Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ယောက်မှ အားကိုးမရ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"တောက်... တကယ်ပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုလေ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဟူထျန်းသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားပြီး ကျန်ယီနှင့် အလှမ်းဝေးရာသို့ ခပ်ကွာကွာ ရွှေ့ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ယခုအချိန်တွင် ကျန်ယီမှာ ပေါက်ကွဲရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ယမ်းအိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။ ဟယ်ကျင်းမှာလည်း မည်သို့နှစ်သိမ့်ရမည်မှန်း မသိတော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>ကျန်မျိုးနွယ် ဖခင်နှင့်သားကြား အငြင်းပွားမှုမှာ ယခုမှ မဟုတ်ဘဲ အမြဲတစေ ဖြစ်ပျက်နေကျ ဖြစ်သဖြင့် 'ဖြောင့်မတ်သော အရာရှိပင်လျှင် အိမ်တွင်းရေးပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်' ဟူသော စကားအတိုင်း သူလည်း ဘာမှဝင်မပြောဝံ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အဖေက ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး မိုဟန်ကျီရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်သွားလုပ်ခိုင်းရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရူးမတတ်ပင် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ မသွားဘဲနေလို့ မရဘူးလား ကျောင်းလည်း တက်ရဦးမှာလေ"</p> <p> </p> <p>ဟူထျန်းက သူတို့ပုံမှန်အားဖြင့် စာသင်ခန်းထဲ မဝင်လိုကြသော်လည်း ယခုမူ ခိုင်လုံသော ဆင်ခြေတစ်ခု ရပြီဟု ယူဆကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခရက်ဒစ်ကတ်တွေကို ပိတ်လိုက်ပြီ ပြီးတော့ တစ်လကို သုံးထောင်ပဲ ပေးတော့မယ်တဲ့ ဒီလောက်နဲ့ ကျွန်တော် ဘယ်လို ရပ်တည်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူ၏ဆံပင်များကို ထိုးဖွလိုက်ရာ သပ်ရပ်နေသော ဆံနွယ်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ အိမ်ပြန်တော့မယ်၊ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် အိမ်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားရာ အိမ်ရှေ့ဂိတ်ဝရှိ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ နေထိုင်ရာမှာ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ မိသားစုဝင်များသာ နေထိုင်သည့် ဝင်းကြီးအတွင်း၌ ဖြစ်ပြီး၊ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်တိုင်းတွင် ကင်းစောင့်တပ်သားများ ရှိနေကာ လုံခြုံရေးစနစ်မှာ အလွန်ပင် တင်းကျပ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ယီ ပြန်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... အဖေရော"</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ဖခင်ဖြစ်သူကို မတွေ့သဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ခုလေးတင်ပဲ ထွက်သွားကြပြီ စစ် အခြေစိုက်စခန်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့တဲ့"</p> <p> </p> <p>အငြိမ်းစား အကြီးအကဲဖြစ်သူ အဘိုးဖြစ်သူက လက်ထဲရှိ ကြက်တူရွေးလေးကို ချော့မြူရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ တမင်လုပ်တာပဲ တော်တော်လေးကို မြန် မြန်ပြေးနိုင်ကြတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေမိပြီး စိတ်ဓာတ်များလည်း ကျဆင်းနေတော့သည်။ မနက်ဖြန် ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေမှ သူ မလွတ်မြောက်နိုင်တော့သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ကျွန်တော့်ကို မုန့်ဖိုးလေး နည်းနည်းလောက် ပေးလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>သူသည် အရှုံးမပေးလိုသေးချေ။ </p> <p> </p> <p>အပြင်လောကတွင် မောက်မာဝင့်ကြွားပြီး သူဌေးသားပီပီ စတိုင်ထုတ်တတ်သော ကျန်ယီသည် ယခုမူ မုန့်ဖိုးရရန်အတွက် အဘိုးဖြစ်သူ၏ ရှေ့တွင် လိမ်မာယဉ်ကျေးသော မြေးလေးအဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့"</p> <p> </p> <p>အဘိုးဖြစ်သူက ငှက်လှောင်အိမ်ကို မ၍ အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့ အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့”</p> <p> </p> <p>လှောင်အိမ်ထဲရှိ ကြက်တူရွေးက ရုတ်တရက် စကားဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေ့... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် အဘိုးဖြစ်သူကို ဘာမှမလုပ်ဝံ့သဖြင့် ကြက်တူရွေးကိုသာ ရန်လုပ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့... အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>ကြက်တူရွေးတို့ ထုံးစံအတိုင်းပင် ထိုစကားစုကိုသာ အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ အော်ဟစ်နေသဖြင့် ကျန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ကြည့်မကောင်းအောင် ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးကလည်း... ပြန်စဉ်းစားပေးပါဦး ကျွန်တော်က အဘိုးရဲ့ အချစ်ဆုံးမြေးလေး မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒီလို လုပ်လို့မရဘူး မြေးလေးရဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းအဖေက အားလုံးကို အကြောင်းကြားထားပြီးသား ဒီအိမ်မှာ ဘယ်သူကမှ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ကျွန်တော့်အပေါ် ဒီလို မရက်စက်ပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သွားပြီဖြစ်သော အကြီးအကဲကျန်ကို ကြည့်ကာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုပ်ရတာပေါ့ မြေးလေးရယ် ဒါက မင်းကောင်းဖို့အတွက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲကျန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အားပါးတရ ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မြေးဖြစ်သူအပေါ် ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း စည်းကမ်းကိုမူ လျှော့မပေးချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု တစ်ဆို့သွားသလို ခံစားရပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းကောင်းဖို့အတွက်ပဲ... မင်းကောင်းဖို့အတွက်ပဲ--"</p> <p> </p> <p>ကြက်တူရွေး၏ စူးရှသော အသံက အစောပိုင်းက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် ကြည်နူးစရာ လေထုကို ချက်ချင်းပင် ရိုက်ချိုးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အသံတိတ်စမ်း"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုသည် ကြက်တူရွေး၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်ပြီး လှောင်အိမ်ကို ဆွဲလျက် ကျန်ယီ၏ အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>အဘိုးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ အစောပိုင်းက ကြင်နာတတ်သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘဲ မြေးဖြစ်သူကို စနောက်ရသည်ကို သဘောကျနေသော အမူအရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... တကယ်ကို အားကိုးလို့မရဘူး"</p> <p> </p> <p>သူ့အဘိုးမှာမူ အားကိုး၍ မရတော့ရုံသာမက ရန်သူ့ဘက်တော်သား ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး မိသားစု ဂရုထဲတွင် အကူအညီတောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူသည် စကားပြောခွင့် ပိတ် (Mute) ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ...။</p> <p> </p> <p>ဒါကတော့ မတရားသော အဖေဖြစ်သူ၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်ရမည်။ သူ့အဖေသည် အလွန်ပင် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှပြီး စစ်သားတစ်ယောက်နှင့်ပင် မတူတော့ချေ။ သူသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်ရင်း နောက်ဆုံး ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီအစ်ကိုကောင်းကြီးရေ~"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီနှင့် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူတို့ကြားရှိ လုံးဝ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့သော စကားပြောခန်း (Chat Box) ထဲတွင် စာသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရူးနေလား”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်းပင် ပြန်စာရောက်လာသော်လည်း ပါဝင်သည့် အကြောင်းအရာမှာမူ စိတ်ပျက်စရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ချေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>အကောင်းပြော၍ မရမှတော့ ကျန်ယီသည်လည်း တိုက်ရိုက်ပင် တောင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မပေးနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့ကွာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူ၏အစ်ကိုနှင့် စကားပြောဆိုမှု နည်းပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက လမ်းကြောင်းနှစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ </p> <p> </p> <p>ပြင်ပလောက၏ အမြင်တွင်မူ သူ၏အစ်ကိုမှာ ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသော စစ်သားစစ်စစ်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ယီမှာမူ အပျော်အပါး မက်သော သူဌေးသားလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပေးမှာလား၊ မပေးဘူးလား... ဒါပဲ ပြော"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဤအစ်ကိုဖြစ်သူကို ကိုင်တွယ်ရန် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>"မပေးဘူး"</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်တွေလည်း ကုန်ပါပြီကွာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မနက်ဖြန်တွင် မိုဟန်ကျီ၏ ကုမ္ပဏီသို့ သွားရမည့် အခြေအနေမှ မည်သို့မျှ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save