Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အစ်မ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ယောက်ျားတွေ အကုန်လုံးကို ပြောတာပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အလိုက်သင့်နေရာရှာကာ ခပ်ကြွားကြွားပင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ သူ့ကို အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ ကျန်ယီသည် ထိုအကြည့်ကို သိသော်လည်း ယခုအခါ အားကိုးရာရှိနေပြီဖြစ်ရာ လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ဂရုမစိုက်ရုံတင်မကဘဲ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကိုပင် ပင့်ပြကာ ပြန်လည်ရန်စလိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ရုံးဝန်ထမ်းဘဝမှ ရုတ်တရက် ရုန်းထွက်ကာ မောက်မာဝင့်ကြွားသော သခင်လေးဘဝသို့ ချက်ချင်းကူးပြောင်းသွားသည့်အလား။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ "မင်း တကယ်ပဲ ဒီလိုလုပ်ချင်တာလား" ဟု ခြိမ်းခြောက်နေသည့် အသွင် ဆောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... ကျွန်တော် ပြောပြမယ် အချစ်ဆိုတာက တစ်ပိုင်းပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ အစ်မက ချမ်းသာတယ်၊ ရုပ်ချောတယ်၊ အရည်အချင်းရှိတယ်ဆိုတော့ အရာရာကို ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမယ်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က အချစ်မှာတင် နစ်မနေသင့်ဘူး ယောက်ျားဆိုတာ အဝတ်အစားလိုပဲ၊ ကိုယ်နဲ့မတော်ရင် လဲပစ်လိုက်ရုံပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် လူပျိုကြီးဖြစ်သော်လည်း အချစ်ရေးကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ မင်ယွဲ့ကို သင်ခန်းစာပေးနေသည်ကို သူမက ပြုံးလျက် နားထောင်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ ပို၍ပင် မှောင် မှောင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကများ အချစ်အကြောင်း သိလို့လား ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောနေရအောင်”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ပြန်လည်ချေပလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပညာရှိဆိုတာ အချစ်ထဲမှာ နစ်မနေဘူး၊ စစ်ဗျူဟာရှင်ဆိုတာလည်း စစ်မြေပြင်ထဲကို ကိုယ်တိုင်မဆင်းဘူးဗျ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေသော အမူအရာကို မြင်ရသောအခါ မင်ယွဲ့သည်လည်း သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကို မဖျက်စီးလိုတော့ချေ။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ တက်ကြွလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ 'အစ်မ' အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရခြင်းမှာလည်း စိတ်ကြည်နူးစရာ တစ်မျိုးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် ထမင်းများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့နှင့် ကျန်ယီတို့၏ ရှေ့သို့ ချပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မစ္စတာမို... ခင်ဗျားဆီက ထမင်းပန်းကန်ကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံရဲပါ့မလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီ ကိုယ်တိုင်ပေးသော ထမင်းပန်းကန်ကို ယူရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဟန် ဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီမှာ ရင်ထဲတွင် တစ်ချက် တုန်သွားရသည်။ အစောပိုင်းက သူ၏ အမည်ကို တိုက်ရိုက်ခေါ်ကာ ရန်စနေပြီး ယခုမူ ရိုသေဟန်ဆောင်နေသော ကျန်ယီ၏ အသားထူပုံမှာ အံ့ဩစရာပင်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... စားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သန့်ရှင်းသော တူတစ်စုံကို အသုံးပြု၍ ဝက်နံရိုးချိုချဉ်တစ်တုံးကို ကျန်ယီအတွက် ခပ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ မင်ယွဲ့သည် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ဤမျှ အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် မနာလိုဖြစ်နေသည်မှာ ချစ်စဖွယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေးလည်း စားနော်၊ မောင်လေး အကြိုက်ဆုံး ပင်လယ်ငါးပေါင်းလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ငါးအသားတစ်ဖတ်ကို ယူ၍ ဆော့စ်ထဲတွင် နှစ်လိုက်ပြီးနောက် မိုဟန်ကျီ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် ချက်ချင်းပင် ပြုံးသွားတော့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြယ်လေးများ တောက်ပနေသကဲ့သို့ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ... ဒါက အရမ်းကောင်းတာပဲ ဘယ်ဆိုင်က ဝယ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရစွာ စားနေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် အားလပ်ချိန်တိုင်းတွင် ကောင်းနိုးရာရာ စားသောက်ဆိုင်များကို လိုက်လံရှာဖွေလေ့ရှိသူ ဖြစ်ရာ ယန်ကျင်းတွင် ဤမျှ အရသာရှိသော ဆိုင်ကို သူ မသိဘဲ မနေနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ အစ်မကိုယ်တိုင် ချက်ထားတာလေ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ဝင်ပြောလိုက်ရင်း မင်ယွဲ့ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများကို သူမ၏ရှေ့သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။ ယွဲ့ယွဲ့ ကိုယ်တိုင်ချက်သော ဟင်းများကို သူ အကြိမ်ကြိမ် စားဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် ကျန်ယီထက် အသာရနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မက ဒီလောက်တောင် လက်ရာကောင်းတာလား ဒါဆိုရင်တော့ မိုဟန်ကျီက အစ်မနဲ့ ပိုလို့တောင် မထိုက်တန်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဝမ်းသာအားရဖြစ်လွန်း၍ စိတ်ထဲရှိသည်ကို ဗြူးခနဲ ပြောချလိုက်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ တူကို ချလိုက်ကာ တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီ... အဲ့ဒီလို စကားမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောပါနဲ့ ဟန်ကျီနဲ့ ကျွန်မကြားမှာ ဆက်ဆံရေးက အရမ်းကောင်းပါတယ် ဘယ်သူက ဘယ်သူနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာမျိုး မရှိဘူး မင်းက ကျွန်မကို အစ်မလို့ ခေါ်မှတော့ သူ့ကိုလည်း အစ်ကိုလို့ မခေါ်ချင်ရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ခဲအိုလို့ ခေါ်သင့်တယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် သူမ၏ ပထမဆုံးအချစ်ဖြစ်ပြီး နောင်အနာဂတ်ကိုလည်း သူနှင့်အတူ ဖြတ်သန်းရန် သူမ မျှော်လင့်ထားသူ မဟုတ်ပါလား။ </p> <p> </p> <p>လွတ်လပ်စွာ နေတတ်သော ကျန်ယီသည် မင်ယွဲ့ကို ခန့်ညားလေးစားသူ ဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် အလျော့ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... နောက်တစ်ခါ မပြောတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထမင်းဖြူကိုသာ ငြိမ်ငြိမ်လေး စားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်းလေးလည်း စားပါဦး"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့က ညီအလိမ်မာလေးအား ဆုံးမသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တစ်ဖတ်ကို ကျန်ယီ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိုနူးညံ့လှသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်ယီမှာ ထမင်းပန်းကန်ကိုပင် လွှတ်ချမိမတတ် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"စားလေ..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ကြက်တောင်ပံတစ်တုံးကို ထပ်မံ ထည့်ပေးလိုက်သောအခါမှသာ ကျန်ယီသည် သူ၏ မကျေနပ်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး - </p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ညစာသည် အတော်လေး အရသာရှိလှသည်။ စားသောက်ပြီးနောက် ကျန်ယီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် မှီလျက် ဗိုက်ကို ပွတ်နေချိန်၌ မိုဟန်ကျီက ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းပေးသည်။</p> <p> </p> <p> လက်ထောက်လင်သည် အချိန်ကိုက်ပင် ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်ယီကို အလုပ်လုပ်ရန် ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့၏ နောက်ဘက်မှ သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို သူမ၏ လည်ပင်းကြားတွင် မြှုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့..." </p> <p> </p> <p>သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက မင်းကို 'အစ်မ' တဲ့..." </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ရုတ်တရက် ငြူစူသလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ခဏမျှ စကားစ ပျောက်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီကို ပြောတာလား"</p> <p> </p> <p>"အင်း... သူက အမြဲတမ်း အော်ခေါ်နေတာ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း သူ့ကို 'အစ်ကို' လို့ ခေါ် ခိုင်းလိုက်လေ" </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က သူ၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလိုချင်ဘူး" </p> <p> </p> <p>သူက ကျန်ယီ၏ အစ်ကို မဖြစ်ချင်ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း ခဲအိုပေါ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိုဟန်ကျီက သူမကို ချက်ချင်းပင် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို မိုဟန်ကျီ၏ လည်ပင်းတွင် ချိတ်လျက် မျက်လုံးလေးများ တောက်ပစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... အဆင်ပြေရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီ၏ လက်များက သူမ၏ နူးညံ့လှသော ခါးလေးပေါ်တွင် နေရာယူထားသည်။</p> <p> </p> <p>"မရရင်လည်း... ကျွန်မကို 'အစ်မ' လို့ပဲ ခေါ် လိုက်လေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် နောက်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>နောက်ပြောင်ရင်း ပြောလိုက်သော စကားဖြစ်သော်လည်း ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကလေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ရုတ်တရက် သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းငိုက်စိုက် ချလိုက်သည်။ မင်ယွဲ့က သူ ငြင်းဆန်တော့မည်ဟု ထင်နေစဉ်မှာပင် -</p> <p> </p> <p>"မမ..."</p> <p> </p> <p>လည်ပင်းနားဆီမှ တိုးညင်းကာ အက်ရှရှရှိသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> မိုဟန်ကျီသည် ခေါင်းမော့မလာချေ။</p> <p> </p> <p> သူ စကားပြောလိုက်သောအခါ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံများက မင်ယွဲ့၏ နားသီးလေးကို လာရောက်ထိတွေ့နေပြီး ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ပူနွေးလာကာ မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက် လောင်မြိုက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် မင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားမှာ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟော့ပေါ့ရည်ကဲ့သို့ ပူလောင်နေသလို၊ နွေရာသီ၏ လန်းဆန်းလှသော ဆိုဒါရေကဲ့သို့လည်း ကြည်နူးစရာ ကောင်းနေသည်။ သူမသည် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"မမ..."</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ထပ်မံ တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ နွေးထွေးလှသော နှုတ်ခမ်းလွှာများက မင်ယွဲ့၏ အသားအရေကို တမင်သက်သက်ဖြစ်စေ၊ မရည်ရွယ်ဘဲဖြစ်စေ ထိတွေ့နေမိရာ မင်ယွဲ့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။ သို့သော် ၎င်းကပင် မင်ယွဲ့၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ပိုမို နှိုးဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်တစ်ခါလောက် ထပ်ခေါ်ကြည့်ပါဦး"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် မိုဟန်ကျီကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပိုမို နီးကပ်သွားကြပြီး မင်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save