပါက အောင်မြင်နိုင်ခြေ မရှိမှာ သေချာသည်။ သူသည် အခြားသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ကြံဆရမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တံခါး ပြန်ပိတ်သွားသည်။ ချားလ်စ်သည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်၏။ ၁၃၄ ၏ ကံကြမ္မာက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကတော့ ဤနေရာမှ ထွက်သွားရမည် ဖြစ်သည်။ ချားလ်စ်သည် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းကို ပတ်ပတ်လည် ရှာဖွေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမိန်းကလေးငယ်၏ အိပ်ခန်းမှာ သက်သောင့်သက်သာရှိအောင် ဒီဇိုင်းဖော်ထားသော်လည်း ပြတင်းပေါက် တစ်ခုမျှပင် မရှိပေ။ တံခါးမှလွဲ၍ အခြား ထွက်ပေါက် မရှိသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>“သိသာအောင် မလုပ်နဲ့။ သူတို့ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စားပွဲပေါ်က အဖြူရောင် ဘီးကို ကောက်ယူပြီး မျက်နှာကြက်ဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အခန်းတစ်ခုလုံးမှာ မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချားလ်စ်သည် အပေါ်ဘက်က လှပသော မီးဆိုင်းကြီးကို သတိပြုမိလိုက်၏။ ရုတ်တရက် စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး သူ၏ လက်တုကို မြှောက်ကာ ချိတ်ကြိုးသေနတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားမှာ မျက်နှာကြက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖောက်ထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“အပေါ်မှာ ဟာကွက် ရှိတယ်။ အဲဒီကနေ သွားကြမယ်”</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နံရံကို လက်ဖြင့် အားပြုကာ သူသည် ပျော့ပြောင်းသော မျက်နှာကြက်မှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ တွယ်တက်လိုက်၏။ မျက်နှာကြက် အပေါ်ဘက်က ဟာလာဟင်းလင်း နေရာတွင် ဖုန်မှုန့်များ ပြည့်နေသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ၎င်းမှာ စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် အိမ်မြှောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသည်းအသန် ရှေ့သို့ တွားသွားနေ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ချားလ်စ်သည် လေဝင်လေထွက် ပိုက်လိုင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီး ၎င်းထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ အဝေးကြီး မရောက်ခင်မှာပင် သတိပေး ဥသြသံကြီးမှာ ဟိန်းထွက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး။ ငါတို့ မရှိတော့တာကို သူတို့ သိသွားပြီ။ အဲဒီအခန်းထဲမှာ ညကြည့်ကင်မရာ ရှိနေတာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>“အာရုံမလွင့်နဲ့။ ငါ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းချုပ်ပြီး ရွေ့လျားနေတုန်း မင်းက မြေပုံကို ကြည့်ပြီး ငါတို့နေရာကို အမြဲ ပြောပေးစမ်း။ ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ်အဖမ်းခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ လေဝင်လေထွက် ပိုက်လိုင်းထဲတွင် သူ၏ လက်ခြေများမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်နှင့် စနစ်တကျ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ချားလ်စ်သည် အလုပ်နှစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီး ပထမဆုံးသော စမ်းသပ်ခံများ ထားရှိသည့် နေရာအနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ နောက်ကွယ်မှ အတောင်ပံ ခတ်သံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အရောင်စုံ ပုစဉ်းတစ်ကောင်က သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ အမြီးမှာ အနီရောင် အလင်းတန်းများ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော အင်းဆက်များမှာ မှောင်မည်းနေသော လိုဏ်ခေါင်းထဲတွင် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် များပြားလာ၏။ ဤအင်းဆက်များက ဘာလဲဆိုသည်ကို ချားလ်စ် မသိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ သတင်းကောင်း မဟုတ်မှာတော့ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက် လိုသေးလဲ”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က အော်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မီတာ တစ်ရာလောက် တည့်တည့်သွားပြီး ပထမဆုံးတွေ့တဲ့ ထောင့်ကနေ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးလိုက်။ အကယ်၍ လမ်းမရှိရင် လမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က လမ်းညွှန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အတောင်ပံခတ်သံများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် အရေအတွက် များပြားလာသည်နှင့်အမျှ ချားလ်စ်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်တွယ်လာကြ၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ တည်နေရာကို ခြေရာခံနိုင်ရန်အတွက် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အလင်းအမှတ်အသားများ ပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ရောက်ပြီ။ ငါတို့ အောက်တည့်တည့်မှာပဲ”</p> <p> </p> <p> ရစ်ချက်က အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရစ်ချက်၏ အချက်ပြမှုအတိုင်း ချားလ်စ်သည် လွှစက်အဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော လက်တုကို မြှောက်ကာ အောက်ဘက်သို့ အားဖြင့် ထိုးချလိုက်၏။ မျက်နှာကြက်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး ချားလ်စ်သည် ထိုအင်းဆက်များနှင့်အတူ အပေါက်ကြီးထဲမှတစ်ဆင့် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဆင်းသက်နေစဉ်မှာပင် ဆူညံသံကြောင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ် နှစ်ကောင်ကို ချားလ်စ် မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ချိတ်ဆူးမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်တစ်ကောင်၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သံကြိုးကို ချက်ချင်း ဆွဲလိုက်သောအခါ ချားလ်စ်သည် ထိုသတ္တဝါထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မီးဟက်ခ်မှာ ၎င်း၏ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချားလ်စ်က ပို၍ လျင်မြန်နေသည်။ သူသည် လက်တုကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းကို ကိုင်ထားသော လက်တစ်ဖက် ပြတ်ကျသွားသဖြင့် ထိုသတ္တဝါ၏ အော်သံမှာ ဟိန်းထွက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် လွှစက်ဖြင့် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးနောက် ဇလုံတစ်လုံးစာခန့် တုတ်ခိုင်သော သံတိုင်များ နောက်ကွယ်က စမ်းသပ်ခံများကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် လက်ထိပ်နှင့် ခြေကျင်းများ ခတ်နှိပ်ခံထားရသော လူသား တစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် ရှိနေ၏။ သူတို့သည် ဗလာကျင်းနေကြပြီး အပြင်ဘက်က ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ရပ်များကို မယုံကြည်နိုင်သကဲ့သို့ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူအုပ်ထဲတွင် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ပထမအရာရှိနှင့် စားဖိုမှူးတို့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ နှုတ်ဆက်ရန် အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူသည် လွှစက်ကို ချက်ချင်း အလုပ်ပေးလိုက်သည်။ သံနှင့် သံ ပွတ်တိုက်သံများမှာ လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပြီး မီးပွားများမှာလည်း တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကလန်...</p> <p> </p> <p>သံတိုင်များကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်နှင့် လှောင်အိမ်ထဲက လူများမှာ အပြင်သို့ တိုးထွက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို လာကယ်မှာကို ကျွန်တော် သိနေသားပဲ”</p> <p> </p> <p> စားဖိုမှူး ဖရေး က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချားလ်စ်ရှေ့သို့ ပြေးလာကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ချားလ်စ်သည် စကားများ ပြောမနေချင်ပေ။ သူသည် ထွက်ပေါက်ဆီသို့ အပြေး ဦးတည်လိုက်သည်။ ဤလူအနည်းငယ်နှင့် မလုံလောက်သေးပေ။ သူသည် နောက်ထပ် လူအင်အား လိုအပ်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>မီးဟက်ခ်များသည် ချားလ်စ်က ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် ထွက်ပြေးလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ သူ အကျဉ်းကျခဲ့သည့် နေရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာက လုံခြုံရေးမှာ အနည်းငယ် ပို၍ လျော့ရဲနေသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းတွင်တွေ့သော မီးဟက်ခ်များကို ရှင်းလင်းရင်း ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်ခံများ ထားရှိသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာတွင်မူ ကျန်ရှိနေသော သူ၏ အဖွဲ့သားများနှင့် အလင်းတော်အဖွဲ့မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ နှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကံမကောင်းစွာပင် ဤနေရာတွင် ရှိနေသော လူဦးရေမှာ အရင်ကထက်ပင် ပို၍ နည်းနေပြီး ကိုးဦးသာ ကျန်ရှိတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို တည်ကြည်သွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နောက်ထပ် စမ်းသပ်ခံများရှိရာ နေရာဆီသို့ ဆက်လက် ဦးတည်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save