Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အတွင်းရေးမှူးအသစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် မိုဟန်ကျီ၏ အမည်နာမကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုကာ မေးမြန်းလိုက်သဖြင့် ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဝန်ထမ်းများမှာ သူ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို သိလိုစိတ်ဖြင့် တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦးရှင်"</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်းသည် ဖုန်းဆက်၍ အတည်ပြုပြီးနောက် -</p> <p> </p> <p>"လက်ထောက်လင် ကိုယ်တိုင် ဆင်းလာပြီး ကြိုဆိုပါလိမ့်မယ် ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး"</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်း၏ လေသံမှာ အစောပိုင်းကထက် ပိုမို ရိုသေသမှု ရှိသွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုဝန်ထမ်း၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်ရုံဖြင့် ကျန်ရှိသော ဝန်ထမ်းများမှာလည်း အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲ့... ခုနကတော့ သူ့လစာနဲ့ ငါတို့ကို မကျွေးနိုင်ပါဘူးဆို အခုတော့ မစ္စတာမိုကိုယ်တိုင် သူ့ကို တွေ့ဖို့ လက်ထောက်လင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီ သူက သာမန်လူ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>အမှန်စင်စစ် သူတို့သည်လည်း ရှင်းယောင်းလုပ်ငန်းစုကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသူများဖြစ်ရာ အမျိုးသားများ၏ ထောက်ပံ့မှုကို လိုအပ်နေသူများ မဟုတ်ကြချေ။ </p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက အမျိုးသားဝန်ထမ်းကို မိန်းကလေးက ပြန်လည် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... သူက နင့်ထက် ချောရုံတင်မကဘူး၊ နင့်ထက်လည်း ပိုချမ်းသာမှာ သေချာတယ် လူချောလေးကို ငေးရုံပဲ ငေးစမ်းပါ ရုပ်ချောတဲ့သူတွေက အသုံးမကျတဲ့ ဆင်းရဲသားတွေပါဆိုပြီး လူကြီးမင်းပုံစံနဲ့ လာပြီး ဆရာမလုပ်နဲ့ဦး ကိုယ့် ကိုယ်ကိုယ် ပြန်နှစ်သိမ့်မနေနဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားမှာ မိမိကုမ္ပဏီမှ အမျိုးသမီးများ၏ နှုတ်သီးကောင်းလျှာထွက် ရှိပုံကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိရှိသွားပြီး နောက်နောင်တွင် ဘယ်တော့မှ ရွဲ့စောင်းပြောဆိုတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် မှီရပ်နေသော လူငယ်လေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အနည်းငယ် ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာ နားရွက်ကို ဖုံးကွယ်လျက် ဖားလျားကျနေပြီး၊ မျက်လွှာချကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော ထိုလူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လက်ထောက်လင် စိတ်အေးသွားရသည်။ </p> <p>သတင်းကြီးလှသော သခင်လေးကျန်မှာ ကောလာဟလများကဲ့သို့ ကြောက်စရာ မကောင်းပုံရပေ။</p> <p> </p> <p>ခြေသံကြားသဖြင့် ကျန်ယီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများတွင် ပျင်းရိငြီးငွေ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အထာကျကျ မှီရပ်နေသော ပုံစံမှာ ဘဝကို ရွဲ့စောင်းကြည့်</p> <p>တတ်သော အမူအရာမျိုး ပေါက်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများ</p> <p>ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် "ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့" ဟု သတိပေးနေသည့်အလား ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... ပိုက်ဆံအတွက်ပဲလေ ပြီးတော့ သူက အခု ငါ့ရဲ့ အထက်လူကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ၊ စိတ်အေးအေးထားရမယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု လက်ထောက်လင် မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အတွင်းရေးမှူးကျန်... ဥက္ကဋ္ဌမိုက ရုံးခန်းထဲမှာ ရှိနေပါတယ် ကျွန်တော် အရင်ဆုံး လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဤအသုံးအနှုန်းမှာ အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ကျန်ယီသည် ကျန်မိသားစု၏ သခင်လေးဖြစ်ကြောင်း သိသွားပါက ကုမ္ပဏီမှ အမျိုးသမီးငယ်များ၏ ဝိုင်းဝန်းမှုကို ခံရနိုင်ရာ အလုပ်လုပ်ရန် ခဲယဉ်းသွားပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သခင်လေးကျန်သည် ရှင်းယောင်းသို့ ပညာသင်ရန်နှင့် အလုပ်လုပ်ရန် လာခြင်းဖြစ်သဖြင့် တရားဝင် ရာထူးတစ်ခုဖြင့်သာ ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လက်ထောက်လင်နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။ ဓာတ်လှေကားတံခါး ပိတ်သွားသောအခါမှသာ ဧည့်ခန်းမရှိ လူများမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကြားလိုက်လား... အတွင်းရေးမှူးအသစ်က