Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပုဂ္ဂိုလ်ရေးရာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း ဝဲတက်လာတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဝိုင်းစက်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ</p> <p> </p> <p> "နင် ဒီလိုလူမျိုးမှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး၊ ငါ နင့်ကို အထင်ကြီးမိတာ မှားသွားတယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု အသံတိတ် ပြောဆိုနေသယောင် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အရူးနှစ်ယောက် တက္ကသိုလ်ထဲသို့ မည်သို့ရောက်ရှိလာသည်ကို သူမ တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ပါ။ </p> <p> </p> <p>ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားခြင်းသည် လူတစ်ယောက်၏ အသိဉာဏ်နှင့် အကျင့်စာရိတ္တကို အမြဲတမ်း စစ်ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း ဤသူများက သက်သေပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် သူမ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ရွံရှာစွာဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ နာကျင်သွားသော သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ပြန်ပွတ်နေရင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဘာမှ ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"နင် ငါ့ကို ဘာကြောင့် စော်ကားတာလဲဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြပါ မဟုတ်ရင် ငါ ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် တစ်ရှူးကို ယူကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အေးအေးလူလူ သုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>စီနီယာမမ လျူးယွဲ့မှာမူ မင်ယွဲ့၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာသော ထိုနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီးနောက် မိမိ၏ ထမင်းကိုသာ ဆက်လက် စားမြိန်နေတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်မှာမူ ထမင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဇာတ်လမ်းကောင်း တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်နေရသကဲ့သို့ အားရကျေနပ်နေပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားသော စီနီယာ သုံးယောက်မှာမူ မင်ယွဲ့အတွက် ဒေါသထွက်နေကြပြီး အင်္ကျီလက်ကို လိပ်ကာ ထိုလူများကို ဆုံးမပေးချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေး နှစ်ယောက်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမှ စကားမပြောကြပေ။</p> <p> </p> <p> မင်ယွဲ့ကလည်း အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ထံ ဖုန်းခေါ်တော့မည့်ဟန် ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က အမြဲတမ်း လူကြားထဲမှာ ကြွားဝါပြနေလို့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် မင်ယွဲ့၏ မျက်လုံးကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ တိုးတိုးလေး ရေရွတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့မှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စာသင်ခန်းနှင့် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာသာ အချိန်ကုန်ဆုံးနေသူဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် ကြွားဝါမိသနည်း။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ ချစ်သူပင်လျှင် ကျောင်းပြင်ပမှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ထိုသူများနှင့် ပတ်သက်စရာ အကြောင်းရင်းကို စဉ်းစားမရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ငါက ကြွားဝါနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နင်ကပဲ အရည်အချင်း မရှိတာလား”</p> <p> </p> <p>သူမသည် မည်သည့်နေရာတွင် ထင်ပေါ်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ထိုသို့ စွပ်စွဲလာသည့်အတွက် မင်ယွဲ့ကလည်း နောက်ဆုတ်ပေးရန် ဆန္ဒမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"နင်ကမှ အရည်အချင်း မရှိတာ ဆရာတွေက နင့်ကို မျက်နှာသာပေးပြီး အခွင့်အရေးတွေ အကုန်ပုံပေးမထားဘူးဆိုရင် နင်က ဘာကောင်မို့လို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို ပြောလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသမီးမှာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က ငါတို့ဘာသာရပ်က မဟုတ်ဘူး ထင် တယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့တွင် မြင်မြင်သမျှကို မှတ်မိနိုင်သော ပါရမီရှိသည်။ အကယ်၍ သူမနှင့် ဘာသာရပ်တူသူ ဖြစ်ပါက မင်ယွဲ့ မှတ်မိနေပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤမိန်းကလေး နှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ အကယ်၍ ငါက နင့်ဘာသာရပ်မှာသာ ဆိုရင် နင့်ထက် ပိုပြီး ထူးချွန်ပြမှာ”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်သည့်အခါ အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ကျောပြင်ကို မတ်မတ်ထားကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော အမူအရာ ပြုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ အဓိက ဘာသာရပ်တွင် အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်၏။ </p> <p> </p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောသံများအရ သူမသည် ပန်းချီနှင့် အနုပညာ အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသား တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မင်ယွဲ့ သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားအရာများကို ထားလိုက်ဦး၊ ပန်းချီပညာနှင့် ပတ်သက်လျှင်မူ မင်ယွဲ့သည် စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော နေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး လေ့လာခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဖက်လူထက် နိမ့်ကျလိမ့်မည်ဟု မယူဆပေ။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တစ်ဖက်လူ ဘာကို ဤမျှ ဂုဏ်ယူနေသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ထူးချွန်တာက နင့်ကိစ္စလေ၊ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ အခုကစပြီး နင့်ကိုယ်နင်ပဲ အာရုံစိုက်ပါ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး အရူးကွက် မပြပါနဲ့ မဟုတ်ရင် နင်တို့ မဟာဌာနမှူးကို ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ အနုပညာကျောင်းသူလေးရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လိုရှိသလဲဆိုတာ သွားပြရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းတက်နေဆဲ ကျောင်းသားတစ်ဦးအဖို့ ကျောင်းအာဏာပိုင်များကို ကြောက်ရွံ့တတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုမိန်းကလေး၏ စောစောက ဂုဏ်ယူမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အရည်ပျော်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ယွမ်ပေါ့သည် ထိုမိန်းကလေး၏ အချက်အလက်များကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေပေးလိုက်ရာ သူမသည် ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ ပန်းချီနှင့် အနုပညာမဟာဌာနမှ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ရရှိလာသော ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မင်ယွဲ့သည် ပြဿနာ၏ အရင်းအမြစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် သူတို့အား နိုင်ငံခြားဘာသာစကား သင်ကြားပေးသော ဆရာကို သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် မဟာဘွဲ့ ယူထားသူဖြစ်သဖြင့် ရံဖန်ရံခါတွင် ထိုအတန်းများသို့ တက်ရောက်လေ့ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>ထိုခန့်ညားသော ဆရာက အတန်းထဲတွင် မင်ယွဲ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ချီးကျူးခဲ့ဖူးရာ ထိုအချက်ကို ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးက မကျေမနပ် မှတ်သားထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မသွားသေးဘူးလား ဆရာလျိုကို ဒီကိုခေါ်ပြီး ကြည့်ခိုင်းလိုက်ရမလား"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ ကျောင်းတွင် 'လျို' ဟူသော မျိုးရိုးအမည်ဖြင့် ဆရာ အများအပြား ရှိသော်လည်း မင်ယွဲ့ ဆိုလိုသည့် ဆရာမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး နှလုံးသားတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားရသည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သို့ သိသွားသနည်း။ </p> <p> </p> <p>တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများသည် လူကြီးများ ဖြစ်ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာနှင့် တပည့်ကြားရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ခံစားချက်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သူမသည် လူပုံအလယ်တွင် တစ်ခါမှ ထုတ်မပြရဲခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် မင်ယွဲ့ကို ဂြိုဟ်သားတစ်ဦးကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"လာ... သွားရအောင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေဦးမှာလဲသူများတွေ ရယ်စရာ ဖြစ်ကုန်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူမ၏ သူငယ်ချင်းကို ဆွဲကာ အမြန်ဆုံး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပို၍ မြန်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြေးထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ယွဲ့ယွဲ့... သူ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပြေးသွားတာလဲ အစကတော့ တော်တော်လေး ကြမ်းပြနေတာ ဒီနေ့တော့ တကယ် အလှဲအသိပ် ချရတော့မယ်လို့တောင် ထင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>အသင့်ပြင်ထားသော စီနီယာ သုံးယောက်မှာ ထွက်ပြေးသွားသော ထိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ပင်ပန်းနေလို့ အိမ်ပြန်အိပ်ချင်နေတာ ထင်ပါရဲ့"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ရယ်မောလျက် ဆိုလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့အုပ်စုမှာ ထမင်းစားဆောင်မှ ထွက်ကာ ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပြန်လည် ဝင် ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့တွင် ကျန်ယီ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ထိုင်နေသည့် သူ၏ ဖခင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေ... ကျွန်တော် အပေါ်တက်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် နှုတ်ဆက်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်တက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏနေဦး... ငါ ကြားတာတော့ မင်းမှာ ဘယ်ကမှန်းမသိတဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိနေတယ်ဆို ငါတို့ ကျန်မိသားစုမှာလည်း သမီးတစ်ယောက် တိုးလာတယ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကျန်ကျွင်းသည်လည်း  ရေခွက်ကို ချကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာပေး အတူတူပင် ရှိကြသည့် သားအဖ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ကျန်ယီ စိတ်ထဲမှ တွေးမိသည်မှာ "တကယ့်ကို သားအဖတွေပါပဲ" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤမိသားစုထဲတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ထူးဆန်းနေသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် အစ်မတစ်ယောက် အသိအမှတ်ပြုတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ အဖေ့ကို အသိအမှတ်ပြုခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက သူ၏ သူငယ်ချင်း ကိစ္စတွင် ကြားဝင်သည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် သူ၏ ညီဖြစ်သူကို သုံးရက်ခန့် စောင့်ကြည့်ရုံဖြင့် အထင်ကြီးသွားရသည်။ သူ၏ ညီလေးသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို အာခံရဲသည်အထိ သတ္တိရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ ကြေညာပြီးပြီလေ ဘယ်သူက မင်းအစ်မကို နှိပ်စက်ရဲမှာလဲ ကျန်မိသားစုက လက်ခံမလားဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ အခုတော့ ကျန်မိသားစုရဲ့ နာမည်က မင်းနဲ့ ဆက်နွှယ်နေပြီအဲဒီလူက ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိပိုင်ခွင့် မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကျန်အဘိုးကြီး တပ်မှ အထွက်တွင် သူ၏ တပ်သားဟောင်းများက သူ့တွင် သမီးတစ်ယောက် ရထားသည်ကို ဘာကြောင့် လူမိတ်မဆက်ပေးသလဲဟု နောက်ပြောင်မေးမြန်းကြသဖြင့် ကျန်ယီ အပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်ထားသလဲဆိုသည်ကို သူ သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ကျန်ယီ၏ အစ်မဖြစ်သူမှာ မိသားစု နောက်ခံ ကောင်းမွန်ရန် မလိုအပ်သော်လည်း စိတ်ထားကောင်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်ရန်တော့ လိုလားသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်မိသားစုဝင် အများစုမှာ တပ်နှင့် ပတ်သက်နေသူများ ဖြစ်သဖြင့် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိသူများ၏ အသုံးချခြင်းကို လုံးဝ ခံ၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"အဖေတို့ကလည်း တော်ပါတော့ဗျာ အမြဲတမ်း ကျန်မိသားစု၊ ကျန်မိသားစုနဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မက မိုဟန်ကျီရဲ့ ချစ်သူဗျ ကျွန်တော့်ကို မမေးခင် အဲဒါကို အရင် နားထောင်ဦး မိုမိသားစု ရှိနေတာပဲ၊ အဖေတို့ ရှေ့ထွက်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး ပြီးတော့ လူတိုင်းကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ဆီက အခွင့်အရေး ယူမယ့်သူတွေချည်းပဲလို့ မထင်ပါနဲ့ဦးအခွင့်အရေး ယူချင်တယ် ဆိုရင်တောင် အဖေတို့ဆီကိုပဲ ကပ်မှာပေါ့၊ ကျွန်တော့်ဆီ ကပ်တော့ ဘာထူးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်ယီသည် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမိန်းကလေးက ဟန်ကျီရဲ့ ချစ်သူဆိုရင်တော့ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာက ကောင်းမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ကျန်အဘိုးကြီးက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ကဲ့သို့ လူကြီးများ၏ အမြင်တွင် မိုဟန်ကျီသည် စိတ်ချရသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် မရိုးသားသူများက ကျန်ယီကို အသုံးချပြီး ဒုက္ခပေးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာ အသေးစိတ် မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည်လည်း ထိုသို့ပင် ခံစားရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူနှင့် မိုဟန်ကျီမှာ နိုင်ငံအတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးမှာ စစ်ဘက်၊ တစ်ဦးမှာ စီးပွားရေးဘက်တွင် ထူးချွန်ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ မဆုံဖူးသော်လည်း လူတိုင်းက အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဉ် ပြောဆိုလေ့ ရှိကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိတ်ထဲမှ သိကျွမ်းနေကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုလည်း ကြည့်ဦး ဟန်ကျီမှာတောင် ချစ်သူရှိနေပြီ၊ မင်းကတော့ တစ်ယောက်တည်းပဲဘယ်တော့မှ အခြေတကျဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းမှာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေရင်းမှ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က..."</p> <p> </p> <p>"စကားမများနဲ့ စစ်ဌာနချုပ်က မင်းကို ၁၀ ရက် ခွင့်ပေးထားတယ် အမြန်ဆုံး ချစ်သူသွားရှာချေ”</p> <p> </p> <p>ကျန်အဘိုးကြီးသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို အသုံးပြုကာ ကျန်ကျွင်းကို ခွင့်ရက်အတင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ ချစ်သူရှာရန်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လယ်စာ စားရန် ကျန်ယီ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူ မရှိတော့သော်လည်း အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"တပ်က ပန်းလေး... ဘာလို့ အိမ်မှာ ရှိနေသေးတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ငွေတောင်းစဉ်က အစ်ကိုဖြစ်သူမှာ တစ်ပြားမှ မပေးခဲ့ဘဲ ငြင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက ပိုက်ဆံတောင်းတုန်းကတော့ 'အစ်ကိုကောင်းကြီး' တဲ့၊ အခုတော့ 'တပ်က ပန်းလေး' ဖြစ်သွားပြီလား မင်းကတော့ တကယ့်ကို ဖောက်ပြန်တတ်တဲ့ကောင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းက မော့ကြည့်ကာ အေးစက်သော စကားလုံးများဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ထိုအေးစက်သော အမူအရာကြောင့် ကျန်ယီမှာ တည်ငြိမ်မှုကိုပင် ပျက်ယွင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save