Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ယီကို တွေ့လိုက်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူပီပီ ရဲရင့်ပြတ်သားသော သတ္တိရှိသူဖြစ်ရာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ ထိုလူငယ်နှစ်ဦး၏ ရှေ့မှ တည်ငြိမ်စွာ လှမ်းထွက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လမ်းပြပါ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့လေးဦးသည် ပွဲစီစဉ်သူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မမလေးရဲ့ အမည်ကို သိခွင့်ရမလားခင်ဗျာကျွန်တော့်မျိုးရိုးကတော့ ချန် ပါ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မမျိုးရိုးက မင် ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မရင်းနှီးသူများအား မိမိ၏ အမည်အပြည့်အစုံ သို့မဟုတ် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အချက်အလက်များကို အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်ပြောကြားလေ့မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင်... သိချင်လို့ မေးပါရစေ ဘာကြောင့် နံပါတ် ၄ ကိုပဲ အပိုင်တွက်ပြီး လောင်းခဲ့တာလဲခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီနှင့် အခြားသူများသည်လည်း ရှေ့မှ အမျိုးသမီး၏ အဆုံးအဖြတ်အပေါ် မူတည်၍ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း မစ္စတာချန်က ရိပ်မိပြီးသားဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"လောင်းကစားဆိုတာ အနိုင်ရနိုင်ခြေနဲ့ အကျိုးအမြတ် ရလဒ်အချိုးအစားကို ကြည့်ပြီး အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရတာမျိုးပါ ကျွန်မအမြင်အရတော့ နံပါတ် ၄ မှာ အဲ့ဒီအချက်နှစ်ချက်လုံး ရှိနေတယ် သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုအရ အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အလမ်းက မြင့်မားသလို၊ ပထမပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်ထားတဲ့အတွက် လောင်းကြေးအဆကလည်း အတော်လေး များနေတယ် ဒီတော့ သူ့ကို မလောင်းရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ပြတ်သားပြီး ယုတ္တိရှိလှသော စကားများကြောင့် ကျန်ယီနှင့် အခြားသူများမှာ မိမိတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အပိုသာဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ အမျိုးသမီးသည် ပွဲစီစဉ်သူများ၏ ရှေ့တွင်ပင် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် အရာရာကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ </p> <p> </p> <p>ဟယ်ကျင်းမှာမူ မင်ယွဲ့ကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် မင်ယွဲ့တို့ ချစ်သူဖြစ်ရခြင်းမှာ မထူးဆန်းတော့ချေ။ သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ သူ လေးစားအားကျရသော ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ဖြစ်နေကြသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို တတိယပွဲမှာရော နံပါတ် ၄ ကပဲ ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးနိုင်ဦးမယ်လို့ ထင်သလား"</p> <p> </p> <p>နံပါတ် ၄ နောက်တစ်ပွဲ ပြန်ဝင်ဦးမည်ကို ကျန်ယီ အံ့ဩသွားသော်လည်း မင်ယွဲ့ကမူ ထိုအချက်ကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသား ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"မနိုင်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြိုင်ကွင်းအတွင်း အသည်းအသန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသော ကားများကို ပြသထားသည့် ဖန်သားပြင်ကြီးကို ကြည့်လျက် တိုတိုတုတ်တုတ်ပင် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပွဲစီစဉ်သူ မစ္စတာချန်သည် နံပါတ် ၄ ကားကို စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သာ ရှိမနေခဲ့ပါက သူသည် ယနေ့တွင် ပိုမိုမြတ်စွန်းနိုင်သော်လည်း၊ မင်ယွဲ့ရှိနေခြင်းကြောင့်လည်း သူ ဆုံးရှုံးမှုမရှိခဲ့ပေ။ ပွဲစီစဉ်သူတစ်ဦးဖြစ်သည့်အလျောက် သူသည် လုံလောက်သော အရင်းအနှီးရှိသူဖြစ်ရာ ငွေကြေးကိစ္စအတွက် ကတိပျက်မည့်သူမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"မစ္စမင် ခန့်မှန်းတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုအချက်တွေကြောင့် ဒီလို ကောက်ချက်ချနိုင်တာလဲဆိုတာ ရှင်းပြပေးနိုင်မလားခင်ဗျာ" </p> <p> </p> <p>မစ္စတာချန်မှာ မင်ယွဲ့၏ အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်စွမ်းအပေါ် အလွန်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အာရုံခံစားမှု ကြောင့်ပါ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က အများကြီး မရှင်းပြတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် ပွဲစီစဉ်သူနှင့် တွေ့ဆုံပြီးနောက် ရသင့်ရထိုက်သော ငွေများကို ရယူကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် နံပါတ် ၄ ဒုတိယပွဲတွင် အနိုင်ရမည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်းမှာ အာရုံခံစားမှုအပြင် အခြားသော အချက်အလက်များကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ ပထမပွဲစဉ်တွင် အချက်အလက်မျိုးစုံကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက နံပါတ် ၄ မှာ အနိုင်ရရန် အရှိဆုံးဖြစ်သည်။ </p> <p>သို့သော် သူသည် ဒုတိယနေရာဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက် ပို၍ အရေးကြီးသောအချက်မှာ နံပါတ် ၄ ၏ သမီးငယ်မှာ ဖျားနာနေပြီး ဆေးကုသစရိတ် အမြောက်အမြား လိုအပ်နေကြောင်းကို မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ထံမှတစ်ဆင့် သိရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ကားပြိုင်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြား ငွေရှာလွယ်သော နည်းလမ်းမရှိသူဖြစ်ရာ ယနေ့တွင် ပွဲစဉ်အမြောက်အမြား ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင် လိမ့်မည်ဟု မင်ယွဲ့က ခန့်မှန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤပြိုင်ပွဲတွင် မရေးထားသော စည်းကမ်းတစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းမှာ ပြိုင်ပွဲဝင်တစ်ဦးသည် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိပါက နောက်ထပ်ပွဲစဉ်များတွင် ပါဝင်ခွင့်မရှိခြင်းပင်။ ၎င်းမှာ အခြားသူများကို အခွင့်အရေးပေးရန်နှင့် ပွဲကို ပိုမိုစိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ဖြစ်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ပထမပွဲတွင် နှစ်သိန်း၊ ဒုတိယပွဲတွင် သုံးသိန်း ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် တတိယပွဲတွင် သူ အနိုင်မရနိုင်ခြင်းမှာ ကားပြိုင်ခြင်းသည် စိတ်အာရုံ အလွန်အမင်း စုစည်းမှုနှင့် ကြွက်သားများ တင်းမာမှု လိုအပ်  သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပွဲစဉ်နှစ်ခုအပြီးတွင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့က ယွမ်ပေါ့ထံမှ သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် အခြားပြိုင်သမားများထက် အသက်အရွယ် ပိုကြီးသူလည်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိမိရရှိသော အမြတ်ငွေ ယွမ် ၃၆ သန်းအနက်မှ ငါးသန်းကို ပွဲစီစဉ်သူထံတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး၊ နံပါတ် ၄ ပြိုင်ပွဲဝင်ထံသို့ ကျေးဇူးတင်ဆုအဖြစ် လျှို့ဝှက်ပေးအပ်ရန် မှာကြားခဲ့သည်။ စေတနာအလွန် ထက်သန်လှသော မင်ယွဲ့၏ လုပ်ရပ်အပေါ် မစ္စတာချန်ပင် အံ့ဩချီးကျူးမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် နံပါတ် ၄ တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်သည်ဟု မစ္စတာချန် အဘယ်ကြောင့် သံသယမဝင်သနည်းဆိုသော် မင်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် ရှိနေသူများကို သူ သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> ထိုသူဌေးသားများအဖို့ ဤငွေပမာဏမှာ အရေးတယူလုပ်စရာ မဟုတ်ချေ။ ဤကဲ့သို့ လှည့်ကွက်များဖြင့် အချိန်ဖြုန်းနေမည့်အစား အိမ်ပြန်၍ လူကြီးမိဘများကို ချိုချိုသာသာ စကားပြောလိုက်ပါက ဤထက်မကသော ငွေများကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တတိယပွဲစဉ်တွင် နံပါတ် ၄ သည် စတုတ္ထနေရာဖြင့်သာ ပန်းဝင်ခဲ့ပြီး တတိယဆုနှင့် လွဲချော်ခဲ့သည်။ သူသည် စုစုပေါင်း ငွေငါးသိန်း ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏သမီးငယ် ခွဲစိတ်ကုသရန်အတွက် အနည်းဆုံး ရှစ်သိန်း လိုအပ်နေပြီး နောက်ဆက်တွဲ ကုသစရိတ်များလည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက မစ္စမင် ပေးခဲ့တဲ့ ဆုကြေးငွေပါ"</p> <p> </p> <p>မစ္စတာချန်က ငွေများကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်သောအခါ ထိုအမျိုးသားမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ဝဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ခင်ဗျာ... အခုတော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီ၊ ကျွန်တော့်သမီးလေး အသက်ချမ်းသာရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်ကို မြင်ပင်မမြင်ဖူးသော်လည်း တတွတ်တွတ် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့၊ ကျန်ယီနှင့် အခြားသူများမှာ ပြိုင်ကွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>အလုပ်နားချိန်တွင် မိုဟန်ကျီက မင်ယွဲ့ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ယနေ့ သူမ အားလပ်နေကြောင်း သူ မှတ်မိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီနဲ့အတူ ရှိနေတာ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဘာမှမဖုံးကွယ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အပြင်သွားလည်နေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>"မမယွဲ့... သွားစားကြရအောင်၊ ကျွန်တော် ဝယ်ကျွေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ဟယ်ကျင်းက သူတို့ဘေးသို့ ကားမောင်းလာပြီး မှန်ချကာ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တခြား ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲ" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဟိုဘက်မှ အသံကို ကြားသဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ မောင်လေးလည်း သိမှာပါ စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ဝမ်းကွဲညီ ဟယ်ကျင်းလေ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေး ကုမ္ပဏီမှာလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံဖြင့် မိုဟန်ကျီ ဖုန်းဆက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကျန်ယီ သိလိုက်သဖြင့် သူက ဘာမှဝင်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ကားမောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အလုပ်ထဲမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းကို တွေ့ချင်နေပြီ" </p> <p> </p> <p>ဖုန်းထဲမှ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်စမ်းပါ... အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် - </p> <p> </p> <p>"ကျွန်မက သူတို့နဲ့အတူ ရှိနေတာပဲ၊ ဘာပူစရာ ရှိလို့လဲ သူတို့အားလုံးက ကျွန်မရဲ့ မောင်လေးတွေပဲဟာ"</p> <p> </p> <p>သူမက နောက်ပြောင်ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ် မိုဟန်ကျီ၏ စရိုက်ကို သိထားသဖြင့် စိတ်အေးစေရန် ရှင်းပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ချစ်သူများကြားတွင် အပြန်အလှန် ယုံကြည်မှုနှင့် လုံခြုံမှုပေးနိုင်ခြင်းမှာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် ဘာမှ မတွေးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် စင်ပေါ်မှ ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက မင်ယွဲ့၏ ရှေ့တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မူနေသူမှာ သူ မဟုတ်သည့်အလားပင်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ၊ ကျွန်မကပဲ အပိုတွေ တွေးနေမိတာပါ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်တော့နော်၊ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ကျန်ယီနှင့် ဟယ်ကျင်းတို့အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ သူတို့က မင်ယွဲ့နှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းနိုင်ပြီး မိမိမှာမူ အလုပ်ရှုပ်နေရသဖြင့် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကျန်...”</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစုနှင့် ကျန်မိသားစုမှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးရှိကြပြီး ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျီ... ဒီနေ့ ဒီအဘိုးကြီးဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ ဖုန်းဆက်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ ဖခင်သည် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ကာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီက ဦးလေးကျန်၏ ကျန်းမာရေးကို အရင်ဆုံး မေးမြန်းပြီးနောက် မသိမသာပင် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ရှောင်ယီကို အပြင်မှာ တွေ့လိုက်သေးတယ် သူ အလုပ်သင် ဆင်းဖို့ ရှာနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို ဒုက္ခမပေးရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ"</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်က ထိုသို့ ပြောသော်လည်း သူ၏ အသံထဲတွင် သားဖြစ်သူအပေါ် ချစ်ခင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်မိသားစုသည် ကျန်ယီကို မိသားစုအတွက် ဂုဏ်ဆောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာရန်သာ မျှော်လင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီကောင်လေးသာ မင်းလို အရည်အချင်းမျိုး ရှိရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့် ကုမ္ပဏီကို လွှတ်လိုက်ပါလားဦးလေး၊ သူ့ကို စမ်းကြည့်ရအောင် သူက ဒီနယ်ပယ်မှာ ပါရမီ ပါချင်ပါနေမှာပေါ့" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက မည်သည့် အမူအရာမျှ မပြဘဲ အကြံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုမှာ အလုပ်ဝင်ရတာ သူ့အတွက် ကံကောင်းခြင်းပဲ မနက်ဖြန်ကစပြီး သူ့ကို လွှတ်လိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။ ကျန်ယီမှာမူ မင်ယွဲ့တို့နှင့်အတူ ညစာ စားနေဆဲဖြစ်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူက ဖုန်းတစ်ချက်ဖြင့် သူ့ကို ရောင်းစားလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မသိရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်သွားခိုင်းမယ် ဟုတ်လား မသွားချင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ ပြန်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီး စားသောက်ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ဖုန်းလာသဖြင့် ကျန်ယီမှာ အော်ဟစ် တော့သည်။ ဟူထျန်းနှင့် ဟယ်ကျင်းတို့မှာလည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ကလေးများသည် အစောပိုင်းတွင် အလုပ်ခွင်သို့ ဝင်လေ့မရှိကြချေ။ သူတို့အပေါ်တွင် ထောက်ပံ့ပေးမည့်သူများ ရှိနေသဖြင့် ဖိအားမရှိဘဲ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်လေ့ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း သွားကို သွားရမယ်၊ မသွားချင်လည်း မရဘူး မင်းရဲ့ အစ်ကိုမိုနဲ့ ငါ ပြောပြီးသွားပြီမနက်ဖြန်ကစပြီး ရှင်းယောင် လုပ်ငန်းစုမှာ သူ့ရဲ့ အတွင်းရေးမှူးအဖြစ် အလုပ်စဝင်ရမယ် မင်းရဲ့ လစဉ်သုံးငွေကိုလည်း ယွမ်သုံးထောင်ပဲ ပေးတော့မယ် မင်းဘာသာမင်း ငွေရှာစားတော့”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်သည် ကျန်ယီကို ငြင်းဆန်ခွင့်ပင်မပေးဘဲ ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save