Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ဦးတည်းသောသူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မင်းက တပ်ကပန်းလေးဆိုတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင်လည်း တပ်က သံမဏိလူသားလို့ ခေါ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးသောက် ရဲဘော်ကြီးလို့ ခေါ်မလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ကျန်ယီကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူ၏ ညီငယ်လေးတွင် ဤမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော အတွေးအခေါ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>လူတစ်ဖက်သားကို နာမည်ပြောင်ပေးရသည်ကို ဤမျှ ဝါသနာပါလိမ့်မည်ဟုလည်း မမှတ်ထင်ခဲ့မိပါ။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူ၏အစ်ကိုဖြစ်သူကို နာမည်ပြောင် သုံးမျိုးပင် ပေးလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေ လုံးဝ မလိုဘူးဗျာ”</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ တကယ့်ကို အားမနာတတ်တဲ့ကောင်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် လက်ကို ခါယမ်းပြကာ ပေါက်စီတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်အဘိုးကြီးကမူ သူ၏ မြေးနှစ်ယောက် အပြန်အလှန် စောင်းမြောင်းနေကြသည်ကို ကြားဝင်မတားမြစ်ဘဲ အေးအေးလူလူပင် ဆန်ပြုတ်ကို သောက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းအဖေက ငါ့ကို ပြောပြတယ်၊ မင်းညီက အခုတလော တော်တော်လေး ရင့်ကျက်လာပြီတဲ့ ဒါကြောင့် အခုကစပြီး မင်းရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို စတင်စီစဉ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ငါထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဘိုး... ကျွန်တော် စားလို့ပြီးပါပြီ အဘိုးပဲ ဆက်ပြီး သုံးဆောင်ပါဦးခင်ဗျာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်ကျွင်းသည် ပန်းကန်ထဲမှ အစာများကို အမြန်ဆုံး အကုန်စားလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားတော့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ဖခင်က တပ်သို့ သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း အဘိုးဖြစ်သူက ကြီးကြပ်သူအဖြစ် ကျန်ရစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး နားရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ အိမ်ထောင်ပြုရန် အတင်းအကျပ် အတိုက်တွန်း ခံနေရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အရင်က သူတို့မိသားစုသည် ဤမျှ အလျင်စလို မရှိခဲ့ကြပေ။ အခုမှ မိုဟန်ကျီတွင် ချစ်သူရသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ပါ လိုက်ပြီး အလောတကြီး ဖြစ်နေကြခြင်းလားဟု သူ တွေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ ကျန်ယီတွင် အလုပ်မရှိသလို ဟယ်ဝမ်မှာလည်း ကျောင်းတက်ရန် မလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဟူကျင်းတို့ အုပ်စုနှင့်အတူ ပျော်ပါးရန် ချိန်းဆိုထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ရဲ့ ကွင်းအသစ်ကို သွားကြည့်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ပြိုင်ကားပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို မှီတင်ထားရင်း သူတို့ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ဟယ်ဝမ်ကမူ ကားမမောင်းဘဲ ဟူကျင်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးသွားပြီလား တော်တော်မြန်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"အသစ်ဆောက်တာဆိုရင်တော့ ဒီလောက် မမြန်နိုင်ဘူးလေ ဒါက မိုဟန်ကျီက ကွင်းတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူပေးလိုက်ပြီးတော့ နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာတွေနဲ့ အဆင့်မြှင့် တင်ပေးလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီအနေဖြင့်ပင် မိုဟန်ကျီ၏ ရက်ရောမှုကို ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ကို ကြိုရန် ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ဓာတ်ခွဲခန်းမှ အခြားသူများမှာလည်း နေ့လယ်စာ စားရန် အပြင်သို့ ထွက်လာကြချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ ရောက်နေပြီ၊ သွားလိုက်ဦးမယ်နော်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကားဘေးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ယနေ့ သူသည် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်မထားပေ။ </p> <p> </p> <p>သူတို့ ချစ်သူဖြစ်ပြီးနောက် မင်ယွဲ့က သူ့အတွက် အဝတ်အစားများစွာ ဝယ်ပေးခဲ့ရာ ယနေ့တွင်မူ မိုဟန်ကျီသည် မင်ယွဲ့ ဝယ်ပေးထားသော ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ယန်ကျင်းတက္ကသိုလ်၏ အဝင်ဝတွင် သွားလာနေသော ကျောင်းသားလူငယ်များကြား၌ သူသည် ထင်ရှားနေသော်လည်း လိုက်ဖက်မှု မရှိခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မနေ့ကအထိ သူတို့သည် မင်ယွဲ့၏ ချစ်သူမှာ မည်ကဲ့သို့သော လူမျိုးဖြစ်မည်နည်းဟု ခန့်မှန်းနေခဲ့ကြသည်။ မင်ယွဲ့သည် သူတို့မျက်စိထဲတွင် အလွန်ထူးချွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ချစ်သူမှာလည်း ထူးခြားသူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်နှင့် စီနီယာလျူးယွဲ့တို့ကမူ သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ ယခင်က မိုဟန်ကျီသည် စီနီယာကျောက်အတွက် အားကျရသည့် စီးပွားရေးလောကမှ စံပြပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် မင်ယွဲ့ကြောင့်ပင် ဥက္ကဋ္ဌမိုသည် အရင်ကကဲ့သို့ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်မားသူမဟုတ်ဘဲ ပို၍ ရင်းနှီးဖော်ရွေသူ တစ်ဦး ဖြစ်လာသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ မိုဟန်ကျီကို မြင်ရသည်မှာ အရင်ကကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူက အရမ်းကို ခန့်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက မိုဟန်ကျီ၏ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ကာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"လှပတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ခန့်ညားတဲ့ အမျိုးသားက တကယ်ကို လိုက်ဖက်လွန်းပါတယ် သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် ကလေးလေးတွေကိုတောင် မြင်ချင်မိပြီ၊ တကယ့်ကို ချစ်စရာကောင်းမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>"နေပါဦး... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူက တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုလို မရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုဟန်ကျီကို မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>"တို့ကျောင်းကို ဓာတ်ခွဲခန်းသစ် လှူဒါန်းခဲ့တဲ့ မစ္စတာမိုနဲ့ တော်တော်တူတာပဲ စီနီယာလျူးယွဲ့... ယွဲ့ယွဲ့ရဲ့ ချစ်သူ နာမည်က ဘယ်သူလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>လျူးယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေဖို့ မဖြစ် နိုင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ရုတ်ချည်း နားလည်သွားသော မျက်နှာပေးများ၊ မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ စီနီယာကျောက်မှာ ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟာ..."</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကြီးလား”</p> <p> </p> <p>"မယုံနိုင်စရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ပညာအရည်အချင်း မည်မျှပင် မြင့်မားပါစေ၊ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားသည့်အခါတွင်မူ လူတိုင်းမှာ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မင်ယွဲ့သည် တစ်ဖက်မှနေ၍ သူတို့ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ကားပေါ်သို့ တက်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"တုန်လှုပ်စရာပဲ ငါ့သူငယ်ချင်းက စီအီးအိုကြီးရဲ့ ချစ်သူ ဖြစ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယနေ့မှသာ ဤအမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အပြင်ပန်းတွင် သူတို့သည် ငိုင်ကျနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်မှာ သူတို့ဘဝ၏ မှတ်တိုင်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် စီးပွားရေးလောက၏ ဖတ်စာအုပ်များတွင် ပါဝင်လေ့ရှိသည့် မိုဟန်ကျီ၏ အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားကြသူများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"စိတ်အေးအေးထားကြစမ်းပါ၊ နောင်မှာ တွေ့ရမယ့် အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>စီနီယာကျောက်သည် သူကိုယ်တိုင် မိုဟန်ကျီနှင့် ပထမဆုံး တွေ့စဉ်က စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင်ခဲ့သည်ကို မေ့လျော့နေပုံရသည်။</p> <p>မင်ယွဲ့မှာမူ သူတို့၏ ရှုပ်ထွေးနေသော စိတ်ခံစားချက်များကို မသိဘဲ မိုဟန်ကျီနှင့်အတူ ညစာ စားနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး အစ်မ... အားလား ကားလာမောင်းဦးမလား”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီတို့ အုပ်စုသည် ကွင်းအသစ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယခင်ကွင်းမှာ အပျော်တမ်းအဆင့်သာ ရှိသော်လည်း ယခုကွင်းမှာမူ ကြေးစားအဆင့် ဟုပင် တင်စားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းရဲ့ အစ်ကိုမိုနဲ့ ညစာ စားနေတာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော မိုဟန်ကျီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ မိုဟန်ကျီသည် မည်သူ့ထံမှ ဖုန်းလာသနည်းဆိုသည်ကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ သူ လာချင်သလားဆိုတာကိုပါ  မေးပေးဦး”</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီက မဝံ့မရဲဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေ... ငါ မေးကြည့်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျန်ယီနှင့် မိုဟန်ကျီတို့ အတူရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် ယခုတိုင် အနေခက်နေကြဆဲလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ မြန်မြန်စားပါ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့၏ ပန်းကန်ထဲတွင် သူမ အကြိုက်ဆုံး ဟင်းလျာများမှာ အပြည့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီက ကျွန်မတို့ကို ပြိုင်ကားကွင်းကို ဖိတ်နေတယ်၊ သွားကြမလား”</p> <p> </p> <p>"သူက ကိုယ့်ကိုပါ တကယ် ဖိတ်တာ သေချာလို့လား”</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီသည် အားလပ်ရက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တွေ့ချင်နေလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း အရင်စားဦး”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့် အတူရှိနေသရွေ့ သူ ဘာလုပ်လုပ် ဂရုမစိုက်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ညစာ စားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျန်ယီတို့ရှိရာသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်ယီ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြိုင်ကားကွင်း ဖြစ်သဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ယနေ့ လာရောက်သူများမှာ ကျန်ယီ၏ သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ မင်ယွဲ့၊ ဒီမှာ”</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်သည် မင်ယွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားကာ လက်လှမ်းပြလိုက် သည်။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့နှင့်အတူ လျှောက်လာသော မိုဟန်ကျီကို မြင်သောအခါတွင်မူ သူသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုမို"</p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ဖိအားရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>မိုဟန်ကျီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မှသာ ဟယ် ဝမ်မှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီ ဘယ်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် ကျန်ယီကို မတွေ့သဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမကို ခေါ်ထားပြီး သူကိုယ်တိုင် မရှိဘဲ နေမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ကျန်ယီနဲ့ ဟူကျင်းတို့က ကွင်းထဲမှာ၊ အခု စတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့ စိတ်ဝင်စားသွားကာ အုပ်စုလိုက် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ပြိုင်ကား အများအပြားမှာ စမှတ်မှ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ခွာသွားကြပြီး စက်အင်ဂျင်သံများမှာ ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။ ကွင်းထဲရှိ ကားများမှာ ပထမနေရာအတွက် အကြိတ်အနယ် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟို အပြာရောင်ကားက ကျန်ယီရဲ့ကား၊ အဝါရောင်ကတော့ ဟူကျင်းရဲ့ကား”</p> <p> </p> <p>ဟယ်ဝမ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p> သူသည် ပြိုင်ကားကြည့်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း ကိုယ်တိုင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရသည်ကိုမူ သိပ်ပြီး မနှစ်သက်ပေ။ </p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့သည် အပြာရောင် ပြိုင်ကားမှာ ပထမနေရာကို အခိုင်အမာ ယူထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးပတ်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်ယီသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စပရင့်ဆွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>အင်ဂျင်သံမှာ ပိုမို ကျယ်လောင်လာပြီး အရှိန်မြှင့်တင်လိုက်ကြောင်း သိသာလှသည်။ အပြာရောင် ပြိုင်ကားမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ပန်းဝင်ခါနီးတွင် ရိပ်ခနဲသာ မြင် လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ဦးထုပ်ကို ချွတ်ကာ ချွေးစိုနေသော ဆံပင်များကို သပ် တင်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ခန့်ညားသည့် အချိန်မျိုးတွင် အထာကျကျ ပိုစ့်ပေးရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> ယနေ့ လာရောက်သူအားလုံးမှာ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်များ ပေးကြသည်။ နောက်မှ ပန်းဝင်လာသူများပင် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုနှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ယီသည် မနီးမဝေးတွင်ရှိသော မင်ယွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပြေးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မ”</p> <p> </p> <p>သူက 'အစ်မ' ဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူတို့ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ကျန်ယီတွင် အစ်မတစ်ယောက် ရှိနေပြီဟူသော ကောလာဟလကို အားလုံး ကြားဖူးထားကြသော်လည်း ကျန်မိသားစုဘက်မှ ငြင်းဆိုခြင်း မရှိသဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင်မူ သူတို့သည် လူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရချေပြီ။ မင်ယွဲ့ကို ကြည့်နေသော ကျန်ယီ၏ ပုံစံမှာ ချီးကျူးစကားကို စောင့်မျှော်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"တော်လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က ချီးကျူးလိုက်ပြီး </p> <p> </p> <p>"ဒီလို လိမ်မာပြီး ခန့်ညားတဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ဟု ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"အတူတူ တစ်ပွဲလောက် ဆော့ကြမလား"</p> <p> </p> <p>ဟူကျင်းက အနားသို့ လျှောက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အစ်မယွဲ့၏ ကားမောင်းလက်ရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ကျန်ယီ၏ ပြောစကားအရ ကြားဖူးထားသော်လည်း လူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးသဖြင့် သူသည် အလွန်ပင် သိချင်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"အိုကေလေ"</p> <p> </p> <p>မင်ယွဲ့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းသော ကျွမ်းကျင်မှု ပြသခြင်းများ စတင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save