တကယ်ကို ချောတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါတော့ ဒီလို လူဆိုးလေးပုံစံမျိုးကို အရမ်းကြိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ချောတော့ ချောပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ကစားသမားပုံစံမျိုး ပေါက်နေတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>"ငါ့အထင်တော့ သူက စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အတော်လေး ရှုပ်ထွေးမယ့်ပုံပဲ အပြင်ပန်းက ကြည့်ရင်တော့ မောက်မာသလို ရှိပေမယ့် အတွင်းစိတ်ကတော့ ပြတ်သားမယ့်ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>"နင်ကလည်း ဝတ္ထုတွေ ဖတ်တာ များနေပြီ တစ်ခါတွေ့ရုံနဲ့ ဘာတွေ သိနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"တော်ကြစို့ဟယ်... သူ့စရိုက်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့နဲ့မှ မဆိုင်တာ ငါသိတာကတော့ သူက ဥက္ကဋ္ဌမိုရဲ့ အတွင်းရေးမှူး ဖြစ်လာမှာဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ချောမောတဲ့ မျက်နှာကို ခဏခဏ မြင်ရတော့မယ် ဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မစ္စတာမို၏ မျက်နှာကိုမူ တိုက်ရိုက်ကြည့်ဝံ့ကြသူများ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ၏ တည်ကြည်အရှိန်အဝါကြီးလှသော ပုံစံကြောင့် ဝန်ထမ်းများမှာ သူ့အနား ချဉ်းကပ် ရန်ပင် ဝန်လေးတတ်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခု လူသစ်မှာမူ မောက်မာသော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့၏ အကြိုက်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် ရုံးခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝင်ခဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ခပ်ကြွားကြွားပင် ဝင်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေရာယူလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြသည်။ ကျန်ယီက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ပြလိုက်သည်။ အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာပါက ဤအလုပ်မှ အထုတ်ခံရအောင် လုပ်လိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ မိုဟန်ကျီက သူ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပါက သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူလည်း ဘာမှ အပြစ်ပြောနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီ..."</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး အသံမှာလည်း ကင်းကွာလှသည်။ </p> <p> </p> <p>မနေ့က ကျန်ယီ၏ ဖခင်ရှေ့တွင် 'ရှောင်ယီ' ဟု ရင်းရင်းနှီးနှီး ခေါ်ဆိုခဲ့သော ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ပြောပါဦး... ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ခြေတစ်ဖက်ကို ချိတ်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးသို့ ဆန့်ထုတ်ထားကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်သော သခင်လေးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကို အပြည့်အဝ ပြသနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ လက်ထောက်လင်က မင်းကို သင်ပေးပါလိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "လက်ထောက်လင်... သူ့အတွက် စားပွဲတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်သင်ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို ကျန်ယီ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်း...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ မိုဟန်ကျီကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... အလုပ်လုပ်ချင်လွန်းလို့ အလျင်လိုနေတာလား ဒါဆိုလည်း လက်ထောက်လင်ကို ပြောပြီး မင်းရဲ့ စားပွဲကို ငါ့ရုံးခန်းထဲမှာပဲ ထည့် ခိုင်းလိုက်မယ်" </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက အမူအရာမပျက်ဘဲ ကျန်ယီ၏ ဆိုလိုရင်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လွဲချော်စွာ ဘာသာပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်အဖေက ခင်ဗျားကို ဘာတွေ ပေးထားလို့လဲ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူ၏ ဖခင်က သူ အားယားနေသည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် မိုဟန်ကျီထံ အပ်နှံထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယခုထိ ယုံကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။ လက်ထောက်လင်ကမူ ဘာမှ မကြားသလိုပင် ငြိမ်သက်စွာ နေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ ဘာမှ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မိုမိသားစု၏ အရှိန်အဝါမှာ ကျန်မိသားစုထက် မနိမ့်ပါးလှသဖြင့် ကျန်ယီမှာ စကားအအ သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က ဘာမှ မလုပ်တတ်ဘူးလို့ အဖေ့ကို ပြောပေးပါ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ ကျဆင်းသွားမည် သို့မဟုတ် အလုပ်မဝင်ရသေးဘဲ အထုတ်ခံရမည်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး စိတ်ကူးမယဉ်ပါနဲ့တော့ မင်းအဖေကို ငါ ကတိပေးထားပြီးသားဆိုတော့ မင်းကို သေသေချာချာ သင်ပေးရမှာပဲ ပြီးတော့ မင်းက ယွဲ့ယွဲ့ကို 'အစ်မ' လို့ ခေါ်တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ခဲအိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့နှင့် ကျန်ယီတို့ အဆက်အသွယ် အလွန်အကျွံ ရှိနေမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ကျန်ယီကို မိမိ၏ ဘေးတွင် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူသည် ကျန်ယီ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်ပေးနေသည့် သူတော်စင်ကြီးအလား ပြောဆိုနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီ၏ စကားများမှာ မရိုးသားကြောင်း ခံစားမိသော်လည်း၊ ဤလူက ဘာကြောင့် မိမိကို စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ သင်ကြားပေးရန် ဤမျှ ကြိုးစားနေရသည်ကိုမူ အဖြေရှာမရ ဖြစ်နေရသည်။ </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်မှာမူ မင်ယွဲ့၏ အမည်ကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဤကိစ္စမှာ မင်ယွဲ့နှင့် ပတ်သက်နေကြောင်း ရိပ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ထောက်လင်... သွားပြီး စီစဉ်လိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ညွှန်ကြားလိုက်သောအခါ လက်ထောက်လင်မှာ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ ရုံးခန်းအတွင်းမှ အမြန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုက အားနေတဲ့ စားပွဲကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ဥက္ကဋ္ဌမိုရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် အတွင်းရေးမှူးအဖွဲ့မှ ဝန်ထမ်းများကိုသာ အမိန့်ပေးစေခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လက်ထောက်လင်... ခုနက ဝင်သွားတဲ့ လူငယ်လေးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အသစ်လားဟင်" </p> <p> </p> <p>အတွင်းရေးမှူးတစ်ဦးက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ သူက အတွင်းရေးမှူးအသစ်ပဲနောင်ကျရင် ငါတို့နဲ့အတူ အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်သည် အမျိုးသားအတွင်းရေးမှူး နှစ်ဦးကို စားပွဲရွှေ့ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အို... လက်ထောက်လင်ရယ်၊ ကျွန်မအတွက်ရော အခွင့်အရေး ရှိနိုင်မလား" </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးအတွင်းရေးမှူးတစ်ဦးက မျက်စိမှိတ်ပြကာ နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ ရည်းစားရှိတယ်" </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်က ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမလေး... ရှင်ကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အတွင်းရေးမှူးအသစ်ကို ပြောတာပါ"</p> <p> </p> <p>"အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး... အနာဂတ် မရှိဘူး" </p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင်က ပြတ်သားစွာပင် တုံ့ပြန် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒီစားပွဲတွေကို ဥက္ကဋ္ဌမိုရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ရွှေ့လိုက်ကြ ဒါက အတွင်းရေးမှူးအသစ်ရဲ့ နေရာဖြစ်လိမ့်မယ် ဒါနဲ့ သူ့မျိုးရိုးက ကျန် ပါ၊ သူ့ကို အတွင်းရေးမှူးကျန် လို့ပဲ ခေါ်လိုက်ကြ"</p> <p> </p> <p>လက်ထောက်လင် ထွက်သွားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းများမှာ တီးတိုးပြောဆိုကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိလို့လဲအတွင်းရေးမှူးအဖွဲ့ထဲကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်လာတာလား"</p> <p> </p> <p>"သူက သာမန် အတွင်းရေးမှူး မဟုတ်လောက် ဘူး နောင်ကျရင် ငါတို့အပေါ်မှာ လက်ထောက်လင်တင်မကဘူး၊ အတွင်းရေးမှူးကျန်ပါ ရှိလာတော့မှာ"</p> <p> </p> <p>"သူက ဥက္ကဋ္ဌမိုရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို တိုက်ရိုက် ဝင်သွားတာဆိုတော့ အမျိုးတော်စပ်သူများလား မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>"နင် ကြိုးစားကြည့်ပါလား နင် အဆင်ပြေသွားရင် ငါလည်း နင့်အရှိန်အဝါနဲ့ နေရတာပေါ့" </p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စနောက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ... ငါနဲ့ သူက မထိုက်တန်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save