Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟယ်ကျင်း ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဆေးလိပ်ငွေ့တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ သူ၏မြင်ကွင်းမှာ ဝေ့ဝဲနေသော မီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ရုတ်ချည်း ဝေဝါးသွားတော့သည်။ ထိုမီးခိုးငွေ့များကြားတွင် ကျန်ယီအား ကြည့်ရသည်မှာ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် အပျော်အပါးတို့၌ နစ်မွန်းနေသည့် သူဌေးသားလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကောင်ကတော့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ အမိန့်ကြောင့် စာကြိုးစားနေရတယ်လေ၊ အခုတလော ကျောင်းတက်ရတာကို အရမ်း စိတ်အားထက်သန်နေတာဗျ”</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းမှာ အခုတလော တကယ်ပင် စိတ်ပျက်နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းများမှာ တစ်ယောက်က ကျောင်းတွင်၊ နောက်တစ်ယောက်က အလုပ်ခွင်တွင် အသီးသီး အလုပ်ရှုပ်နေကြသဖြင့် ဘယ်သူမှ လိုက်မဆော့နိုင်ကြတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ယခုမှ အားလပ်ချိန် အနည်းငယ် ရရှိထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်တော့ ပျော်ပါးရန် လိုအပ်သည်ဟု သူက ယူဆထားသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကျန်၊ လာ... အန်စာတုံး ကစားကြမယ်”</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မကစားတော့ဘူး၊ မင်းတို့ဘာသာ မင်းတို့ပဲ ကစားကြ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းစွာ မှီလျက် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ... အခုတလော မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေ လုပ်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>သူ၏ နုံးချည့်နေသော ပုံစံကိုကြည့်ကာ ဟူကျင်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပဲ လူစုရအောင်ဆို ဒီကိုလာပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေနေတော့ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ မရောက်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသလို ခံစားနေရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဆူညံလှသော တေးဂီတသံများကပင် သူ၏နားထဲတွင် ကသိကအောက် ဖြစ်နေစေသည်။ သူသည် ဘာမှမပြောဘဲ သူ၏နားကိုသာ ပွတ်သပ်နေမိပြီး ရှေ့ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံတည်းဖြင့် အကုန်သောက်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သီချင်းသံ လျှော့လိုက်စမ်း"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ထံမှ တိတ်ဆိတ်အေးစက်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ ပျံ့လွင့်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ဆူညံနေသော တေးဂီတကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သဖြင့် အခန်းတွင်းမှာ ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကျန်ယီ၏ ပုံစံမှာ ပုံမှန်နှင့် မတူကြောင်း အားလုံးက သတိထားမိကြပြီး မည်သူမှ အနားသို့မကပ်ကာ သူ့အား မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p> မကြာမီတွင် သူတို့သည် နှစ်ယောက်တစ်တွဲ၊ သုံးယောက်တစ်စုဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကစားကြတော့သည်။ အန်စာတုံးခေါက်သံ၊ စကားပြောသံ၊ ဖန်ခွက်ချင်း ထိသံများမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲတတ်သော သီချင်းသံကြီး မရှိတော့သဖြင့် ထိုအသံအားလုံးမှာ အတိုင်းသား ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခုလောက် ပြောပြမယ်၊ ဟာသပဲဗျာ ကျွန်တော့်အဖေက အခုတလော ရှင်းယောင်ရ လုပ်ငန်းစုမှာ အင်တာဗျူး သွားဖြေဖို့ တိုက်တွန်းနေတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျန်ယီက ဝိုင်သောက်နေသည်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ဟူကျင်းကလည်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ ထိုဘက်သို့ အာရုံလှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင်းယောင်း မိုမိသားစုရဲ့ ကုမ္ပဏီပဲ၊ မင်းအဖေကတော့ ရည်မှန်းချက် တော်တော်ကြီးတာပဲဟေ့"</p> <p> </p> <p>လူငယ်အုပ်စုမှာ တခိခိ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့၊ မိုဟန်ကျီက ငါတို့နဲ့ သက်တူရွယ်တူ ဆိုပေမဲ့ သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေရင် ငါတို့က တကယ့်ကို လူကောင်သေးသွားတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်လေးက မိုဟန်ကျီအကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် သူ၏ အမူအရာမှာ ခက်ခဲလှသောအလား ဖြစ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီကလည်း ထိုစကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လူစုကြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဟူကျင်းကလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုဟန်ကျီက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ကြီးလား"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါထက်တောင် ပိုသေးတယ်၊ ကောက်ကျစ်ပြီး ပရိယာယ်လည်း များသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီကို တွေးမိတိုင်း ကျန်ယီ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း တကယ်ပဲ သွားဖြေခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့အများစုမှာ မိုဟန်ကျီ၏ နာမည်ကို မိဘများထံမှ ကြားဖူးနားဝရှိကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် လူတိုင်းက ချီးကျူးအားကျရသည့် 'စံပြကလေး' တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> သူတို့ ငယ်စဉ်က မိဘများက မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ထားခဲ့ကြသော်လည်း မိုဟန်ကျီက ပို၍ ထူးချွန်လာပြီး သူတို့က ပို၍ အသုံးမကျဖြစ်လာသောအခါ မိဘများမှာလည်း လက်လျှော့သွားကြပြီး နှိုင်းယှဉ်ခြင်း မပြုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း မသွားချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မသွားရင် ငါ့အဖေက မုန့်ဖိုး ဖြတ်တော့မှာလေ၊ ပိုက်ဆံမရှိရင် ငါ မနေနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်လေးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာဟား၊ မင်းကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲလား၊ မင်း အလုပ်လုပ်တာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုတည်းက ဖြစ်ကြသော်လည်း မိုဟန်ကျီကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံနိုင်ခွင့်မှာ အလွန်ရှားပါးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှ လူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။ တစ်ဖက်က အောင်မြင်ကျော်ကြားသော လုပ်ငန်းရှင်၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ဘဝကို အပျော်သက်သက် ဖြတ်သန်းနေသော အပျော်အပါးမက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေအားလုံးက မိုဟန်ကျီ ငါ့ကို တိုက်ရိုက်ငြင်းလိုက်ကတည်းက စတာပဲ၊ ဟားဟား၊ ငါ့အဖေရဲ့ မျက်နှာဟောင်းကြီးကိုတောင် သူက ဂရုမစိုက်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ မိုဟန်ကျီ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကတော့ သွားခဲ့ပြီးပြီ၊ မိုဟန်ကျီကသာ သူ့ကို လက်မခံခြင်းဖြစ် သောကြောင့် သူ၏အပြစ် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား၊ မင်းကတော့ လန်းတယ်ကွာ မင်း မိုဟန်ကျီကို တကယ် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် အခုလို အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်ယီဘက်သို့ လှည့်ကာ ရယ်မောရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"သူငယ်ချင်းရေ... ဦးလေးကျန်ရဲ့ သြဇာကတော့ တကယ့်ကို ထိရောက်တာပဲနော်”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မိုဟန်ကျီထံတွင် အလုပ်သင်အဖြစ် သွားရောက်လုပ်ကိုင်စဉ်က မိုဟန်ကျီက ကျန်ယီ၏ မိသားစု နောက်ခံကြောင့်သာ လက်ခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းက ယူဆခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ယီကတော့ ဤအချက်မှာ ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု မထင်သဖြင့် ဟူကျင်းကို စူးစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> ဟူကျင်းကတော့ ကမြင်းတတ်သော သူငယ်ချင်းပီပီ ပို၍ပင် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က မိုဟန်ကျီက အနုပညာလောကပြင်ပက ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ မင်း တွေ့ခဲ့သေးလား"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီတွင် အတင်းအဖျင်း ကောလာဟလဟူ၍ အလွန်နည်းပါးသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် အများပြည်သူရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ဖြောင့်မတ်ပြီး သိက္ခာရှိသော ပုံရိပ်ကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ အတင်းအဖျင်း ပြောစရာ အခွင့်အရေး ရရှိလာသောအခါ လူငယ်များမှာ လက်လွတ်မခံနိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါတော့ မတွေ့ဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိုကတော်ကြီးကတော့ ဒီအနာဂတ် ချွေးမလောင်းလေးကို တော်တော်လေး သဘောကျနေတယ်လို့ ကြားတယ်”</p> <p> </p> <p>"အဟက်... မိုကတော်ကြီးက ဒီလို နိမ့်ကျတဲ့ တောသူမလေးကို တကယ်ပဲ အထင်ကြီးလိမ့် မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား သူက မိုဟန်ကျီရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ငဲ့ညှာပြီး လူပုံအလယ်မှာ ဟန်ဆောင်ပြောတာနေမှာပေါ့ မင်းတို့လို လူတွေပဲ အဲဒါကို ယုံနေကြတာ”</p> <p> </p> <p>သူတို့ အေးအေးဆေးဆေး စကားလက်ဆုံ ကျနေစဉ်တွင် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သာမန် စကားစမြည် ပြောဆိုခြင်းလား သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်စရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခုလား ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဤမိန်းကလေး၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော ထင်မြင်ချက်နှင့် အပုပ်ချစကားများကြောင့် ပေါ့ပါးသော ဝန်းကျင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမုန်းတရားနှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုများသာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းမှာ မင်ယွဲ့ဘက်သို့ ဦးတည်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းငုံ့လျက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"မိုဟန်ကျီလို လူမျိုးက ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရည်အချင်း မရှိဘဲ နေမှာလဲ အနည်းဆုံးတော့ ရုပ်ရည်လှပပြီး ပညာအရည်အချင်းလည်း ရှိရမှာပေါ့ ထူးချွန်တဲ့လူတွေက ထူးချွန်တဲ့လူတွေနဲ့ပဲ ဖူးစာဆုံကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>အချို့သော မိန်းကလေးများက လက်မခံကြပေ။ မိုဟန်ကျီသည် ထူးခြားသော ပါရမီမရှိသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးကို နှစ်သက်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူတို့က ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်း... သူ့ရဲ့ မြှူဆွယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေက အံ့သြစရာကောင်းနေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ မိုဟန်ကျီရဲ့ အချစ်ရေး သမိုင်းကြောင်းက ဗလာဖြစ်နေတာ လူတိုင်းသိတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုမိန်းကလေးကို ဒေါသတကြီး မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“ခွမ်း”</p> <p> </p> <p>ဝိုင်ခွက်မှာ စကားပြောလိုက်သည့် မိန်းကလေး၏ ခြေရင်းတွင် ကျကွဲသွားပြီး ဖန်ကွဲစများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် မိုဟန်ကျီအကြောင်း ပြောဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူ၏ ညီမလေးအကြောင်း မကောင်းပြောသည်ကိုတော့ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်..."</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ကို ပြောဆိုစဉ်က မောက်မာနေခဲ့သော ထိုမိန်းကလေးမှာ အောက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဖန်ကွဲစများကြောင့်လော သို့မဟုတ် ကျန်ယီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာပေးကြောင့်လော မသိရဘဲ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်</p> <p>သက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ နောက်တစ် ခေါက် ပြန်ပြောကြည့်စမ်း”</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော လူငယ်လေးမှာ ဒေါသထွက်လာသောအခါ အလွန်ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရသော ရက်စက်မှုများ ရိပ်ယောင်နေပြီး ရှေ့ရှိ မိန်းကလေးနှင့် ရန်ဘက်ဖြစ်သွားကြောင်းကို သိသာစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းမှာတော့ မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ကျန်ယီဘက်မှ အပြတ်အသတ် ရပ်တည်မည့်သူ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူသည် မင်ယွဲ့ကိုလည်း သိထားသူဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ကျန်သူများမှာတော့ အံ့အားသင့်ကာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့စုဝေးမှုကို ဦးဆောင်နေသည့် မိုဟန်ကျီအကြောင်း ပြောနေရင်းမှ ဘာကြောင့် ကျန်ယီက ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်လာရသနည်းဟု တွေးတောရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ ဘာကြောင့် ပြဿနာရှာသည်ကို သူတို့ မသိကြသော်လည်း ထိုမိန်းကလေးနှင့်တော့ အလိုအလျောက် အလှမ်းဝေးအောင် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> ထိုမိန်းကလေး၏ မိသားစုမှာလည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝသော်လည်း ကျန်မိသားစုလောက်တော့ မတတ်နိုင်ပေ။ ထိုမိန်းကလေး၏ အနားတွင် သူငယ်ချင်း အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ အခန်းတွင်းမှာ အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကစားနေသူများလည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သားရေဖိနပ် အောက်ခြေနှင့် ကြမ်းပြင်တို့ ထိခတ်သံမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိမှန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာ ယခုမှပင် အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးကျန်... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ မိုဥက္ကဋ္ဌအကြောင်း မပြောသင့်ပါဘူး ကျွန်မက နောက်ပြောင်လိုက်တာပါ၊ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ ဒေါသထွက်ရခြင်းမှာ မိုဟန်ကျီကို လူပုံအလယ်တွင် နောက်ပြောင်ပြောဆိုသောကြောင့်ဟု သူမက ယူဆနေမိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save